Orduevi

Orduevleri, çocukluğumuzda meşhurdu.

Ordunun tatil kampları gibi.

Giriş sivile yasaktı.

Yasak olunca da gizemli gelirdi vatandaşa.

Sanki içerde, şatafatlı bir hayat var diye.

Beni ilk olarak, askeri liseye giden mahalle arkadaşım götürdü Trabzon orduevine.

Kumaş pantolon giymediğim için sepetlendim.

Genelkurmayda asteğmen iken, Sıhhiye orduevinde kalıyordum, ara ara yer yok diye dışarı atılsam da.

10 kişilik koğuşda epeyce kaldım.

Yedim içtim.

Askerliğim sırasında, meşhur Antalya Karpuzkaldıran kampına gittim.

İçerdeki kasvetli havadan sıkılıp, 1-2 saat durup çıkmıştım.

Huzurevi gibiydi.

Her adımda tekmil verecekmiş gibi hissettim.

Ucuz çay çorba içmek için tercih edilecek bir atmosferi yoktu.

Öğretmenler günü yemeği için gittiğim orduevine, kirli sakalım var diye alınmadım.

Eskişehirdeki orduevinde yemek yemişliğim var.

Komutan ahbabım olunca davet etti bir keresinde de ucuza yemek yedim.

Hoş, orduevinin arka sokağındaki esnaf lokantaları da hem ucuz hem de lezzetliydi.

Çıkarken de ucuz baklava aldım.

Yolun karşısındaki baklavacıdan gelen tatlıyı yeyince bir garip oldum da yiyemedim.

Halbuki baklavacının dükanında yerken hiç öyle bir sorun yaşamamıştım.

Meğersem orduevine ucuza verdiği baklavanın yağı da fıstığı da dip kalite imiş.

Yine de Naim Babüroğlu Paşanın orduevi yasağını duyunca üzüldüm.

Türkiye’nin terörle mücadele ettiği doksanlarda, Osman Pamukoğlu Paşa ile birlikte yüzbaşı olarak gögüs göğüse çarpışmalara girmiş bir komutanı, kim, neden sakıncalı sayarak, orduevine girmesini yasaklar?

Halbuki hem akademide hocalar hem de askeriyede komutanlar el üstünde tutulur, onlara saygıda kusur edilmezdi.

Akademide usul devam ederken, orduda bazı değişiklikler olmuş demek ki.