Sen de mi Harranlısın?

İlk sendika kavramını, Şener Şen ve Kemal Sunal gibi eski Türkiye’nin meşhurlarının oynadığı Züğürt Ağa filminde duymuştum.

Sendikalılar, Harranlılara göre daha fazla maaş alıyordu.

Yıllar sonra bu sahneler İzmir’de yaşanıyor.

Önüme sürekli İzmir ile ilgili sendika haberleri düşüyor.

Öğretmen maaşının çok üstünde önerilen maaşı beğenmiyor İzmir Belediye Sendikası.

İstanbul’da, belediyelere yapılan operasyonlar, tüm hızıyla sürerken, İzmir’in sendikalı çalışanları da bu fırsatı boş geçmiyor.

DİSK üyeleri belediyeyi tam kündeye getirmiş, sırt üstü yere vurmaya çalışıyor, birilerinin desteğiyle.

Sendika antrenörlerinden bazılarının terör ile iltisaklı olduğu yazıyor gazetelerde.

Yıllarca sözüm ona faşizme karşı direnen DİSK, artık yönünü direnenden yana değil, ezenden yana çevirmiş.

Haklarında hayırlısı diyelim.

Yıllardır haklarında düşündüklerimi doğrulayan operasyonlar içindeler.

Asla işçinin yanında yer almadıkları, alıyormuş gibi yaptıkları hakkındaki şüphelerim nihayetinde doğrulandı.

Öğretim üyeliğim sırasında da bu sendikalardan hep uzak durdum.

Sendika kavramını sevmemle birlikte bazı sendikacıları hiç sevmedim.

Pensilvanyalıların bizi giyotine sürüklediği dönemde, sendikaya yaklaştık ki, fetönün gücü biraz kırılsın ama olmadı.

Niyetlerini anlayınca, hemen uzaklaştık.

Zaman içinde de samimiyetlerinin sahte olduğunu, kişisel çıkarlarını, toplumsal refahın önünde tuttuklarına şahit oldum.

Tıpkı Grup Yorum gibi.

Koca Rusya, eski müstemlekesindeki tren istasyonları gibi sivil alanları bombalarken, çoluk çocuğa göz göre göre kıyarken, gittiler Moskova’da Rusya’ya destek bayrağı açtılar.

40 yıllık hikayelerini piç ettiler.