Green Card'lı askerler

Benim Amerika'da okuduğum ve çalıştığım doksanlı yıllarda, Amerika henüz ciddi güncel bir savaş yaşamamıştı.

İlk körfez harekatı sonrasıydı. 

Cephe savaşı olmamıştı.

Kayıp asker sayısı çok azdı.

Dolayısıyla hayat güzeldi.

Ancak, yıllar sonra gittiğimde durum farklılaşmıştı.

Bir ara benzin fiyatları epeyce artmış, yollar bozulmuş, köprüler de aniden çöküyordu.

Havalimanlarında, savaştan dönen yakınlarını bekleyen, ağzında dişi olmayan redneck Amerikalıları, İspanyolları ve zencileri görüyordum.

Seyahatlerim esnasında da uçsuz bucaksız mezarlıklara şahit olmuştum.

Binlerce askerin yattığı, başında haç olan mezarlıklar.

Alabildiğine çoktu haç işaretli mezar taşları.

Savaş ekonomisi belini kırmıştı Amerikanın.

Belki de o sebeple savaşa ara vermişlerdi.

Şimdi tekrar başladılar savaşmaya.

Hava kuvvetleri ve akıllı bombaları, 20 yıl öncesine göre çok daha güçlü ve etkili.

Kara kuvvetleri de öyle.

Özellikle vatandaşlığın ilk basamağı olan greencard vaadi, asker bulmadaki en önemli şekerli ama zehirli elması olarak görev yapıyor.

Green Card ile birlikte vadettiği oturma izni ve American Dream'i, Amerikanın asker bulmasını çok kolaylaştırıyor.

Bizdeki gibi güçlü vatanseverlik ve şehitlik mertebesi olmamasına rağmen, rakiplerini dize getirmekte epeyce mahir.

İşgal ettiği Irak’ın başkanı Saddam’ı hem de bir bayram sabahı Bağdat’ta asması, Maduroyu yatağından alması kaygı vermiyor değil.

Elbet Amerika’ya da bir babayiğit dersini verir ama ufukta gözüken bir aday yok.

Gözünü sevdiğimin Green Card'ının alıcısı bol olduğu sürece de bir aday olmayacak gibi ki bizim gibi ülkelerin koca koca profesörlerinin greencard başvursuna şahit oldum.