Bayat söylem, taze tuzak

Finans piyasalarında çok temel bir kural vardır: "Sinyal" ile "gürültüyü" birbirinden ayıramayan yatırımcı, sermayesini kaybeder. Gürültü; piyasaların yönünü değiştirmeyen, sadece anlık şaşkınlık yaratarak odağı dağıtan suni dalgalanmalardır. Bugün Türkiye'nin tam ortasında bırakıldığı tartışma iklimi, böyle bir gürültü mühendisliğinin ürünüdür.

Arşivlerin tozlu raflarından, on iki yıl öncesinden çekilip çıkarılan bayat bir söylemin, enflasyon verisinin açıklandığı ve Merkez Bankası'nın faiz kararının yaklaştığı bir eşikte yeniden servis edilmesi tesadüf değildir. Birileri, toplumun "TÜRK" kimliği üzerinden yapay bir polemikle meşgul olmasını, enerjisini bu suni fırtınada tüketmesini ve asıl meseleleri gözden kaçırmasını istiyor.

Burada iki kesime birden net bir sınır çizmek gerekiyor.

Birincisi, bu toprakların ekmeğini yiyip küresel vitrinlere çıkarken "Türk" demekten imtina edenler. "Türk sineması bana doğru gelmiyor" deyip "Türkiye sineması" öneren zihniyet, aynı ağızdan "İngiliz Sineması", "Fransız Sineması", "Rus Sineması" sözcüklerini hiçbir sorun yaşamadan çıkarıyor. İngilizler, Fransızlar, Ruslar için millî kimlik doğal; bir tek Türkler için "Türk" kelimesi sorunlu. Dünyanın her yerinde insanlar kendi kimliklerini olduğu gibi taşır; bir tek bizde kendi adımızı söylemek için bile izin aranır hale geldi.

İkincisi, bu eski defteri bugün önümüze sürenler. Söylenenin ne olduğu umurlarında değil; umurlarında olan zamanlama. Kasım 2026 itibarıyla TCMB'nin piyasa katılımcıları anketinde yıl sonu enflasyon beklentisi yüzde 30,04'e, 12 ay sonrası dolar/TL beklentisi 60'ın üzerine çıkmış. Uluslararası bankalar, fon krizinin finansal koşulları sıkılaştırdığını ve çekirdek enflasyonun yeniden yükseldiğini yazıyor. Türkiye bir yandan COP31 marjında İran-ABD geriliminde arabuluculuk yürütüyor, bir yandan Libya ve Kongo ile ikili ilişkileri yönetiyor. Böyle jeopolitik kaosun içinde mücadele veren ülkenin gündem tablosunun ortasına on iki yıl önceki bir cümleyi tepeye oturtmanın, dikkat dağıtmaktan başka hiçbir işlevi yok. Bu ucuz söylem, asıl meselelerin üstünü örten çürük bir dolgu malzemesidir.

Dünya ekonomisinde ve kültür endüstrisinde söz sahibi olan hiçbir güç, kendi ulusal kimliğinden utanarak küresel bir marka yaratmamıştır. Alman mühendisliği, Japon teknolojisi, Amerikan finansı... Bu isimlerin arkasında tarihi birikim, kurumsal disiplin ve özgüven vardır. Uluslararası vitrinde "Türk" demekten çekinen bir anlayışın markasına kim neden değer versin? Kendi adını söylemekten imtina eden bir ekonominin, küresel sermaye nezdinde "risk primi"nden başka bir şey biriktirmesi mümkün değildir.

Gerçek gündem şudur: İhracatta birim başına düşen değeri artırmak, hukuk güvenliğini tahkim etmek, Türk Lirası'nın istikrarını ve para politikasının kredibilitesini yeniden inşa etmek. Büyüme ve kalkınmayı sağlayacak olan da budur: net bir duruş, öngörülebilir bir hukuk düzeni ve kendi kimliğinden emin bir ekonomi. On iki yıllık ses kaydındaki kafa ve onu bugün önümüze sürenler ise aynı aymazlığın iki yüzü: Biri kendi adını beğenmeyen bir zihniyet, diğeri eski bir kayıtla gündem çalan bir operatör.

Son söz; Türkiye'nin acil meselesi, sinemasını yeniden adlandırmak değil; küresel fırtınada kendi yerini sağlamlaştırmaktır. Yüzyıllardır örülen bu duvarın kilit taşını çekmeye de kimsenin hakkı yoktur.