Atatürk, Kemalizm ve 3. Dünyacılık

Türkiye’nin karanlık günlerden geçtiği 1980 öncesinde, 1979 yılında öldürülen çok önemli aydınlarımızdan, toplumbilimci Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil, Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve Kemalizm’in, ezilen uluslar, üçüncü dünya ülkeleri, mazlum milletler üzerindeki etkisini anlatırken şöyle demiştir: “Mazlum milletler, üçüncü dünyanın göbek adıdır”. Ve şunları yazmıştır: “Azgelişmiş ülkeler topluluğunu anlatmak için kullanılan ‘Üçüncü Dünya’ kelimesinin yaygınlık kazanması 1955 yılında toplanan Bandung Konferansı’na bağlanabilir. Fakat sömürgecilik dönemini geride bırakarak ‘milli uyanış’ basamağına ulaşan ya da ‘müstevlileri’ ülkelerinden atmak için silaha sarılan ‘Üçüncü Dünya’yı nitelemek için önceleri kullanılan ‘Mazlum Milletler’ terimi Mustafa Kemal’e aittir. Bunun içindir ki günümüzde sık sık kullanılan ‘azgelişmiş ülkeler’ teriminin göbek adı Atatürk tarafından konulmuştur diyebiliriz.” (Atatürk ve Üçüncü Dünya, Cumhuriyet, 15. 11. 1966).

Tütengil’in tanımı, Atatürk’ün üçüncü dünyadaki etkisini saptaması yanında, büyük kurtarıcının millici, milliyetçi, devrimci, tam bağımsızlıkçı ve antiemperyalist niteliklerini de içerir. Çünkü Gazi Mustafa Kemal; milli egemenliğe dayalı, ulus bilincini, yurttaş kimliğini ve yurttaşların eşitliğini esas alan (eşit yurttaşlık değil, aman dikkat, ikisi arasında dağlar kadar fark vardır, aynen laiklik ve sekülerizm arasındaki fark gibi), tam bağımsızlık konusunda kıskanç, üniter bir ulus devlet kurması sebebiyle millici, Türklerin Anadolu’dan silinmesini önleyen, Sevr’i yırtıp atan, Türk Milleti’ni, vatanında hâkim kılan önder olması nedeniyle de milliyetçi bir liderdir. Hem millici hem milliyetçi olması, Gazi’nin (rahmetli ustam, büyük münevver, mütefekkir ve şair Attila İlhan, hep Gazi derdi) halk önderi, devlet kurucusu, asker, devrimci ve ulusal kurtuluş savaşçısı vasıflarıyla da bütünleşmiştir. Atatürk’ün üzerine hasımları ne gölge düşürebilmişlerdir ne de Atatürk’ü gözden düşürebilmişlerdir.

Dahası Mustafa Kemal Paşa, sadece Kurtuluş Savaşı’nın muzaffer başkomutanı olarak değil, Meclis, Gazi Meclis iradesi ve idaresi altında savaş yapan bir önder, batı emperyalizmiyle savaşan, onu yenen, ardından da emperyalizme rağmen, çağdaş bir cumhuriyet kuran kurucu önder olarak da tarihe geçmiştir. Atatürk’ü, emperyalist güçlerin en çok nefret ettikleri, bir türlü unutamadıkları lider yapan da, mazlum milletlerin ilham kaynağı yapan da budur. O nedenle, 2012 yılında, Londra’daki Ulusal Ordu Müzesi’nin internette yaptığı ve “İngilizlerin en büyük düşmanı kimdir?” sorusunu sorduğu ankette, Atatürk ilk sırada çıkmıştır. Bu sonuç, Atatürk’ün öldükten sonra bile, girdiği bütün savaşları kazandığının kanıtlarından sadece biridir. 

ATATÜRK’ÜN EZİLEN DÜNYADAKİ ETKİSİ 

Gelelim, Atatürk’ün mazlum milletler, ezilen uluslar, üçüncü dünya, son dönemlerin yaygın tabiriyle küresel güney üzerindeki etkisine. Mısır’da Cemal Abdül Nasır’dan, Suriye ve Irak’taki Baas hareketine, Latin Amerika’daki ilerici, aydınlanmacı, toplumcu, milliyetçi genç kadrolardan (Jön Türk olarak da anılırlar bu kadrolar kendi ülkelerinde, Portekizce JovensTurcos), Çin’deki devrimcilere, Hindistan’da Gandi ve Nehru’dan Pakistan’da Muhammed Ali Cinnah’a, Afganistan’dan (Kral Emanullah Han) İran’a (Rıza Şah Pehlevi), Tunus’tan (Habib Burgiba) Cezayir’e, Orta Asya’dan Ortadoğu’ya kadar geniş bir coğrafyada takip edilmişlerdir, Jön Türkler, İttihatçılar ve ardından da Mustafa Kemal Paşa. Örneğin, Arnavutluk’ta Enver Hoca’nın adı Enver Paşa’dan gelir. Mısır’da Cemal Abdül Nasır’ın adı Cemal Paşa’dan, Enver Sedat’ın adı Enver Paşa’dan gelir. Örnekler çoğaltılabilir. 

Kurtuluş Savaşı Anadolu topraklarında verilirken, Türkler emperyalizme karşı vatanını savunurken, dünyada 300 milyon Müslüman, sömürge yönetimi altındadır. Çoğu da İngiliz sömürgesidir. Daha geniş ölçekte, dünya nüfusunun kabaca üçte biri sömürgedir. O nedenle Britanya için, üzerinde güneş batmayan imparatorluk denmiştir. Dünyada emperyalizmin, diplomasinin, istihbaratın kitabını yazan millet olarak anılan İngilizler, onların uzantısı, vekil gücü olan Yunanistan ve yine İngilizlerin işbirlikçisi, uydusu olan İstanbul hükümetleri, mütareke aydınları, Ali Kemal ve benzerleri, yenilmişlerdir.Kemalciler, milliciler, Kuvayı Milliyeciler, Müdafaa-i Hukukçular kazanmış, İngilizler, teslimiyetçiler, Mondros ve Sevr savunucuları kaybetmişlerdir.