Pavyonlardaki eğitim seviyesi parmak ısırtıyor

Modern Türkiye, Tanzimat’tan beri kalkınma savaşı veriyor.

Osmanlı, ordusunun bileğinin büküldüğü 17. yüzyıl sonrası, şapkasını önüne koydu.

Kaçırdığı sanayi devrimlerinin yarattığı hasarı, bir şekilde onarmaya çalıştı.

Gerek İkinci Mahmut gerekse ardılları, ellerinden geleni yaptılar.

1773 yılında şimdiki adıyla İstanbul Teknik Üniversitesinin temelini attılar.

Eski isimleriyle, Mühendishane-i Bahr-i Hümâyun Mekteb-i , Bahriye-i Şahane,1773

Hendese-i Mülkiye,1883 Mühendis Mekteb-i Âlîsi,1909 okullarını kurdular.

İdadiler yani liseler inşa ettiler.

Benim okuduğum Trabzon Lisesi de onlardan biri.

Kısacası bir eğitim savaşı verdiler.

Özellikle Cumhuriyet, en uzak köye bile yol ve okul yaptı, öğretmen gönderdi.

Ardından da 1960’larda köylü düz işçi gönderdiğimiz Avrupa'ya artık kentli doktor, hemşire ve mühendis göndermeye başladık.

300 yıllık uygarlaşma savaşımızın sonuç verdiğini görmek gözlerimi yaşarttı.

Özellikle geçen gün medyaya düşen pavyondaki meslek gruplarını da okuyunca, daha da bir mutlu oldum.

Hayatımda hiç pavyona gitmediğimden haberim olmamış.

Belki de Yeşilçam filmlerindeki dramatik pavyon sahneleri uzak tuttu beni o mekanlardan.

Giden bazı arkadaşlar, eğitimli konsomatrisleri anlatıyordu da pek inanmıyordum.

Eskiden kader mahkumu kadınların çalıştığı mekanlarda şimdi eğitimliler çalışıyormuş.

Meslekleri buraya yazmaktan imtina ediyorum.

Eski gominis demir perde ülkelerinin hikayelerine benzetiyordum, anlatılanları.

Abartı ve palavra diye kulak arkası ediyordum.

Haberlere bakınca, demek ki doğruymuş diyorum.

Türkiye verdiği eğitim ve uygarlaşma savaşını her platformda kazanmış.