Atatürk'ün mirası kime emanet?
Lafı hiç eveleyip gevelemeyelim.
Atatürk'ün maddi, manevi hiçbir mirası, Kemal Kılıçdaroğlu'nun iktidarın yol vermesiyle çöreklendiği bugünün CHP'sinde olmadığı gibi hele ki Özgür Özel'in Yeni Parti'sinde hiç değildir.
Hafta sonu yapılan kurultayda konuşurken, “Atatürk’ün mirası Yeni Partililere ve bize gönül verenlere emanettir” demiş.
Duyunca, gülelim mi ağlayalım mı, şaşırdık.
Atatürk’ün mirası, bir genel başkanın kürsüden ilan etmesiyle el değiştiren bir mülk müdür? Kurultay salonunda, alkışlar eşliğinde sahiplenilebilecek siyasi bir tapu mudur?
Elbette hayır!
O mirası; bir isimden, tabeladan ya da seçim meydanlarında tüketilecek sloganlardan mı ibaret sanıyor.
O miras; ulusal egemenliktir, laikliktir, tam bağımsızlıktır, aklın ve bilimin rehberliğidir, ulus devlet anlayışı ve Cumhuriyet devrimleridir.
Her şeyden önce, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş felsefesidir.
Bunları içselleştirmemiş, özümsememiş olanların Atatürk’ün mirasını sahiplenme hakkı yoktur.
Eğri oturup doğru konuşalım; Özgür Özel’in kurultay kürsüsünden çizdiği tablo ile siyasi sicili arasında derin bir uçurum var.
Bu mesafeyi birkaç hamasi cümleyle kapatması mümkün mü?
Bugün hem Yeni Parti’nin pratiğine hem de Özgür Özel’in geçmişine baktığımızda, Atatürk'ün mirasının neden orada olamayacağını ve o koltuğun tarihsel sorumluluğunu neden taşıyamadığını açıkça görüyoruz.
Kuruluş ilkelerinin tavizsiz savunucusu olması gereken bir liderin siyasi geçmişi, tam tersi bir tablo çiziyor.
Meseleyi ete kemiğe büründürelim.
Özgür Özel, CHP’de uzun yıllar Grup Başkanvekilliği yaparken partinin ideolojik kimliğinin bulanıklaşmasına ve sağ siyasete açılmasına hiç itiraz etmedi.
2014’te Ekmeleddin İhsanoğlu aday gösterilirken de 2016’da dokunulmazlıkların kaldırılmasına “evet” denilirken de o kararların merkezindeydi.
Parti içindeki Atatürkçü çizginin tasfiyesine karşı bir mücadele içine girmediği gibi destek bile verdi.
Daha yakın tarihe gelelim.
10 Ağustos’ta TBMM’den geçen ve iktidarın PKK'yı memleketin tapusuna ortak etme gayretinin hukuki altyapısı olan 12 maddelik “Çerçeve Yasa” düzenlemesini hatırlayalım.
Atatürk’ün izinde olduğunu iddia eden ana muhalefetin görevi, terör örgütü mensuplarının cezalarının ertelenmesi ve infaz rejiminin esnetilmesi gibi ağır sonuçlar doğuran bu yasaya ilkesel olarak itiraz etmek, karşı durmaktı.
Özgür Özel ne yaptı?
Grubunu serbest bıraktı; kendisi ve parti yöneticileri “evet” oyu kullanırken, 35 vekil “kabul”, 54 vekil “ret” oyu verdi.
Şimdi soralım; devletin üniter yapısını ve ulusal egemenliği ilgilendiren böylesine hayati bir meselede liderlik, iki farklı toplumsal beklentiyi aynı anda idare etmeye çalışmaktan mı ibarettir?
Bilmiyor olabilir ama Atatürk, devletin temel nitelikleri konusunda günü kurtaracak hesapların arkasına sığınan bir lider değildi. Memleketin kuruluş ilkelerini hiçbir zaman konjonktüre göre esnetilecek pazarlık başlıkları olarak görmedi.
Benzer bir savrulmaya, 7 Ağustos’ta Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan arasında imzalanıp 6 Kasım’da Meclis’te onaylanan 16 maddelik Mekke Ortak Savunma Anlaşması’nda da şahit olduk.
Taraflardan birine yönelik saldırıyı hepsine yapılmış sayan ve askerî müdahale yükümlülüğü getiren bu pakt, şüphesiz Türkiye’yi Ortadoğu ve Güney Asya’daki muhtemel mezhepsel çatışmaların doğrudan tarafı yapacak.
Yeni Parti, Türkiye’nin hangi güvenlik yükümlülüklerinin altına girdiğini sorgulamadan bu anlaşmaya destek verdi. Atatürk’ün gerçekçi ve tam bağımsızlıkçı dış siyaset çizgisi, bu denli belirsiz bir güvenlik mimarisine “evet” der miydi?
