Euro
Arrow
55,4232
Dolar
Arrow
50,4597
İngiliz Sterlini
Arrow
66,2741
Altın
Arrow
6051,7292
BIST
Arrow
11.477
Anasayfa > Yazarlar > Prof. Dr. Barış Doster > Avrupa Birliği Türkiye’ye hangi yalanları söylüyor?

Avrupa Birliği Türkiye’ye hangi yalanları söylüyor?

X Facebook WhatsApp Mail ABONE OL Google News
Yayınlanma: 19.11.2026 06:00

Avrupa Birliği Komisyonu’nun 2026 Türkiye raporu, 4 Kasım’da açıklandı. Fakat fazla tartışılmadı. Tartışılmamasının birkaç nedeni var elbette. 

Birincisi, malum iç gündemin, siyasi gündemin yoğunluğu. İkincisi, Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliğine ilişkin halkta olsun iktidarda olsun eski isteğin, heyecanın kalmaması. Üçüncüsü, Avrupa Birliği’nin Türkiye’nin demokrasi, insan hakları, özgürlük, basın ve ifade hürriyetine ilişkin her zaman söylediği şeyleri söylemesi. Dördüncüsü, Avrupa Birliği’nin küresel ölçekte hiçbir cazibesinin, itibarının bulunmaması… 

Maddeler daha da uzatılabilir elbette. Bu dört madde, hemen aklımıza gelenler. 

AB – Türkiye ilişkilerine dair, öncelikle şu soruyu sormamız gerekiyor: 

Türkiye’nin AB üyeliği, sadece AB’nin Türkiye’den istediklerini eksiksiz yapmakla mı ilgilidir? Yoksa AB’nin Türkiye’yi hazmetme kapasitesi ve bir de AB’nin küresel ölçekte kendisini nerede görmek istediğiyle mi ilgilidir? 

Bu sorunun yanıtı basittir.

Birincisi, Türkiye; nüfusuyla, tarihiyle, siyasal ağırlığıyla, yüzölçümüyle, jeopolitik konumuyla, ekonomisiyle, kültürü ve kimliğiyle, AB’nin kolayca içine alabileceği, hazmedebileceği bir ülke değildir. Türkiye’yi içine alarak, Ortadoğu’yla, Kafkasya’yla doğrudan sınır komşusu olmak istemez AB. Güçlü, büyük, etkili bir Türkiye istemez. Kendi güdümünde, etki alanında bir Türkiye ister. Türkiye’yi etnik ve mezhepsel hassasiyetleri kullanarak zayıflatmayı, bölmeyi yeğler. 

İkincisi, AB; 1995’te imzalanan ve 1996’da yürürlüğe giren Gümrük Birliği sayesinde, ekonomik olarak Türkiye’den alacağını zaten almaktadır. Türkiye’nin iç pazarı, dış ticaret rejimi, gümrük rejimi üzerinde kurduğu nüfuzdan memnundur. Bu nedenle de güncellenmesi konusunda istekli değildir. 

Üçüncüsü, AB; eğer küresel bir güç olmak isterse, bunun ağır maliyetine katlanmayı göze alırsa, Türkiye’yi üye yapar. Yok, eğer AB; küresel bir güç olmayı göze alamazsa, ABD ve NATO’nun kanatları altında yaşamayı tercih ederse, kendi iç çelişkilerini aşmakta zorlanırsa, Türkiye ne yaparsa yapsın, AB üyesi olamaz. 

TİYATROYA SON VERMENİN ZAMANI GELMEDİ Mİ?

Kabul edelim, destekçileri ne derlerse desinler, AB; Türkiye’yi hiçbir zaman samimiyetle üye yapmak istemedi. Bunun yerine, üyelik vaadiyle oyaladı. Bekleme odasında tuttu, tutuyor. Bu sayede önemli ödünler kopardı. Tam üye yapmak istemediğini, asla dürüst bir şekilde, açıkça Türkiye’ye söylemedi. Türkiye, AB’nin tüm dediklerini yapsa bile, üyelik güvencesi veremeyeceğini, Türkiye’nin üyeliği hükümetler, meclisler tarafından kabul edilse bile, isteyen AB üyesi ülkenin bu üyeliği halkoyuna sunabileceğini söyledi. Türkiye, tam üye olmasa bile, AB kapılarına sıkı sıkıya bağlanmalıdır dedi. Üyelik müzakereleri, öteki ülkeler için üyelik güvencesi verir ama Türkiye için böyle bir güvence vermez demeyi ihmal etmedi. 

Dahası var. AB; Türkiye’nin taraf olduğu tüm ikili ve çoklu anlaşmazlıklarda, hep Türkiye’nin karşısında oldu. Sadece Kıbrıs meselesinde değil, Yunanistan’la Ege Denizi’nde yaşanan meselelerde değil, sözde soykırım iddialarında da AB, Ermenistan’ın yanında oldu. Halen de öyle. Türkiye’nin PKK ve Fetö gibi terör örgütlerine karşı mücadelesinde, AB; hep terör örgütlerini destekledi. AB; Lozan’a karşı çıkan, Sevr’i savunanların arkasında durdu, duruyor. İstanbul’un Fatih ilçesinde bulunan, kaymakamlığa bağlı patrikhanenin, ekümenik olma çabalarını destekledi, destekliyor. 

AB; sıkışınca hep şunu söyledi: “Bizde kararlar oybirliğiyle alınıyor. Türkiye’nin Yunanistan’ı ikna etmesi ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ni tanıyıp, sonra da onun rızasını alması gerek”. Yani Atina; AB’yi arkasına alarak, kendi düşüncelerini AB’nin dillendirmesini sağlayarak, Türkiye’ye karşı siyaset yaparken, AB de, Atina’nın arkasına saklandı, Atina’yı bahane etti. AB’nin iri kıyım ülkeleri, özellikle de Almanya ve Fransa, açıkça “Türkiye’yi bizler de istemiyoruz” demek yerine, “Ne yapalım, elimiz kolumuz bağlı. Sizi Yunan – Rum tarafı istemiyor. Onların vetosunu aşamıyoruz” diyerek, yalan konuştular hep. 

Artık bu yalanlara da kimse inanmıyor zaten.  

Şimdi şu soruyu soralım kendimize: 

Üyelik müzakereleri donmuşken, üyelik askıya alınmışken, tarafların bu yönde bir çabası yokken, Türkiye; üyelik başvurusunu çekse, daha sağlıklı olmaz mı? Daha gerçekçi olmaz mı? Daha doğru olmaz mı? En azından taraflar, yapmacık gülücüklerden kurtulurlar. Kimsenin inanmadığı sözler etmezler birbirlerine. Türkiye, AB ile eşit ilişki kurmanın yollarını zorlar. AB de, Türkiye’ye karşı daha dürüst davranmak zorunda kalır. 

Yazarın Son Yazıları Tüm Yazıları