Yaz kızım: Komisyona havale

Ciddi kamu görevlerinde bulunmadım.

Ömrüm, üniversitede geçti.

Eğitim, araştırma, topluma hizmet.

Biraz da goy goy.

Üniversite iken, gerek bölüm kurullarında gerek fakülte yönetim kurullarında gerekse senato toplantılarında, bir çok gündem olurdu.

Genelde fikir birliği olsa da arada bir sert tartışmalar olmaz değildi.

Dekanlar ve özellikle rektörler, ciddi kamu gücüne sahiptiler.

12 Eylül’ün getirdiği YÖK, rektörlere olağanüstü yetkiler vermişti ki ABD başkanında bu kadar yetki var mı, tartışılır.

Ancak, rektörler genellikle bu olağanüstü yetkilerini kullanmaz, eşitlikçi bir yönetim tarzı uygulamayı tercih ederlerdi.

Şimdilerde pek öyle değil.

Çalışma arkadaşlarına sürekli soruşturma açan yeni nesil rektörlerleri çokça duyuyoruz.

Hatta mahkemelik oldukları eski arkadaşlarına kaybedince,  kanser olmuş bazıları.

Eskilerin, yetkisini kullanıp, kelle aldığına, rektörlük seçim dönemleri hariç, pek rastlamadım.

Seçim dönemlerinde çok gaddar olanlarına şahit olduk.

Kendise destek olamayacak, hatta karşı tarafı destekleme cihetine gidecekler için, kabus dolu bir yaşam sunardı.

Emekli edilen, sürülen, mahkeme koridorlarında sürünen hocalarımızın sayısı çok olmasa bile yok değildi.

Hoca milleti, bu riski bildiği için, genelde pek rengini belli etmez, güce göre yörünge çizerdi.

Kendi enerjisi yerine, yörüngenin enerjisi ile düşük frekansta sinyal yayardı ki riskleri bertaraf etsin.

Dolayısıyla rektörler, güçlerinin farkında olsa da genelde nazik olmaya çalışırlardı.

İşlerine gelmeyen konuda, eğer ki hocalar ısrarcı ise hemen bir komisyon kurup, beğenmedikleri ya da yanlış buldukları önergeleri komisyona havale ederlerdi.

Böylece hem topu taca atar hem de hocaların kalplerini kırmazlardı.

Komisyondan gelecek olan kararın ne yönde olacağını da tahmin edersiniz.