‘İthal ihtilal’ ihtimali

Başka yolu da var elbet ama bulut tarlalarının üstünden geçerek gidiyorum Milano’ya. Tıpkı meselelere karadan, denizden, sokaktan ya da gökdelenlerden bakabileceğimiz gibi pek çok yolu var yolun da.

Yerle gök arasında yaşıyoruz, içinden geçmeye doyamadığım bulutların altındayım şimdi. Manzaraya yukardan baktığım gibi olaylara da bakmak mümkün mü ki?

31 Ekim 2026 Milano’dayım, Gotik Dünya’nın Tanrı için yaptığı evin avlusunda insan insana sesleniyor, katedraller gökyüzüne uzanırken ayaklar yere her zamankinden daha güçlü basıyor. 

Adımlar aynı anda atılmasa da bir müzik, benzer bir ritim oluşuyor. Ne askeri disiplin ne de aynı anda ‘amin’ denilen bir ayin bu.

Gökyüzü, parçalı bulutlu.

Bir yüzleşme bir sesleniş, düpedüz bir direniş. Hem de yaşamak için! 

Ne dış ne iç savaş. 

Müzik gibi evrensel bir ses buluyor yeni bir ritim tutuyor bilinen, bilinmeyen ve dinlenmemiş diller.

Göçüp geldikleri yerin dili unutulsa da neden geldikleri hala hafızada.

Büyük bir amaç için, kutsalı varsa doğanın, kutsalı varsa insanın, o da yaşamak ve yaşatmaktır.

Direnişin adı yaşama mücadelesi şimdi insanın… Bir hak arama mücadelesi…Emek için zaman için bir adalet savaşı.

Tüm devrimler gibi bir nedeni var. ‘Böyle gidemez süre gelen’ demenin birçok yolu varsa da meydanlara çıkıyor bazı yollar…

‘Retro’ moda ya bu aralar; geçmiş, modern insanın ruhunu okşamaya devam ederken ihtilalin de retrosu olur mu diyoruz... Bir ihtilal ihtimali…

Nasıl bir zamana doğmuşuz, bir yanda tarih yeni bir sahnede canlanıyor bir tarafta insan yapay zekanın elinde çırpınıyor.

Tarih, teknoloji, varoluş ama en çok da ekonomi.

Teknolojideki sıradışı gelişmenin eteklerinde yine açlık, yine adaletsizlik, yine bir varoluş çabası.

Markaların bulvarları çılgınca kuşatmasıyla bir kimlik satın alıyor bazıları, diğerlerinin yaşam mücadelesiyle attığı çığlık lüks marka vitrinlerini patlatıyor. Başka bir deyişle, ‘vahşi kapitalizm’ ve‘vandalizm’ karşı karşıya geliyor.

Umudumuzu yitirdiğimiz ve beklentilerimizi düşürdüğümüz yeni kuşak ise dünyanın adaletsizliğine boyun eğmiyor. Ellerini havaya kaldırıp ayaklanıyor.

Ayaklanmalar nedense soğuk hava dalgası gibi Batı’dan olunca başka bir anlam taşıyor bizde.

Sanki Gezi’yi yaşamamış, sanki İran’ı unutmuş gibi, Batı’daki direnişleri yeni bir Fransız ihtilali gibi okuyoruz.

Kimileri umut diyor... Umut buluyor…

Umut güzel de yoksa biz ihtilal ihtimalinin bile ithalini mi seviyoruz?

Karışık müzik listemde tam da üç satır önce başlayan o muhteşem İtalyan halk ezgisiyle bitiriyorum.

Tesadüfleri severim, çünkü hiçbir şey tesadüf değildir.

‘Bella Ciao’ çalıyor kulaklarımda, bizden bir nefesle, Efkan Şeşen’ in ıslığıyla usul usul ayaklanıyor ruhum... Müziğin evrensel ritmi her dilde direnişin sembolü, insan onurunun sembolü oluyor. Türkçe versiyonuyla eşlik ediyorum dünyaya. Çünkü: 

“dayanamam tutsaklığa,

gelip geçenler diyecek merhaba”

Merhaba ey güzel dünya!