Çoğunluktan ses çıkmıyor

Ömrümüzü yedi.

Hem canımızı hem malımızı hem de vatanımızı hedef aldı.

Tıpki İsrailli vekil gibi, çocukları da öldürün emirleri verdi.

Öğretmen, doktor, kaymakam.

Bölgeye hizmet için gidenleri şehit etti.

40 yılımıza mal oldu.

Kaygı seviyesini en üst noktaya taşıdı.

Sürekli yüksek tansiyon ile yaşayan indan gibi, karakol baskınları sonucu travma geçirmemize neden oldu.

Eylemlerini batıya taşıdı.

Ankara’nın göbeğini patlattı.

İstanbul da payını aldı bu terörden.

Terör kaybı, trafik kazası kaybından çok az olsa da yarattığı korku iklimi, ülkenin tüm enerjisini aldı.

Bir ara ormanlara dadandılar.

Aynı anda 30-40 yerde birden yangınlar çıktı.

Batının ayağını doğudan kestiler ama ayakları batının her noktasında gezer oldu. 

Şimdi barış oldu.

Mutluluğun tavan yapması gerekiyor.

Fişeklerin karanlıkları aydınlatması bekleniyor.

Halayların kurulmasını, horonların tepilmesini arıyor gözler.

Zeybekler ve zurnaları gözlüyor çakır gözler.

Seymenleri, kılıç kalkan seslerini, kaşık şıkırdamasını duymak istiyor kulaklar.

Ancak, zafer naraları sadece sınır ötesinden geliyor.

Batıdan beklenen sesleri eziyor, zurnayı zırtlatıyor.