İlk ıstakoz

“İnsan tok gözlü olmalı” der atalarımız.

Ama o kadar kolay değil tok gözlü olmak.

Birçok seyi daha ergenliğe ulaşmadan tatmak lazım.

Tatma imkânı yoksa da terbiyesini almak lazım.

Sonrasında olursa “sonradan görme” olabilirsiniz.

Başınıza tamiri zor problemler gelebilir ki uykularınız kaçar, kalbiniz bile sıkışabilir.

İlk ıstakozumu 1995 yılında Amerika’da açlık seviyesinde öğrencilik hayatımı sürdürürken Trump’ın kumarhanesinde yedim. 

Nivyork otobüs terminalinden Atlantiksiti’deki Trump’ın kumarhanesine bedava giden otobüse binmiştim. Kumarhaneye varınca da 30 dolarlık fiş tutuşturdular elime.

Boş boş gezme, makinelere atarsın diye.

Otobüsteki tek beyazın ben olduğunu da hatırlıyorum hayal meyal.

Ben o otuz doları harcamadan nasıl geri gelirim hesabını yaparken, kumar oynayanları seyre dalmıştım. 

Oradan bir görevli de beni farkedip, “yemek fişi ister misin?” diye sordu. Kırık dökük İngilizce ile anlaşmaya çalışırken, aldığım bedava yemek fişi ile lokantanın yolunu tuttum.

Ortalık ıstakozdan geçilmiyordu.

Biraz et felan yedikten sonra hala yemek hakkım olduğunu ögrenince bir ıstakoz yiyeyim dedim. Istakozu aldım ama bir türlü kırıp içindekini çıkaramadım. Meğerse fındık kıracağı gibi bir aleti varmış.

Neyse onu da bir yerlerden tedarik ettikten sonra, sanayi tornacısı gibi giriştik ıstakozun şaftına. Ancak ne yaparsam yapayım becerip bir şey çıkartamadım ıstakozun gövdesinden. Etrafa dökülen birkaç parçanın da tadına baktım ki bir şeye benzemiyor.

Tatsız tuzsuz.

O gün bugündür bedava olsa da pek oralı olup da almadım tabağıma.

Dünden beri ortaya saçılan haberleri okuyunca birden aklıma geldi.