Keşke biraz daha okusaydım da kalıpçı ustası olsaydım

Mühendislik sektörü ciddi bir gelir çukuruna düştü. Hem kamu da hem de özel sektörde mühendisler açlık seviyesindeki rakamlarla hayatta kalmaya çalışıyor.

Bu maaşa bu kadar ağır iş yükü, uzun mesailer ve büyük sorumluluk algoritmada hata veriyor. Neredeyse bir ilçe belediyesinin lise mezunu zabıta memuru düzeyindeki maaşları ile ayın sonunu getirmek için bin türlü numara çeviriyorlar.

Maraş depreminin ardından deprem bölgesinde başlayan inşaat yatırımları, mühendislerin durumunu düzeltecek diye umut edilirken tam tersi oldu. Malzeme, araç gereç ve usta-kalfa-teknisyen alanında büyük açık doğarken, mühendis fazlalığı ücretlerde tersine bir durum ortaya çıkardı. 

Usta ve işçi ücretleri aylık 60-70 bin liralara çıkarken, mühendis ücretleri bunun yarısını bile bulmadı. 

Çünkü usta yok, mühendis çok 

Usta ve işçilerin Avrupa standartlarında maaş alması hepimizi sevindirirken, mühendislerin aldığı iki asgari bile etmeyen ücretler sektörde bezginlik ve umutsuzluk yarattı.

Aşağıdaki kısa hikâye durumu daha berrak şekilde açıklıyor. 

Anadolu'da orman köylerinde yaşamış ya da orman köylüsü ahbabı olan herkes bilir ki “orman memurunun” havası kaymakamda bile yoktur. Ahali ne kaymakamdan ne de validen çekinir, varsa yoksa ormancı. Ormancıyı gördüğünde üstünü başını düzeltir, kasketini eline alır, hazır ola geçip selam durur. Bir gün köyünü ziyarete gelen kaymakamla kimse ilgilenmediğinde  “Biraz daha okusaydın da ormancı olsaydın” demişliği de vardır. 

Çünkü evini damını yapacak ormandaki ağaçtan başka malzemesi yoktur. Onu da binbir numara ile kendi şahsi ormanı olsa bile ormandan kaçak şekilde keser ve ormancıya yakalanmadan kereste haline getirip evinin inşaatında kullanır. 

Eğer ki yakalansın “orman kanunu” gereği kurbanlık koyun misali kellesini korumak için varını yoğunu satmadan yakasını kurtaramaz. O da şansı varsa.

Yıllarca süren eğitim, harcanan para, ailelerin dünyada çok az görülen “çocuğum yesin ben aç kalayım dert değil” fedakârlığı, final dönemlerinde uykusuz geceler, proje teslim tarihi yaklaştıkça artan kortizol ve oksitosin seviyesi gençlerin mühendisliğe olan ilgisini azalttığı üniversite sınav sonuçlarında net olarak görülmektedir. 

Bizim zamanımızda ilk binden öğrenci olan en meşhur üniversitelerimiz artık ilk 50 binden talebe almakta bile zorlanmaktadır.