'Yiğidim Aslanım'dan gerçek bir mücadele yol haritasına

Sosyal medyada, dost meclislerinde, meslektaşlarımızla yaptığımız istişarelerde ve özellikle CHP’li olmayan ancak muhalefet cephesinde yer alan yurttaşların söylemlerinde çok net bir tablo var. Kendi gözlemlerimi de katarak şu tespiti açıkça yapmak zorundayım. CHP'nin baskı ikliminde mücadeleyi büyütmek ve güçlendirmek yerine sönümlendirdiği düşüncesi..

Türkiye, çok ciddi, yıpratıcı ve artık uzun zamana yayılmış bir türbülansın içinden geçiyor.Yiğidi öldürüp hakkını verelim; CHP Lideri Özgür Özel ve ekibinin 19 Mart’tan bu yana kesintisiz, yoğun bir tempo içinde olduğunu herkes görüyor. Sayısız miting, bitmek bilmeyen grup toplantıları, büyük siyasi gerilimler ve kavgalar... Verilen bu mücadele az buz bir emek değil; insani açıdan da gerçekten tüketici bir süreç yaşandığının farkındayız.

Eleştiri faslına geçmeden önce bir şerh düşmekte fayda var: CHP seçmeninin zaman zaman eleştiriye karşı ne kadar tahammülsüz olabildiğini, en küçük bir farklı sesin bile akılalmaz tepkilerle karşılanabildiğini biliyoruz. Ancak 12punto’nun bağımsız bir medya organı olduğunu, çok sesli bir yapısı olduğunu, farklı görüşlere sahip yazarlarıyla siyasi süreçleri nesnel bir şekilde takip edip okurumuza aktardığımızı tekrar hatırlatmama sanırım gerek yok.

Gelelim Özgür Özel yönetimine yöneltilen o eleştiriye...

İçinden geçtiğimiz böylesine ölümcül ve kritik bir zaman aralığında, toplanan devasa kalabalıklara hâlâ “Yiğidim Aslanım” dinletilmesi ve telefon ışıklarıyla görsel şölen yaratılmaya çalışılması artık kamuoyunda tepki çekiyor. Bunu ben söylemiyorum. Basit bir sosyal medya turu tepkiyi gözlemlemek için yeterli. Daha açık ve net ifade etmek gerekirse; mücadele etmekten yorulan, umutla beslenip tekrar umutsuzluk girdabına savrulmaktan omuzları düşen yurttaş, artık sembolik eylemler değil, gerçek bir mücadele yol haritası istiyor.

Kimi "boykot yapalım", kimi "yürüyüş düzenleyelim" diyor ama ortak talep tek, "Bize gerçek bir eylem planı verin"...

Çünkü günlerce süren ve somut bir hedefe ulaşmayan eylemler toplumu yoruyor. Dahası, ekonomik kriz ve hayat gailesiyle boğuşan insanların artık bir mitingten diğerine koşacak ne maddi imkânı ne de fiziki dermanı var. Ulaşım masraflarının bile hesaplandığı bu derin yoksullukta, direniş ne yazık ki eylemsizliğe dönüşüyor. Sosyal medyada atılan birkaç tweet ile “tepkimi gösterdim, bir şey yaptım” hissi yaratılıyor ancak hepimiz biliyoruz ki gerçekler o klavye başında ilerlemiyor.

Bu tablonun ışığında, halihazırda büyük sorunlarla boğuşan CHP yönetimine açık bir tavsiyede bulunuyorum: Çok hızlı, sınırları net çizilmiş ve etkisi tartışmaya kapalı bir direniş ve mücadele hattı oluşturulmalı. Kaybedilecek zaman kalmadı; yurttaşın beklentisi çok açık, "Artık gerçekten bir şey yapalım" diyorlar.

Verilen hiçbir siyasi emeği küçümsemiyorum ancak mevcut "görsel" yöntemlerle bir yere varılamadığı da ortada. Öyleyse yazıyı, Sayın Özgür Özel’e yönelteceğimiz o kritik soruyla bitirelim:

Sayın Özel, "Gerekirse hayatı durdururuz" demiştiniz. Bu tam olarak nedir ve ne yapılacaktır?