Yeşilçam Oldu Sana Karaçam

Dünya, her dönem zor süreçlerden geçti.

Her daim bir itiş kakış yaşandı.

En kötülerinden biri, Avrupanın göbeğindeki milyonlarca insanın öldüğü dünya savaşıydı.

Sonrasında, bilgisayar teknolojileri ile meydana gelen üçüncü sanayi devrimi ve teknolojik ilerlemeler bile bu çatışmaları durduramadı.

Oysaki, bugün gökyüzüne baktığınızda, çıplak gözle onlarca uçağı görmek mümkün. Şu an havada yaklaşık 5 bin uçak, milyonlarca yolcu taşıyor. Halbuki, bundan sadece yüz yıl önce bu rakam sıfırdı.

Buna rağmen hala çoluk çocuk bombalar altında can veriyor.

Hesapta geliştik, modernleştik ve  medenileştik.

Neyse konumuz Türk Sineması.

Paranın çok kıt ve teknolojik altyapının sınırlı olduğu soğuk savaşın o zor dönemlerinde, nasıl ilerledi de hala ilgi çeken yapımlar ve de özellikle replikler dikkatimizi  çekiyor?

Zorluklara rağmen, Türk sineması yüzlerce film üretti. 

Elbette “Civciv Çıkacak Kuş Çıkacak” gibi zayıf yapımlar da vardı; fakat bir o kadar da efsaneleşen filmler çekildi. Özellikle kominist savaşın zor yıllarında yapılan birçok film, hâlâ ilgiyle izleniyor. İmkânlar son derece kısıtlıyken bile unutulmaz yapımlar ortaya konuldu.

“Zübük” bunların başında gelir. “Yılanların Öcü”, “Gurbet Kuşları”, “Tatar Ramazan” gibi onlarca film, Türk sinemasının altın sayfalarında yerini aldı. Görece zenginleştiğimiz 90’lı yıllarda bile iyi filmler çekildi: “Her Şey Çok Güzel Olacak”, “Entelköy Efeköy’e Karşı”, “Beynelmilel” bunlardan sadece birkaçı.

Ertem Eğilmezler, Halit Refiğler, Osman Sedenler… Hababam Sınıfları…

Tarık Akan, Kadir İnanır, Hülya Koçyiğit, Türkan Şoray…

Bir dönemin yıldızları, bir sinema ekolü…

Peki sonra ne oldu?

Türk sinemasının köküne kibrit suyu döküldü.

Hesapta zenginleşmiştik. Gayrisafi yurt içi hasılamız 20 kat artmıştı.

E, öyleyse nerede yeni yapımlar?

Nerede yeni aktörler ve aktrisler?

Yeşilçam iyice çölleşti.

Ne bir güçlü senaryo, ne bir unutulmaz karakter…