Bir zamanlar Türkiye

Tarihçi değilim.

Sosyolog hiç değilim.

Bu işlerden pek anladığım da söylenemez.

Yarım okur-yazar bir inşaat mühendisi olarak yazıyorum, son 70-80 yılın Türkiye'sini.

Biz kuşak olarak, Türkiye’nin fukara zamanına denk geldik.

Çocukluğumuz ve gençliğimiz kısıtlı imkanlarla geçti tüm dünya insanları gibi.

Teknoloji henüz geometrik olarak gelişmeye başlamamış, emekleme döneminden, ayağa kalkma aşamasına geçmeye çalışıyordu.

İkinci Dünya Savaşı sonrasıydı.

Soğuk savaş ve NATO sistemini, iliklerimize kadar hissetmedik, çünkü küçüktük, anlamadık.

Büyüklerin de anladığını pek sanmıyorum.

Onlar kendilerini kapitalist NATO ülkesi sanıyorlardı.

Ben ise NATO içindeki tek “gominis” devlet olduğumuzu, soğuk savaşın ardından, bolca ziyaret ettiğim demir perde ülkelerinin halini görünce anladım. 

İhtiyaç kadar tüketim, ana ihtiyaç malzemelerinin devlet tarafından tedarik edilmesi felan.

Tek tipçilik.

Tam bir eski Türkiye.

Yeni Türkiye dedikleri zerzevatın görece zenginliği, eski Türkiye’nin ötekileştirilmesine ve aşağılanmasına yol açtı.

Yeni Türkiye’de yollar, hastaneler, havalimanları inşa edilmişti.

Okullarda epey kolalı yakalıklı tip siyah önlük değil, özgürce sivil kıyafetler giyiliyordu.

Eskisindeki, yok jandarma devleti, yok polis devleti, yok faşist yönetim, yok demokratik haklar, yok farklılıklarımız, yok öz yönetim gibi Alman menşeli teorik eleştiriler, insanların kafasını karıştırmadı değil.

Neredeyse ben de kanmak üzereyken, önüme düşen videolar ayıkmamı sağladı.

Allah'tan ki sosyal medya var da kekomarisdeki rezaleti herkes gördük.

Avrupa’dan gelen, orta-alt sınıfın, yaşı geçkin şişko kadınlarının, belki bir vize alırım da kapağı Avrupa’ya atarımın maskarası olan zengin Türkiye’nin çocukları, içine düştükleri rezilliğin farkında olabilseler ki pek mümkün değil, eski faşo-gominis Türkiye’yi mezarından çıkarıp geri getirmek için ellerinden geleni yapardı.