Nazım’ın Moskova'sı

Nazım Hikmet gerek kökleri gerek kişiliği gerekse edebi derinliği ile yerini dolduramadığımız bir Türk şairi.

Kuvayi Milliye Destanı her okunduğunda farklı duygular hisler ortaya çıkar, başka bir evrene taşınırız.

Elbette İkinci Dünya Savaşı, soğuk savaş ve Amerika, Rusya algoritmasından dolayı başına türlü türlü işler geldi.

Zindanlara atıldı.

Sonrasında, bir yolunu bulup ya da buldurulup, Kuzguncuk iskelesinden sandalla açıldığı Karadeniz açıklarında bekleyen bir romen şilebiyle Rusya’ya giderek özgürlüğünü yeniden kazandı.

Rusya'daki hayatı henüz detaylandırılıp da bir filme dönüşmese de önümüze düşen arşiv videolarından sosyal ve siyasi hayatı hakkında fikir sahibi oluyoruz.

Kırım’ın Odesa limanında yanına aldığı Rus çocuklara, ufuk çizgisinde uzanan Türkiye'deki  yaştaşlarının acıklı durumunu izah ediyor.

Rus çocuklarına, kendilerinin ne kadar şanslı olduğunu anlatarak hafif hafif de iç çekiyor.

Üzülüyor ülkesine ve ülkesinin çocuklarının fukaralıklarına, her vatansever gibi.

Keşke onlar da Moskova’nın bu güzelim nimetlerinden yararlansa diye de dua ediyor. 

Tarihi ve sanat galerisi gibi metrolarıyla ünlü o Moskova, şimdilerde eski müstemlekesi tarafından bombalanıyor. 

Kremlin Sarayı'nın nerdeyse bahçesinin dibine kadar ulaşan taşeron ülkenin bombaları, koca Rus imparatorluğunu felç etmiş durumda.

İkinci Dünya Savaşı'nda, tüm dünyayı Hitler sapığından kurtaran koca Rusya, müstemlekesinin hava saldırılarından dolayı kafasını kaldıramıyor.

Petrol rafineleri havaya uçuruluyor.

Sivil konut binaları patlatılıyor.

Etki alanında olan eski ortakları, rakibinin eline geçiyor.

İzole bir ülke olan Kore’nin ayağına asker desteği için gidiyor.

İki metrelik endamı cihanı titreten askerleri savaş dışı kaldığı için, dünyanın en kısa ve en sıska ülkesinin askerlerine ihtiyaç duyuyor. 

Belli ki 90’lardan sonraki yeniden yapılanma dönemindeki hatalarının bedelini ödüyor.

Gaz ihracından elde ettiği tirilyonlarca euroyu, yanlış bir kalkınma modeline aktarmış.

Ya da aktaramamış.