Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, aynı şirkette 33 yıl boyunca muhasebe ve mali işler müdürü olarak çalışan N.U.’nun vefatının ardından ailesi tarafından açılan işçilik alacakları davasında yıllık izin ücreti hesabına ilişkin dikkat çeken bir karar verdi.
Yüksek Mahkeme, işverenin yıllık izin kullanımına ilişkin belge sunamamasına rağmen, dava dilekçesindeki ifadeler ve çalışanın iş yerindeki görevi dikkate alınarak izin hakkının üçte birinin kullanılmış kabul edilmesi gerektiğine hükmetti. Böylece yıllık izin ücretinin tamamı üzerinden yapılan hesaplama bozuldu.
Dosyaya göre N.U.’nun ailesi, ölümün ardından İş Mahkemesi’ne başvurarak kıdem tazminatı, asgari geçim indirimi ve yıllık izin ücretlerinin tahsilini istedi. Davacılar, N.U.’nun son net aylık ücretinin 15 bin TL olduğunu, maaşın bir bölümünün bankadan bir bölümünün ise elden ödendiğini, bu nedenle SGK’ya bildirilen kazancın gerçeği yansıtmadığını ileri sürdü.
Aile ayrıca yoğun çalışma temposu nedeniyle N.U.’nun yıllık izinlerinin büyük bölümünü kullanamadığını savundu. İşveren ise çalışanın emeklilik sonrası şirkete danışmanlık verdiğini, ikinci çalışma döneminin önemli bir bölümünde rahatsız olduğunu ve bu süreçte izinlerini kullandığını belirtti. Kullanılmayan izinler ve kıdem tazminatına mahsuben ödeme yapıldığı da öne sürüldü.
YARGITAY: TAMAMI KULLANILMAMIŞ SAYILAMAZ
İlk derece mahkemesi, iş sözleşmesinin ölüm nedeniyle sona erdiğini ve kıdem tazminatı ödendiğinin kanıtlanamadığını belirterek davacıların talebini kabul etti. İşverenin yıllık izinlerin kullandırıldığını ya da sözleşmenin sona ermesinden sonra izin ücretinin ödendiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle yıllık izin ücreti talebi de yerinde bulundu. Bölge Adliye Mahkemesi de işverenin itirazlarını reddetti.
Dosya Yargıtay’a taşınınca 9. Hukuk Dairesi, 33 yıllık çalışma süresinin tamamında hiç izin kullanılmadığı varsayımıyla hesaplama yapılmasını hatalı buldu. Kararda, dava dilekçesinde yıllık izinlerin “tamamının” değil, “büyük bir bölümünün” kullanılmadığının ifade edildiği vurgulandı.
Daire, 6100 sayılı Kanun’un 25’inci maddesine atıfla hâkimin, kanundaki istisnalar dışında tarafların ileri sürmediği vakıaları kendiliğinden dikkate alamayacağını hatırlattı. N.U.’nun muhasebe ve mali işler müdürü olarak çalışması da kararda ayrıca değerlendirildi. Yargıtay, bu unvan ve konum nedeniyle çalışanın izin kayıtlarıyla ilgili belgeleri düzenleme veya düzenlettirme yetkisine sahip olabileceğine işaret etti.
Bu değerlendirmeler sonucunda yıllık izin hakkının üçte birinin kullanılmış sayılması, kalan izin ücretinin ise buna göre yeniden hesaplanması gerektiğine karar verildi. Yargıtay, ilk derece mahkemesinin vakıalarla bağlılık kuralına aykırı karar verdiğini belirterek hükmü bozdu.
Yüksek Mahkeme ayrıca gerçek ücretin tespiti bakımından da eksik inceleme yapıldığına dikkat çekti. Kararda banka kayıtları, bordrolar, tanık beyanları ve ücret araştırması sonuçlarının dosya kapsamıyla birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiği belirtildi.
Haber Kaynağı : 12punto