Hasılı kelam; siyasette geçmiş, bugünkü iddiaların sağlamasını yapmak için vardır. Altını kalın kalemle çizelim; bir siyasetçinin hangi dönemde hangi pozisyonda bulunduğu, hangi tercihlere ortak olduğu ve hangi yanlışlar karşısında sustuğu önemlidir.
Özgür Özel’in Meclis performansında ve sembolik tercihlerinde bu açıdan ciddi soru işaretleri var.
Mesela, Cumhuriyet'in kurucu ilkelerinden biri olan laikliğe bakalım.
Bu konuda siyasi kararlılık göstermek, yalnızca anayasa maddelerini savunmakla sınırlı kalmamalıdır.
Kamusal hayatın dinselleştirilmesine, devlet kurumlarının dinî referanslarla biçimlendirilmesine ve siyasetin din üzerinden yürütülmesine karşı da tutarlı bir duruş gerektirir.
Özgür Özel’in geçmişteki Meclis performansı bu bakımdan ciddi soru işaretleri barındırıyor.
CHP Grup Başkanvekilliği döneminde Diyanet Akademisi Yasası'na verdiği destek, cuma namazına göre çalışma saatlerinde düzenleme yapılmasına sessiz kalması ve seçim öncesinde türbana anayasal güvence getirilmesine yönelik girişimlerdeki tutumu; bunlar sadece birkaç tanesi…
Bütün bu çelişkileri nereye koyacağız?
Bir yanda “Atatürk’ün hatırası tarumar edildi” diye feryat edeceksin; diğer yanda o yıkımın baş sorumlusu TBMM’ye geldiğinde “Elbette ayağa kalkacağız” diyerek fırlayacaksın! “Normalleşme” kılıfı altında, ılıklaşmanın, yumuşamanın derdine düşüp Cumhuriyet değerleri ile kavgalı zihniyetin peşinden koşacaksın.
Kâğıt üstünde laikliği savunup, meydanda muhafazakâr seçmene göz kırpmak için cuma çıkışlarında açıklamalar yapacaksın,abdest alırken ya da türbe ziyaretlerinde pozlar vereceksin,
Bu ibretlik tablonun tam üzerine Kürtçülerle kurduğun siyasi yakınlığı koyacağız.
Siyaset elbette diyalog sanatıdır.
Ancak diyalog kurmak başka, siyasi kimliğini karşı tarafın beklentilerine göre eğip bükmek bambaşkadır.
Cumhuriyet’in temel değerlerini savunduğunu iddia eden bir lider, terör elebaşının özgürlüğünü isteyenlerle yakınlaşmasını yurdum insanına açıklamak zorundadır.
Soruyoruz; Şehit Anaları Derneği Başkanı Pakize Akbaba ile arana mesafe koyarken, Öcalan’a özgürlük isteyen Barış Anneleriyle fotoğraf vermek nasıl bir siyasi önceliktir? Şehit yakınlarının hassasiyetleri hangi haklı gerekçeyle ikinci plana itilebilir? Bir şehit annesinin kapısını çalmaktan imtina ederken, bölücü mesajlar veren odaklarazamanını nasıl bu kadar rahat ayırabiliyorsun?
Özgür Özel’in bugün Atatürk’ün mirasına sahip çıkma iddiası, geçmişteki sicilinden bağımsız değildir.
Kılıçdaroğlu dönemindeki ideolojik savrulmanın tam göbeğinde yer alacaksın. Sağa açılma adı verilen ilkesiz siyasetin parçası olacaksın. Cumhuriyet devrimleriyle hesaplaşanların karşısına tek bir gün kararlı bir irade koyamayacaksın. DEM Parti ile ilişkilerinde kırmızı çizgilerini kamuoyuna dürüstçe ilan edemeyeceksin; sonra da kalkıp o koltukta “Atatürk’ün mirası bana emanet” diyeceksin!
Kusura bakmayın; Cumhuriyet’in mirası, seçim dönemlerinde açılıp kapanan bir kampanya dekoru değildir. Atatürk’ün adını anmak kolay, onun kurduğu değerleri siyasi hesapların önüne koyabilmek cesaret ister.
Atatürk’ün mirası, herhangi bir partinin kurumsal mülkiyetine, üyelerinin ya da delegelerinin tekeline indirgenemez.
O, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusudur; mirası da bütün millete aittir.
Bu miras; emperyalizme karşı verilen bağımsızlık mücadelesinde, saltanatın kaldırılmasında, laik hukuk düzeninde ve çağdaşlaşma devrimlerinde saklıdır.
Buna talip olan, önce onun ilkelerini tavizsiz biçimde savunacak, gerektiğinde siyasi bedel ödemeyi göze alacak, memleketin temel meselelerinde günü kurtaran hesaplarla hareket etmeyecek.
Hasılı kelam, Atatürk'ün mirası, onu kurultay kürsülerinde yüksek sesle sahiplenenlere değil, onun ilkelerini en zor koşullarda dahi savunanlara emanettir, diyerek yazımıza noktayı koyalım.