Tam açlığa alışacaktım ki öldüm

Gıda fiyatlarındaki inanılmaz pahalılık, sinirimizi bozmaya devam ediyor.

Durumu görece iyi olan aileler bile, eskisi gibi beslenmekte zorluk çekiyorlar.

Eskiden yediğimiz etleri ki eski dediğim 3-5 sene öncesi, almak artık mümkün değil.

Büyük marketlerin indirim reyonlarını takip ediyorum. 

Orda, piştiğinde yağ çıkaran ucuz köfte bulmak mümkün oluyor.

Peynirin de en ucuzunu almaya başladım ki o bile epey para tutuyor.

İçeriğini sormayın, ben peynir niyetine yiyorum.

Zeytinin, salçanın, en ucuzu.

Meyve almak pek mümkün olmadığından, ucuz-konsantre meyve suyu ile idare ediyorum.

Geçenlerde, en ucuz sucuk diye aldığım tavuk eti sucuğu hiç yazmıyorum.

Tavada pişirince, ağzımda bilmediğim bir tat oluştu.

Bunları yazarken, Nasrettin Hoca’nın eşeği ile olan hikayesi aklıma geldi.

Bilirsiniz Nasrettin Hoca'nın hikayesini.

Eşeğini açlığa alıştırmak için her gün daha az yem veriyormuş.

1,3,5 gün aç bırakmış sorun yok. 

Sürekli yemi azaltıyormuş hoca.

Komşular, yapma etme hoca, deseler de 10. gün yanına gittiğinde eşek nalları dikmiş. 

Komşular, gördün mü hoca, zavallı eşek öldü. Hiç mi acımadın zavallı yavrucağa da arpasını sürekli azalttın, diye serzenişte bulunmuş.

Hoca, üslubunu bozmadan komşularına dönerek, ama az daha alışıyordu demiş.

Hadi kalın sağlıcakla.