3 Temmuz kumpasının 15. yılı

Bazı sabahlar vardır; güneş doğar ama aydınlık gelmez.

3 Temmuz 2011 de Türk futbolu için işte öyle bir sabahtı.

O sabah kapılar çalındı, kameralar çalıştı, manşetler atıldı. Daha mahkemeler kurulmadan hükümler verildi. Deliller tartışılmadan insanlar suçlu ilan edildi. Futbol, yeşil sahalardan çıkıp televizyon ekranlarına ve gazete manşetlerine taşındı.

Ve en ağır yükü, milyonlarca Fenerbahçeli omuzladı.

Bugün o günün üzerinden 15 yıl geçti.

Takvimler değişti. Başkanlar değişti. Futbolcular değişti.

Ama 3 Temmuz değişmedi.

Çünkü Fenerbahçe için 3 Temmuz, yalnızca bir soruşturmanın başladığı gün değil; kulübün tarihindeki en büyük varoluş mücadelelerinden birinin başlangıcıdır.

Bu mücadelenin en ön safında ise dönemin kulüp başkanı Aziz Yıldırım vardı.

Tutuklandı. Aylarca cezaevinde kaldı. Hakkında ağır suçlamalar yöneltildi. Buna rağmen geri adım atmadı. Cezaevinden gönderdiği mektuplarla camiaya seslendi; Fenerbahçe'nin teslim olmayacağını söyledi. "Fenerbahçe Cumhuriyeti" ifadesiyle özdeşleşen başkan, taraftarın gözünde yalnızca bir yönetici değil, kulübün direnişinin sembolüne dönüştü.

Yıllar sonra hukuki süreç farklı bir noktaya ulaştı. İlk davalarda verilen bazı kararlar bozuldu; yeniden yargılamalar yapıldı ve beraat kararları verildi. Aynı dönemde, soruşturma ve yargılamalarda görev alan bazı kişiler hakkında farklı davalar açıldı ve mahkûmiyet kararları verildi. Bu gelişmeler, 3 Temmuz sürecinin nasıl yürütüldüğüne ilişkin tartışmaları daha da derinleştirdi.

Ancak hukuk, bazen gerçeğe ulaşsa bile geçen zamanı geri getiremez.

Kaybedilen sezonlar…

Avrupa kupalarından mahrum kalınan yıllar…

Zedelenen itibar…

Ekonomik zararlar…

Ve en önemlisi, insanların adalete olan güveni…

Bunların hiçbiri tam anlamıyla telafi edilemedi.

Aziz Yıldırım'ın yıllar boyunca tekrar ettiği bir cümle bugün hâlâ hafızalarda yerini koruyor:

"Dar ağacında olsak bile son sözümüz Fenerbahçe!”

İster bu söze katılın ister katılmayın, inkâr edilemeyecek gerçek şudur: 3 Temmuz süreci, Fenerbahçe tarihini ikiye ayıran kırılma noktalarından biri oldu. O günden sonra kulüp de, taraftarı da, Türk futbolu da eskisi gibi olmadı.

Fenerbahçe camiasının hafızasında Aziz Yıldırım, yalnızca kupalar kazanan bir başkan olarak değil; en zor dönemde kulübün başında duran, geri adım atmayan ve bedel ödeyen bir lider olarak yer edindi. Taraftarın önemli bir kesimi için onun mücadelesi, yalnızca hukuki değil, aynı zamanda kulübün bağımsızlığını ve itibarını koruma mücadelesiydi.

Bugün geriye dönüp bakıldığında yapılması gereken, eski hesapları büyütmek değil; o süreçten ders çıkarmaktır.

Çünkü hukuk, herkes için güvence olduğunda anlam kazanır.

Masumiyet karinesi, adil yargılanma hakkı ve hukukun üstünlüğü; yalnızca mahkeme salonlarının değil, demokrasinin de temel direkleridir.

Aradan 15 yıl geçti.

Ama bazı tarihler unutulmaz.

3 Temmuz onlardan biridir.

Çünkü o tarih sadece geçmişi anlatmıyor.

Bugünü sorgulatıyor.

Ve geleceğe şu soruyu bırakıyor:

Bir kulüp, bir başkan ve milyonlarca taraftarın hafızasında bu kadar derin iz bırakan bir süreçten, Türk sporu ve Türkiye gerçekten gerekli dersleri çıkarabildi mi?

Değeri kumpas öncesi 1.8 milyar Euro’ya ulaşan Fenerbahçe neler başarabilirdi?

Aradan geçen 15 yıl, yaşananları unutturmadı. Aksine, hafızalara kazınan bu mücadeleyi Türk spor tarihinin en çok konuşulan dönüm noktalarından biri hâline getirdi.

3 Temmuz'u konuşup da bu sürecin arkasındaki yapılanmayı anmamak, tarihin önemli bir bölümünü eksik bırakmak olur.

Yıllar içinde ortaya çıkan yargı kararları ve yeniden görülen davalar, 3 Temmuz soruşturmasının yürütülme biçimine ilişkin ciddi tartışmalar doğurdu. Daha sonra, devlet tarafından terör örgütü olarak tanımlanan FETÖ'nün emniyet ve yargı içindeki yapılanmasına mensup bazı isimler hakkında bu süreçteki eylemleri nedeniyle davalar açıldı ve mahkûmiyet kararları verildi. Bu gelişmeler, 3 Temmuz'un yalnızca bir spor soruşturması olarak değil, Türkiye'nin yakın tarihindeki daha geniş bir mücadelenin parçası olarak da değerlendirilmesine yol açtı.

Fenerbahçe camiası ise en başından beri bunun bir hukuk mücadelesinden öte, kulübü hedef alan organize bir operasyon olduğu görüşünü savundu. 

Bugün, 15 yıl sonra geriye dönüp bakıldığında, 3 Temmuz sadece bir futbol dosyası değildir. Aynı zamanda hukukun bağımsızlığının, adil yargılanmanın ve devlet kurumlarının hiçbir yapı tarafından istismar edilmemesinin ne kadar hayati olduğunu gösteren tarihî bir ders niteliğindedir.