Öfke gelir, göz kararır, öfke gider yüz kızarır

Öfke bireylerde bilinçsiz, zararlı davranışlara neden olur. Sonradan bilinç yerine gelince yapılan davranıştan ötürü utanç duyulur, yüz kızarır ve pişmanlıklar başlar. İşte bunların olmaması için öfkemize gem vurmalıyız ve öfkeli anlarımızda pişmanlıklar duyacağımız şeyler söylememeli ve yapmamalıyız.

Taa ilkokul sıralarında öğretilir bu tip atasözleri.

Öfkeyle kalkan zararla oturur atasözü de en çok bilinenlerdendir.

Dersimiz elbette edebiyat değil.

Niyetim başka.

1989 da soğuk savaş bitti.

Rusya Federasyonu aç kaldı ve dağıldı.

Doğu Almanya, el altından 50 milyar mark avantaya Federal Almanya’ya satıldı.

Polonya, Estonya ve Litvanya gibi ülkeler, Rus Kominist Parti engizisyonundan kurtuldu.

Aç kalmasına rağmen, asla geriye özlem duymadılar.

2006 yılından beri Litvanya ve Polonyalı akademisyenler ile araştırma projeleri yürütüyorum.

Sık sıkta bu ülkelerin üniversitelerinde ders veriyorum.

Çok sıkı ahbaplıklarım oldu.

Eskinin kominist hocaları ile abi kardeş olduk.

Yedik içtik.

Çok uzun masa sohbetlerimiz oldu.

Sabahlara kadar süren eğlencelerde, soğuk savaşının dramatik hikayelerini dinledik.

2006 Alman yapımı, “the life of others-başkalarının hayatı” filminin gerçek detaylarına vakıf olduk.

İnanılmaz takipler, muhbirlikler.

Öyle bir nefret birikmiş ki üzerinden 30 yıl geçmesine rağmen Ruslara olan kızgınlık, anılarında ve de yüzlerinin her çizgisinde hala diri duruyor.

Bu nefret, Ukrayna ile kıvam limitinden akma limitine geçti anlaşılan.

Öç alma duygusu gözlerini kararttı.

Gaza geldiler ve koca ülkeyi yıkmakla kalmayıp, binlerce vatandaşının ölmesine neden oldular.

Birçoğu da muhacir oldu.

Kasa boşaldı.

Kaynaklarına kayyum geldi.

Bir de sırtı sıvazlananlar tarafından yalnız bırakıldılar.

Belki de satıldılar.

Ayıya bir pençe vurayım derken, göğüs çaprazına alındı ve sırt üstü mindere çarpıldı.

Neticede yazık oldu güzelim zengin ülkeye ve insanlarına.