Euro
Arrow
55,4123
Dolar
Arrow
50,5142
İngiliz Sterlini
Arrow
66,1149
Altın
Arrow
5709,2530
BIST
Arrow
11.131
Anasayfa > Yazarlar > Prof. Dr. Barış Doster > Parti transferleri, Turgut Özal, Cem Boyner ve İsmet Paşa’nın sözleri

Parti transferleri, Turgut Özal, Cem Boyner ve İsmet Paşa’nın sözleri

X Facebook WhatsApp Mail ABONE OL Google News
Yayınlanma: 21.11.2026 06:00
4 dk okuma

İktidar partisi, çoğunluğu CHP’den olmak üzere, bir dizi siyasetçiyi daha saflarına kattı. Yeni partilerine geçen siyasetçiler de, hemen geçmişlerini temizlemek için sosyal medya paylaşımlarını sildiler. Sırada makam odalarındaki fotoğrafları değiştirmek var. Ardından yeni partilerine alışmak, yaranmak, göze girmek için, kraldan çok kralcı bir tutumla, eski partilerini kötülemeye başlayacaklar. 

Yıllarca CHP’de siyaset yapanların bu hazindurumu düşündürüyor insanı. Acaba İzmir’den Tekirdağ’a, Aydın’dan Afyonkarahisar’a parti değiştiren bu siyasetçiler, geçmiş yıllarda olduğu gibi, 24 Ocak tarihlerinde Cumhuriyet Devrimi şehidi, kalpaksız Kuvayı Milliyeci Uğur Mumcu’yu anma etkinlikleri düzenleyecekler mi? Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını öven, anan sosyal medya mesajları paylaşacaklar mı? Atatürkçü Düşünce Derneklerinin etkinliklerine çiçek yollayacaklar mı? Cumhuriyet Baloları tertip edecekler mi? 

Bu soruları yönelttiğimiz insanların, yanıt verecek yüzü de yok, cesareti de. Yıllarca CHP’de siyaset yapıp, üst perdeden konuşup, AKP aleyhine onca laf edip, sonra da böylesine keskin U dönüşü yapan insanlar ne söyleyebilirler ki? Rozetini taktıkları yeni partilerinin, yöneticileri, il başkanları hakkında dün neler söylemişlerdi? Onlar bunlar için neleri dile getirmişlerdi? Hepsi arşivlerde duruyor. 

Sadece acınacak bir durum değildir bu, utanılacakbir durumdur. 

İDEOLOJİK SAVRULMA VE ANAP’IN DÖRT EĞLİMİ 

Parti değiştirmekten başı dönen siyasetçiler yanında, ayrıldıkları ya da transfer oldukları partilerin durumu da vahim. 

Ayrıldıkları parti (Cumhuriyet Halk Partisi ve Yeni Parti) bu isimleri nereden bulup aday yaptılar? Hem de yıllarca üst üste. Hem mecliste, hem de yerel yönetimlerde. Hiç kendilerine soruyorlar mı? Özeleştiri veriyorlar mı?

Geçtikleri parti (Adalet ve Kalkınma Partisi), bu isimleri, nasıl oluyor da, onca eleştirdikten, beceriksizlikle, başarısızlıkla, hatta yolsuzlukla suçladıktan sonra, bünyesine kabul ediyor? Bunu üyelerine, teşkilatlarına, bu isimlere karşı yarışmış ve seçimi kaybetmiş olan adaylarına nasıl izah ediyor?

Siyaset esnafını yıllarca sırtında taşıyan partilerin nitelikli, ilkeli, düzgün kadroları yok mu? Adaylık konusunda hiçbir ölçütleri, kriterleri yok mu? Kendi parti programlarıyok mu? Aday yaptıkları siyasetçiler hakkında kanaat sahibi olan, onları bilen, tanıyan örgüt emekçileri yok mu? 

Belli ki yok. Ama olsa da fark etmezdi. 

Çünkü siyaseti kişisel menfaat için yapmak, ticari kazanç için yapmak, koltuk sahibi olmak için yapmak, ülkemizde şaşılacak bir durum değil. Olmadığı için de siyasetçiye güven yok. Olmadığı için de siyasi partiler adeta birer süpermarket gibi. 

