Euro
Arrow
55,5290
Dolar
Arrow
50,4089
İngiliz Sterlini
Arrow
66,5074
Altın
Arrow
6279,1772
BIST
Arrow
11.836
Anasayfa > Yazarlar > Atıf Ünaldı > Patronun özel hayatı mı, yaptığı iş mi?

Patronun özel hayatı mı, yaptığı iş mi?

X Facebook WhatsApp Mail ABONE OL Google News
Yayınlanma: 17.11.2026 06:00

Geçtiğimiz hafta teknoloji dünyasında oldukça ilginç gelişmeler yaşandı. NVIDIA’nın kurucusu ve CEO’su Jensen Huang, özel hayatıyla ilgili ortaya çıkan iddiaların ardından görevinden ayrıldı. Bu gelişme yalnızca teknoloji dünyasında değil, siyasette de tartışma yarattı. ABD Başkanı Donald Trump, Huang’ın yerine Apple’ın eski CEO’su Tim Cook’un geçmesini önerdi.

Ben Trump’ın önerisine bir açıdan katılıyorum. Hatta böyle bir değişiklik gerçekleşirse çok mutlu olurum. Ancak benim önerim biraz farklı. Tim Cook NVIDIA’ya gitsin, Jensen Huang da Apple’ın başına geçsin.

Bence Apple için bundan daha büyük bir fırsat olamaz.

NVIDIA’nın bugün geldiği noktayı küçümsemek mümkün değil. Jensen Huang, kurduğu şirketi yapay zekâ devriminin merkezine yerleştirdi. Grafik işlemcilerle başlayan yolculuk, bugün dünyanın en önemli veri merkezi altyapılarından birine dönüştü. NVIDIA yalnızca donanım üretmiyor, CUDA gibi yazılım ekosistemleriyle de yapay zekâ dünyasının yönünü belirliyor.

Ama benim günlük hayatımı NVIDIA’dan çok Apple etkiliyor. Dolayısıyla Tim Cook’un NVIDIA’ya gitmesi beni hiç rahatsız etmez. Donanım ve tedarik zinciri yönetiminde başarılı bir yönetici olduğunu zaten kanıtladı. NVIDIA’da da başarılı olabilir.

Apple’ın ise artık başka türden bir lidere ihtiyacı var.

Ben Apple’ın her zaman bir yazılım şirketi olduğunu söyledim. Bugün de aynı düşüncedeyim. Apple’ın donanım başarısının arkasında yazılım ile donanımı birlikte tasarlayabilme yeteneği bulunuyordu. Steve Jobs döneminde şirketi farklı kılan da buydu.

Ne yazık ki bugün Apple, özellikle yapay zekâ konusunda inanılmaz geride kaldı.

Örneğin bu hafta YouTube programımı ChatGPT ile gerçekleştirdim. Yapay zekâ açılışı yaptı, bana sorular sordu, cevaplarımı dinledi, konular arasında geçiş yaptı ve programı kapattı.

Bunu Siri ile yapabilmem gerekirdi.

Ama Siri bırakın bir televizyon programını yönetmeyi, telefonumdaki fotoğrafların arasından belirli yıllarda çekilmiş ve belirli kişilerin bulunduğu görüntüleri istediğim şekilde ayıklamakta bile son derece yetersiz kalabiliyor.

2026 yılındayız. Apple’ın yapay zekâ konusundaki performansını artık gelecek vaatleriyle değerlendiremeyiz.

Jensen Huang’ın Apple’a gelmesini istememin nedeni tam olarak bu. Huang yalnızca donanımı değil, donanımın üzerinde gelişen yazılım ekosistemlerini de anlayan bir yönetici. Üstelik yenilikçi fikirleri var.

Bana sorarsanız Apple ona hem CEO’luğu hem de yönetim kurulu başkanlığını vermeli. Yeni CEO açısından üzücü olabilir ama Apple’ın ihtiyacı sıradan bir yönetim değişikliği değil, yeni bir teknoloji vizyonu.

Elbette Jensen Huang’dan yeni bir Steve Jobs çıkmasını beklemiyorum. Jobs’un teknolojiye bakışında çok güçlü bir tasarım anlayışı vardı. Jony Ive ile kurduğu ilişki bunun en önemli örneklerinden biriydi.

Ive’ın tasarım anlayışında Braun’un efsanevi tasarımcısı Dieter Rams’ın etkisini görmemek mümkün değil. Hatta Apple’ın bazı ürünlerinde Braun tasarımlarından oldukça belirgin esinlenmeler vardı. Ancak bu yaklaşım, Apple’ın tasarım dilini oluştururken son derece başarılı oldu.

