Nihat abimizin cenazesi

Çok istediğim halde gidemedim, Faroz’lu abimizin cenazesine.

Trabzon, son zamanlarda çok önemli değerlerini genç yaşta kaybetti.

Volkan Konak’tan sonra Nihat Genç de bunları en önemlileriydi.

Benzeri bir daha yetişir mi bilmem.

Elbette hiç kolay değil.

Aynı mahallede doğmuşuz.

Ben ondan epey sonra doğsam da Faroz limanında yüzmüşüz.

Sotka fuarında, sigaralara halka atmışız.

Tanışmamız çok sonraları oldu.

Korsan satılan kitaplarından arada alırdım.

İlginç geliyordu yazdıkları. Ama metinlerine pek anlam veremiyordum.

Yine de okuyordum.

Serdar Akinan ile olan programlarının sıkı takipçisi olmuştum tanıştıktan sonra. 

2004 yılında Genelkurmay’da asteğmen iken, Kızılayda ilk tanışmamızı hala hatırlıyorum.

Uzun siyah saçlı, ürkütücü bakışlıydı.

Siyah bir deri montu vardı.

Soğukkanlıydı.

Çay-sigara-batak dizgisi, elbette vazgeçilmez bir üçlemeydi.

Elbette, Türk’ün ilk tanışıklık sorusu olan, “nerelesin’e” Faroz’luyum cevabı alınca, biraz gülümsemedi değil.

Faroz’dan daha çok ya kabadayı ya da futbolcu çıkardı.

Genelkurmay Başkanının postası olacak eğitimde birinin çıkacağını ben düşünmediğim gibi, Nihat abi de pek düşünmemiş ki  epeyce şaşırdı.

Belki de şaşırdığı için kendini tutamadı da gülümsedi.

Ergenekon sürecinde ilgim daha da arttı.

Koca armegedon’a karşı tek başına kılıç çekmesi, dikkatimi daha da arttırdı.

Fetö'nün kelle aldığı dönemde gladyoya karşı, sert bakışı ve keskin diliyle karşı çıktı.

İçeri atılan Türk ordusuna, “oh ne has oldu” diye çoğunun kökü saraya dayanan bab-ı ali yazarları söverken, Faroz’da doğmuş yalın ayaklı biri, aç karnına koca bir orduyu savunmaya kalkmıştı.

Belki de bunun için cenazesi, yaşamına yakışır bir şekilde, binlerce kişinin katılımı ve kuvvacıların partisinin çelengi ile sonlandı.

Delikanlı gibi yaşadığından, delikanlı gibi de uğurlandı.

Devlete de bir not yazayım da aklının bir köşesinde dursun.

Sizi savunmak için her zaman bir Faroz’lu bulmamız mümkün olmayabilir.