İstanbul için terk etme vakti

Geçenlerde İstanbul’da yaşayan kuzenim aradı.

İyi bir üniversitenin inşaat mühendisliği bölümünde asistan olmasına ve kendi evi olmasına rağmen, İstanbul’u terk etmek istediğini ve Anadolu’da bir üniversitede kadro aradığını söyledi.

Bıkmış İstanbul'dan.

Tanıdığım var mı diye sordu.

Doğuya bile razıymış.

Şırnak olur mu dedim.

O kadar da değil dese de Ankara’nın yakın doğusuna bile razı olduğunu anladım.

Yıllardır benim de bir ayağım İstanbul’da.

3 yıldır da bilfiil istanbulda yaşıyorum.

İkametgahım ve inşaat mühendisleri oda kaydım Kadıköy’de.

İşe gidip gelmek için özel aracımı çok nadir kullanıyorum.

Trafik rezalet.

Arabam otomatik olmadığından, aşırı vites ve debriyaj hareketi eklemlerimde hasara yol açtı. 

Ayağımdaki arızadan dolayı ortaya çıkan ağrıdan ayakkabımı giyemez oldum.

Marmaray ve metro ile ile gidiyorum.

Metrobüsle kıyaslandığında oldukça konforlu ki metrobüs taşımacılığı, temel insan haklarına kökten aykırı.

Aşırı sarsıntı vücut bütünlüğünü tehdit edecek seviyede.

Balık istifi seyahati de eklersek, uzun süreli kullanımda, kullanıcılarını insanlıktan çıkarıp tersine evrime doğru bir yolculuğa çıkaracak seviyeye ulaşmış.

Bu çabaya ve ağır masraflara rağmen maaşlar da çok düşük.

Ben iki maaş almama rağmen karnımı zor doyuruyorum.

Çoluk çocuk herkes masraflarını minimuma indirmiş durumda olmasına rağmen gelir, temel giderleri dahi karşılamıyor.

Krediler de kesildi.

KMH kredisinin gadrine uğradık.

Her ay yüzde 10 net faiz ödemekten yoruldum.

Dışarda yemek yemek imkansız hale geldi.

Ucuz lokanta yemekleri kalitesiz iken pahalıları da kaliteli değil.

Kiraların ulaştığı mertebeyi yazmama gerek bile yok.

Belli ki İstanbul’u terk etme zamanı gelmiş de geçiyor.