Bugün ise Apple’ın ekranları büyütmek dışında ne kadar güçlü bir tasarım vizyonu ortaya koyduğunu tartışmak gerekiyor.

Ben hâlâ iPhone mini boyutlarını seviyorum. Kullandığım iPhone Air bile bana büyük geliyor. Telefonların sürekli büyümesini teknolojik ilerleme olarak görmüyorum. Büyük ekranların daha büyük bataryalara alan sağlaması bir avantaj olabilir ama bu, herkesin büyük telefon kullanmak istediği anlamına gelmiyor.

Apple’ın katlanabilir cihazlara yönelmesini de bu açıdan değerlendiriyorum. Ekranı büyütmek yerine taşınabilirliği koruyan çözümler geliştirmek daha anlamlı. Ancak katlanabilir ekranların mekanik karmaşıklığı ve menteşe sorunları da ayrı bir tartışma konusu.

Apple’ın artık yalnızca daha büyük ekranlar değil, gerçekten yeni kullanım biçimleri geliştirmesi gerekiyor.

Özel hayatla profesyonel hayatı ayırmak

Jensen Huang meselesinin bir başka boyutu daha var.

Huang’ın özel hayatına ilişkin iddialar ve bunların yarattığı tartışmalar, sonunda NVIDIA’daki görevinden ayrılmasıyla sonuçlandı. İddiaların arasında şirket çalışanlarıyla ilişkiler ve ulusal güvenlik açısından değerlendirilmesi gereken konular da bulunuyor.

Burada önemli bir ayrım yapmak zorundayız.

Bir yöneticinin özel hayatı ile profesyonel başarısı birbirinden ayrı değerlendirilmelidir. Ancak özel hayatındaki bir ilişkinin çıkar çatışması, yetki istismarı veya güvenlik riski yaratması durumunda mesele artık yalnızca özel hayat olmaktan çıkar.

Benim itirazım, bu ayrım yapılmadan insanların özel ilişkileri üzerinden profesyonel kariyerlerinin yargılanmasına.

Tim Cook yıllar önce eşcinsel olduğunu kamuoyuna açıkladığında bunun Apple’ı yönetme yeteneğiyle hiçbir ilgisi olmadığını düşünüyordum. Bugün de aynı noktadayım.

Bir yöneticinin cinsel yönelimi, ilişkileri veya özel hayatındaki tercihleri tek başına profesyonel yeterliliğinin ölçüsü olamaz.

Jensen Huang için de aynı ilke geçerli olmalı.

Elbette bir insanın eşini aldatmasını savunmuyorum. Ancak bir evliliğin içinde neler yaşandığını, tarafların nasıl bir ilişki yürüttüğünü dışarıdan bilemeyiz. Bilmek zorunda da değiliz.

Beni ilgilendiren Huang’ın NVIDIA’ya kazandırdıkları, teknoloji dünyasına yaptığı katkılar ve şirket yönetimindeki başarısıdır.

Bir başka konu da toplumsal yaklaşımımızdaki tutarsızlık.

Geçen hafta Jennifer Lopez ve Demi Moore’un kendilerinden genç erkeklerle ilişkilerini konu alan haberler gördüm. Bu ilişkilerin haberleştirilme biçimiyle erkek yöneticilerin özel hayatlarının ele alınma biçimi arasında zaman zaman ciddi farklılıklar görüyorum.

Bence yaş farkı, kadın veya erkek açısından tek başına bir ilişkinin değerini belirlemez. Aynı şekilde özel hayat konusunda uygulanacak ahlaki ölçütler de cinsiyete göre değişmemeli.

İş dünyasında kadınların daha güçlü temsil edilmesini desteklemek, erkeklere karşı farklı bir ahlak standardı uygulanmasını gerektirmez. İhtiyacımız olan şey bir tarafın diğerinin yerine geçmesi değil, herkes için aynı ilkelerin geçerli olmasıdır.

Yine de Jensen Huang’ın yaşadıklarından çıkarılacak bir yönetim dersi var.

Bir şirketi kurmuş ve dünyanın en değerli şirketlerinden biri haline getirmiş olabilirsiniz. Ancak şirketin geleceği üzerindeki etkinizi yalnızca kişisel başarınıza ve yönetim kurulunun desteğine bırakırsanız, bir gün o desteği kaybedebilirsiniz.

Huang’ın NVIDIA’daki kurumsal kontrolünü daha güçlü güvence altına almamış olması, bugün ayrıca tartışılabilir.

