Allahım bu günleri de mi görecektim!

Hayatımız fukaralık ile geçmediyse de bol paramız olmadı.

Benim olmadı da başkasının oldu mu?

Olmadı.

Her mahallede bir zengin yoktu.

Aileler tek maaşlı idi.

Benim gibi iki maaşlı aile sayısı yok denecek kadar azdı. 

Arabası olan elle sayılı idi.

Ben iki maaşlı aileye mensup olduğum için meşhur havaalanı köftesine alışkındım.

Akçaabat köftesini de çatlayana kadar yerdim, piyaz ile.

Rüştü’nün fırınına da uğrardım, Moloz’a.

Kalkanoğlu’nun kilo ile kavurmalı pilavı yerken yağlar ağzımdan sızardı.

Zigana dağında yediğim pirzolaların tadı hala aklımda.

Uzungöl’de hem liseden hem de üniversiteden arkadaşım Hamit İnan’ın yerinde tereyağlı alabalık.

Şimdilerde marketlerin organik reyonlarında servet ödenen çakma yağlardan değil. 

Kadahor tereyağı.

Sonraları işler değişti.

1989 da Berlin duvarı yıkıldı.

Almanya birleşti.

Rusya dağıldı.

Çin devreye girdi ve piyasa birden farklılaştı.

Sanayi devrimi kendini iyice hissettirdi.

Üretim bantları maliyetleri sıfırladı.

Zenginlik epeyce yayıldı.

Arabalar, telefonlar, akıllı cihazlar, bilgisayarlar, daha neler neler.

İstanbul’dan Newyork’a karşılıklı günde 4 sefer uçan THY.

Cebimizde milyonluk kredi kartları. 

Evler ve yazlıkların yanında köye yapılan ölü yatırımlar. 

Çocukluğumuza göre bin kat zenginlemiştik.

Eskiden mahallede bir tane olan arabadan, 2 tane vardı otoparkta.

Old good days artık over.

Yani eski güzel günler bitti Türkiye için.

Dün marketten ekmek alırken gördüğüm fiyat karşısında irkildim.

Hayatımda ilk kez aldığım ekmeği geri bıraktım.

Fukara iken bile fırından alıp herkese dağıttığımız ekmek.

Bu parayı vereceğime, dünden kalan ekmeği yerim dedim.