Kim derdi ki bir tanem bir gün bozuşacağız

5-6 yıl kadar önce yakın bir şehrin üniversitesinin rektör yardımcısı arkadaşım aradı.

Naber, nasılsın, hoş beşten sonra, 'Eskişehir’de keyfin nasıl?' diye sordu.

'Hayırdır' dedim.

"Yeni açılacak olan inşaat mühendisliği bölümünü kurar mısın?" dedi.

Ben de Eskişehir’e 2 saat mesafede olduğu için kabul ettim. 

Bölümü kurdum.

Okur yazar, temel bilim felsefesine sahip ve kefili olan doçent arkadaşları kadroya dahil ettim.

Sonra da asistanlık sınavı açtım.

Ciddi bir sınav sürecinden sonra ki sıfır torpil sistemini uyguladım, aldığım asistanları bölümün laboratuvar kurulumu ve yazı çizi işlerinde görevlendirdim.

Parlak çocuklardı.

Son derece ahlaklı ve çalışkanlardı.

Çay saatlerinde laboratuvarda laflarken konu konut meselesine geldi.

Faizler düşük olduğu için konut almanın tam zamanı olduğu konuşuldu laf arasında.

Asistanlardan biri, faiz hassasiyeti olduğunu, banka faizine bulaşmak istemediğini ve dini önceliklerinden dolayı birikim fonlarına yöneleceğini söyledi.

Ben de ‘sakın ha” diyerek, yıllardır “mühendislik ekonomisi” dersi anlattığımı ve birikimcilerin iktisadi teorilerinin “vur-kaç” temeline dayandığını delilleriyle açıklamaya çalıştım.

Bana inanmıyorsan, iktisatçı bir hoca ile de görüşmesini önerdim.

Benden 15 yaş küçük olmasına rağmen, kendisine asistanlık kadrosu veren bölüm başkanına itimat etmedi.

Nuh dedi peygamber demedi.

Yıllar geçti.

Ben emekli oldum ve başka bir kuruma geçtim.

Epeydir aramıyordu.

Ben de unutmuştum.

Derken dün aradı.

Çok üzgün ve mahçup bir ses tonuyla konuşuyordu.

Hoş beşten sonra ağzındaki baklayı çıkardı.

Karısıyla birlikte birikimi buhar olmuş.

Ne para kalmış ne de bir ev sahibi olmuşlar.

Birkaç teselli cümlesinden sonra telefonu kapattım.

Kim derdi ki muhafazakar bir iktidar, faiz hassasiyeti nedeniyle bankalardan uzak duran muhafazakar seçmenini bu hale getirecek.