Çok sıra dışı bir gayrinizami harp yazısı

Etrafımızdaki ülkeler birer birer teslim bayrağını çekti.

Ne Irak ordusu ne de Suriye ordusu, ülkelerinin makus tarihini değiştiremedi.

Libya dahil fiilen parçalanıp bölündüler.

Sıranın Türkiye’ye geldiği söyleniyor.

Aslında Türkiye sırasını savdı ama necip milletimiz 15 Temmuzu hala anlayamadığı ve hafife aldığı için olayları tarihsel süreç içinde okuyamıyor.

15 Temmuzda Türk ordusu diğerleri gibi sıvışmadı.

Darbenin fetö tarafından yapıldığını anladığı ilk anda, özellikle kara kuvvetleri direnişe geçti.

Deniz kuvvetlerindeki bir çok komutan, devletten yana tavır alarak fetöcü komutanlarınının emirlerini dinlemedi.

Hava kuvvetlerinin ise durumu farklıydı.

Bir çoğu pensilvanyanın etkisinde olan fetöcü pilotlar, Türk devletini ortadan kaldırmaya çalıştı.

Aldığı emirle, tereddüt etmeden, hayatı pahasına generali vuran astsubay da  darbenin akamete uğramasında son noktaydı.

Neyse, konumuzdan ayrılmadan devam edelim.

Hadi diyelim sıra Türkiye’de.

Ne yapmalıyız.

Elbette, büyük işgal süreçlerinde, ordunun bir ülkeyi tek başına koruması pek mümkün değil.

15 Temmuzda olduğu gibi, halkın da destek olması lazım.

Ancak halka silah lazım.

İşgale direnmek için halkı şimdiden silahlandırmak elbette mümkün ama silah kurcalamaya meraklı milletimiz, işgale gerek kalmadan, kendi kendini temizler.

Kaza kurşunu ile.

Düşmana da hacet kalmaz.

Aklıma gelen bir metotu yazayım da belki dikkate alırlar.

Kritik günler için mermisi özel silahlar üretilmeli.

Vatandaşa, bu silahlar, cephanesiz zimmetlenmeli.

Bu özel üretim ve hiçbir yerde bulunmayan mermiler, belli merkezlerde depolanmalı.

Üretimi devlet tarafından yapılan özel çapta cephaneler, işgal zamanında meydanlarda dağıtılmalı.

Kurtuluş savaşını konu alan dönem filmlerinde, kuvvacılara destek olmak için meydanlara dökülen ahaliye verilen cephane gibi.