Bazen başarılı yöneticilerin en büyük sorunu gereğinden fazla özgüven oluyor.

Fatih Altaylı, HABAŞ ve sanayicinin sorumluluğu

Buradan Türkiye’de yaşanan çok daha acı bir olaya geçmek istiyorum.

İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlamada 19 işçi hayatını kaybetti, çok sayıda işçi yaralandı.

Öncelikle hayatını kaybeden bütün işçilerimize Allah’tan rahmet, ailelerine başsağlığı, yaralılara acil şifalar diliyorum.

Böyle bir olayın ardından konuşulacak her konunun merkezinde insan hayatı bulunmalı.

Fatih Altaylı, HABAŞ faciasının ardından kaleme aldığı yazısında şirketin sahibi Mehmet Rüştü Başaran’ı ve Türkiye’deki iş güvenliği sistemini ele aldı.

Altaylı’nın yazısı bazı çevrelerde Başaran’ı savunduğu şeklinde yorumlandı. Oysa yazının asıl vurgusu yalnızca patronu hedef almanın sistemdeki sorunları çözmeye yetmeyeceğiydi.

Altaylı, Başaran’ın yaklaşık 80 yıllık sanayici bir aileden geldiğini, kendisinin de 80 yaşında olduğunu anlatıyor. Ferrari koleksiyonuna rağmen gündelik yaşamında gösterişten uzak otomobiller kullandığını, motosikletle fabrikaya gittiğini ve bu yaşında bile yeni fabrikalar kurmanın yollarını aradığını belirtiyor.

Bunlar elbette bir iş kazasındaki sorumluluğu ortadan kaldırmaz.

Ancak bir insanı yalnızca sahip olduğu otomobiller üzerinden değerlendirmek de doğru değil.

Altaylı’nın sorduğu önemli sorular var: Bu fabrikalar yeterince denetleniyor mu? Daha önce yaşanan kazaların ardından hangi önlemler alındı? Kamu otoriteleri görevlerini yerine getirdi mi?

Bunların hepsi yanıtlanması gereken sorular.

Ben ise meseleye başka bir açıdan bakmak istiyorum.

Türkiye’de sanayicilerle, iş insanlarıyla ve teknoloji şirketlerinin yöneticileriyle yıllardır görüşüyorum. Teknoloji basınının içinde otuz yılı aşkın süredir çalışıyorum.

Ancak şimdiye kadar kaç sanayici bana gelip üretim tesislerinde kullandıkları robotik sistemleri, otomasyon teknolojilerini veya dijital dönüşüm yatırımlarını göstermek istedi?

Neredeyse hiçbiri.

Üretim tesislerini teknoloji basınına açıp burada geliştirdiğimiz teknolojilere bakın diyen sanayicilerle karşılaşmakta ciddi zorluk çekiyoruz.

Oysa ağır sanayi, teknolojiden uzak olmak zorunda değil.

Tam tersine, robotik sistemlerin, sensörlerin, yapay zekâ destekli izleme teknolojilerinin ve otomasyonun en önemli kullanım alanlarından biri ağır sanayi olmalı.

Özellikle tehlikeli üretim süreçlerinde insanların riskli bölgelerde bulunma ihtiyacını azaltmak, teknolojinin en önemli hedeflerinden biri.

Burada HABAŞ’taki kazanın otomasyonla kesinlikle önlenebileceğini söylemiyorum. Bunun için teknik incelemelerin sonuçlarını bilmek gerekiyor.

Ancak böylesine büyük bir facia yaşandığında sanayinin teknolojik dönüşümünü de tartışmak zorundayız.

Ahmet Nazif Zorlu’yu neden unutamıyorum?

Bu noktada rahmetli Ahmet Nazif Zorlu’yu anmadan geçemeyeceğim.

Türkiye’de teknolojiye yaklaşımını yakından gözlemleme fırsatı bulduğum sanayiciler arasında onun çok özel bir yeri vardı.

Sabah gazetesinde çalıştığım yıllarda Vestel’in internet televizyonu üzerine yaptığı çalışmalarla ilgileniyordum.

O dönemde Orhan Göksal’ın bana gönderdiği bir cihaz vardı. Televizyona bağlanan bir set üstü kutu ve klavyesi bulunuyordu. Bu cihaz sayesinde televizyon üzerinden internete erişmek mümkündü.

Bugün son derece sıradan görünen bu teknoloji, o yıllarda oldukça yenilikçiydi.

Dünyadaki benzer gelişmeleri yakından takip ediyordum ve Vestel’in böyle bir ürün geliştirmesini çok önemsiyordum.