Nitekim Turgut Özal, bunun formülünü vermişti, partisi ANAP için. Dört eğilimi birleştirdik demişti. Kastettiği darbe öncesinin AP’si, CHP’si, MHP’si ve MSP’siydi. 

O Turgut Özal ki, merkezin sağını da solunu da, milliyetçisini de muhafazakârını da, Kürtçüsünü de İslamcısını da, sosyal demokratını da liberal demokratını da çok etkilemiştir. Rahle-i tedrisinden çok kişi geçmiştir. Çok kişi onu övgüyle anar. Fikri Sağlar’dan Cemil Çiçek’e, Yavuz Ağıralioğlu’dan Kemal Kılıçdaroğlu’na liste uzundur. ANAP’ın bu dört eğilim modelini, Erdal İnönü’nün SHP’si de taklit etmişti, Deniz Baykal’ın CHP’si de. Kemal Kılıçdaroğlu zaten, bu modelin merkez soldaki zirvesi sayılır, söylemleri ve tercihleriyle. 

Cem Boyner de öyleydi. Kemal Derviş de yanındaydı, uzun yıllar Deniz Baykal’la siyaset yapan, son yıllarda da köşesinden Kemalizm üzerine yazılar yazan Kemal Anadol da, Boyner’in Yeni Demokrasi Hareketi’ndeydi. AsafSavaş Akat da, Ali Bayramoğlu da, Cengiz Çandar da, Mehmet Altan da,EtyenMahçupyan da oradaydılar. Liste uzundur. Bu parti için, numaracı cumhuriyetçilerin 1980 sonrası en iddialı siyasi çıkışıdır denebilir. Cem Boyner de, partisinin siyasi köklerini, Hüseyin Avni Ulaş’a kadar götürmüştür nitekim. 

YENİ DEMOKRASİ HAREKETİ VE YEŞİL ORDU CEMİYETİ 

Yeni Demokrasi Hareketi’nin siyasi fırsatçılığı, politik omurgasızlığı, bünyesinde topladığı siyaset esnafının eğitimiyle, mesleğiyle, ünüyle, adlarının önlerindeki ünvanlarla, siyasi tercih ve tecrübeleriyle izah edilebilir mi? Bilinmez.

Ama tarihte de örnekleri vardır bu fırsatçılığın. 

Mesela, ötekiler bilmese bile, siyaset esnafı içinde, anti Kemalizm ile Kemalizm, batıcı liberalizm ile ulusal sol, Cem Boyner’in Yeni Demokrasi Hareketi ile Deniz Baykal’ın Cumhuriyet Halk Partisi arasında gidip gelen Kemal Anadol bilir. Tarihimizde bir Yeşil Ordu Cemiyeti vardır. 1920 Mayıs ayında, Ankara’da gizlice kurulmuştur. Programına göre; hem ulusal kurtuluşçu hem İslamcı hem de komünisttir. Hem antikapitalist hem antiemperyalist hem de anti militaristtir. İslamiyet’in bütün içtimai esaslarını benimsemiştir. Hak yolunda, Allah yolunda ilerlemeyi seçmiştir. Bütün Yeşil Ordular ve büyüt Kızıl Ordularla kardeştir. Moskova’yla da münasebet halindedir. 

Ülkemizdeki siyaset esnafının ilkesiz, tutarsız, yönsüz, kimliksiz, acınası halleri, aklımıza, İsmet Paşa’nın şu sözlerini getirmektedir: 

“İtibar sahibi olmak, iktidar sahibi olmaktan evladır”. 

Bunu söyleyen İsmet Paşa’nın, Kurtuluş Savaşı’nda bir komutan olarak önemli görevler üstlendiği, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu kadroları arasında olduğu, büyük önderimiz Atatürk’ten sonra cumhurbaşkanlığı yaptığı, uzun yıllar başbakan olarak ülkemize hizmet ettiği, Lozan kahramanı olarak tarihe geçtiği, Türkiye’yi 2. Dünya Savaşı dışında tutmayı başardığı, CHP’nin uzun yıllar genel başkanlığını yaptığı düşünülürse, sözlerinin anlamı daha iyi anlaşılır. 

Yazarın Son Yazıları Tüm Yazıları