Üniversite tercihinde ikilem: Vakıf mı Kamu mu?

Vakıf yani özel üniversiteler büyük imkan. Sorunlarına rağmen büyük hizmet.

En azından kamunun üstündeki büyük bir yükü sırtlıyorlar.

Gayri safi hasıladan daha çok pay alan zengin ailelerin tercih ettiği özel üniversiteler sebebiyle kamu kontenjanları  rahatladı.

Devlet üniversitelerinde, gelir seviyesi düşük fukara ama zeki aile çocuklarının okumasının önü bir miktar açıldı. 

Özel üniversitelerle birlikte şehri terk etmeden, evden kampüse gidip okumak çok konforlu.

Daha da önemlisi, daha az puanla daha popüler bölümde okuma olanağı sağlıyor.

Bu durumda özel üniversite tercihi helal.

Özel üniversite kontenjanı ile birlikte, iki yüz bine giren bir öğrenci, yüz binlik yere girebiliyor.

Dolayısıyla yaşadığı şehirde, yol, kira, yemek gibi gurbet masraflarına maruz kalmadan okumak büyük şans.

Birçoğu ciddi laboratuvar altyapısına kavuştu ki YÖK’ün bu konudaki ısrarları demoklesin kılıcı gibi parlıyor.

İdari kadroları, uluslarası ilişkileri, erasmus birimleri, öğrenci kulüpleri, sektörel işbirlikleri alanlarında alınan yol birçok kamu üniversitesinin çok ilerisinde.

Birçok kamu üniversitesinde karşılaşılan öğrenci duyarsızlığı özel üniversitelerde tam tersi.

Öğrencilerin bocaladıkları zaman hocalarına ulaşması daha kolay.  

Özel Üniversitelerde, köklü kamu üniversitelerinden emekli çok tecrübeli hocalar var.

Akademik ilerleme kaygısı olmadığından, kendini öğrencinin eğitimine daha net odaklayan bu hocalardan eğitim almak, özel üniversiteyi tercih etmede önemli bir faktör.

Ancak haram olmasa da mekruh olan durumlar için babalara bir hikaye anlatayım.

Bu hikayedeki karakterlerin hepsi gerçek.

3 sene önce büyük oğlum üniversite sınavına girdi.

İkinci kez girdiğinden daha biliçli olduğu için iyi bir sıralama yaptı.

Marmara Ekonomide okuyor.

Çok iyi sıralama yapmasına rağmen, devlet üniversitesi yerine özel üniversite konusunda ısrarcı oldu.

Ne dediysem kar etmedi.

Çok sıkı arkadaş olduğu ve iyi puan almasına vesile olan matematik öğretmenini bile dinlemedi.

Tercih zamanı ziyaret ettiği Has bir üniveriteyi gözüne kestirdi.

Ön masada rehber olarak görev alan mevcut öğrenciler, aklını karıştırdı ve iyi bir yönlendirme yaptı sanırım.

Marmara Üniversitesi yerine  özel bir üniversitede beleş de olsa okumak akıllı bir tercih olmasa da oğlanın direnci görmeye değerdi.

Ön masa Rehberliğinin önemi diyelim.

Ben işin maddi kısmında olsam da Marmara gibi bir yeri kazanıyorken ful burslu da olsa ve üstüne para verseler dahi özel bir üniversitede okumayı tercih eder miyim, bilemedim.

Hoş, marmara eczacılığı kazanan yeğenim, yüzde elli bursla özel bir üniversiteyi tercih etti.

Belli ki kuşak farkı diye bir şey var.

Benim oğlumun da tercih zamanı kafası karıştı.

Laf anlatmakta zorlandım.

Özel üniversite konusunda ısrarcı oldu. İmkanlarını ortamını çok sevdi.

Devlet üniversitesindeki kasvetli havadan ürktü.

Boyun eğmekten başka çare kalmadı.

Ama Milyonları gözden çıkarmam gerekiyordu.

Gittim bankadan tüm paramı çektim. Elbette hiç yeterli gelmedi.

Bir de üstüne tüketici kredisi çektim.

Tüm nakit parayı evdeki yemek masanın üstüne bıraktım.

Al bu paraları git has bir üniversiteye yatır dedim.

Ben nasıl olsa bu paraları gözden çıkarmışım, diye de ekledim.

Ha sen yedin ha başkası.

Benim için fark etmez.

Ancak ne yurt dışı gezmeleri için ne de mezun olduğunda benden zırnık isteme çünkü bütün param bu kadar dedim.

Ha şunu da unutmadan ekleyeyim de sonra demedi olmasın, dedim.

Mezun olduktan sonra “nasıl yatırım yapılır ve zengin olunur” tavsiyesi dinlerken sakın dişlerini gıcırdatıp dudaklarını yeme, diye de bağladım.

Sabahleyin tercih listesi değişmiş, marmara ilk sıraya yazılmıştı.

Cash talks.