Hatta cihazı gazeteye götürüp kurduğumu hatırlıyorum. Mehmet Demirer’in odasında birlikte inceledik. Ercan Arıklı da geldi, konuştuk.

O günlerde dergilerin promosyon olarak bardak dağıtmasının bile konuşulduğu bir ortamda biz televizyon üzerinden internete bağlanabilen bir cihazı tartışıyorduk.

Bence çok önemliydi.

Ne yazık ki ürün beklediğim ölçüde ticarileşemedi.

Daha sonra internet üzerinden televizyon yayıncılığı, yani IPTV gündeme geldiğinde de Vestel’in bu alandaki çalışmalarını takip etmeye devam ettim.

Burada sözünü ettiğim IPTV, bugün korsan yayınlarla özdeşleştirilen kullanım değil, operatörlerin yönetilen ağları üzerinden sunduğu yasal internet protokolü televizyonculuğu.

Ahmet Nazif Zorlu bu alanda da oldukça istekliydi.

Türkiye’de set üstü kutular üretmek, operatörlerin açtığı ihalelere katılmak ve bu teknolojinin yerli üretimini gerçekleştirmek istiyordu.

Hatırladığım kadarıyla bu ihalelerde istediği sonucu alamadı.

Bence Türkiye açısından kaçırılmış bir fırsattı.

Çünkü Zorlu yalnızca televizyon üretmekle ilgilenmiyordu. Televizyonun internete bağlanmasıyla internet üzerinden televizyon yayıncılığı yapılmasının gelecekte ne kadar önemli olabileceğini de görüyordu.

IPTV Derneği’ni kurduğumuz dönemde kendisinden ciddi destek gördük. Bu desteğini ve teknolojiye yaklaşımını unutmadım.

Bir başka önemli konu da bizi Manisa’daki Vestel tesislerine davet etmesiydi.

Üretim tesislerini gezdik. Yapılan çalışmaları gördük. Teknolojiye verilen önemi yerinde inceleme fırsatı bulduk.

İşte benim Türkiye’deki sanayicilerden beklediğim yaklaşım tam olarak bu.

Teknolojiye yatırım yapıyorsanız bunu yalnızca yıllık faaliyet raporlarınızda anlatmayın.

Teknoloji basınını çağırın. Ekonomi basınını çağırın. Mühendislerinizi konuşturun. Üretim süreçlerinizi gösterin. Robotlarınızı, otomasyon sistemlerinizi, yazılımlarınızı anlatın.

Türkiye’nin sanayicileri yalnızca ne kadar üretim yaptıklarıyla değil, nasıl ürettikleriyle de gündeme gelmeli.

Bir fabrikada kaç ton çelik üretildiği elbette önemli. Ancak o çeliğin hangi teknolojiyle üretildiği, üretim sırasında kaç insanın tehlikeli işlerden uzak tutulabildiği ve hangi süreçlerin dijital olarak denetlendiği de en az üretim miktarı kadar önemli.

Sanayicinin teknolojiye yaklaşımını ölçerken bunlara bakmalıyız.

Asıl mesele teknoloji vizyonu

Aslında Jensen Huang ile Türkiye’deki sanayiciler arasında kurduğum bağlantı tam olarak burada.

Huang’ı önemli yapan yalnızca NVIDIA’nın piyasa değeri değil. Gelecekte hangi teknolojilerin belirleyici olacağını görmesi ve şirketini o doğrultuda dönüştürebilmesi.

Apple’ın bugün ihtiyaç duyduğu şey de bu.

Türkiye sanayisinin ihtiyaç duyduğu şey de bu.

İyi yönetici olmak yalnızca mevcut işi kârlı biçimde sürdürmek değildir. Geleceğin teknolojilerini bugünden görüp şirketi o geleceğe hazırlayabilmektir.

Bir yöneticinin hangi otomobile bindiği, özel hayatında kimlerle ilişki yaşadığı veya nasıl bir yaşam tarzını tercih ettiği elbette haber konusu olabilir.

Ancak şirketlerin geleceğini değerlendirirken asıl bakmamız gereken yer başka.

O yönetici ne üretiyor? Hangi teknolojiyi geliştiriyor? Çalışanlarına nasıl bir ortam sağlıyor? Şirketini geleceğe nasıl hazırlıyor?

Ve en önemlisi, yaptığı iş insanların hayatını nasıl etkiliyor?

Benim için teknoloji liderliğinin gerçek ölçüsü budur.

Yazarın Son Yazıları Tüm Yazıları