Soygunlar: 'Sistem finansmanı' mı, 'finale' hazırlık mı?

Türkiye'de “sistemik bir bozukluk” falan yok. Açık konuşalım. Şu fonlar, sözde yolsuzluk operasyonları ve çeyrek yüzyıldır Türkiye'nin kaderine el ve hatta onu mezara koymuş “sandıklı monarşi” (veya III. Abdülhamid rejimi) etkinliklerinde “aşırı” veya “ters” hiçbir şey yok. Her şey olağan seyrinde.

O halde şaşılacak bir şey de yok.

Serbest piyasa ekonomisini, daha doğru bir ifadeyle kapitalizm ve demokrasi, hatta tanımsız “özgürlük” vs. tam da böyle bir şey çünkü. Borsanız varsa, mesela, böyle uyanık, gözü açık “eylemciler” de olur ve onlar boş durmaz. İşleri para yapmak sonuçta. Gasp, hırsızlık, ikna operasyonları vs. her yolu denerler.

Büyük paralar gasp etmek zorundalar.

Kuşkusuz bu gaspların, hırsızlıkların vs. hepsi, daha dengeli bir biçimde, ağababaları emperyal merkezlerde de var. Yok mu? Üretim araçları üzerinde özel mülkiyet varsa, hele hele bu neoliberal dönemde tüm kurumsal sınırlamalar geçersiz kılınmışsa, böyle şeylerin/soygunların olması değil, olmaması şaşkınlık vesilesidir.

Zenginlerde değil, ama Türkiye gibi “bağımlı ve sürekli söğüşlenen” ülkelerde, dengesizlikler köklü kopuşlara ve dünya ölçeğinde sonuçlara yol açabilir: Zayıf halkalardır, malum.

Bu nedenle bir denge ihtiyacı var. Fakat onu karşılayamaz oldular, bu çok açık.  

Şu sıralarda dizginlerin idarenin elinden kurtulduğu, yoksul halkımızın tüm öfkesini üzerinde toplayan bir yönetimin ayakları altındaki toprağın kaydığını söyleyebiliriz. Ama bu “fon soygununun” bir “anomali” olmadığını, mesela Türkiye kapitalizminin “normali” olduğunu artık kabullenmemiz gerek. Daha ince düşünülmüş ve dar bir çevre dışında kimseyi (şimdilik) incitmeyen soygunlar emperyal demokrasilerde gerçekleştiriliyor...

“SİSTEM FİNANSMANI” MI, FİNALE HAZIRLIK MI?

Önceki gün galiba, çalışkan bir gazeteci arkadaşımız, Bahadır Özgür, bu fon soygunu ve benzerlerinin bir “sistem finansmanı” olduğuna dikkat çekmeye çalıştı. Haksız değil. Ama ilk de değil.

Öncesi var çünkü: Yıllardır ve bu yıl da sık sık bu sitede böylesi korkunç soygunların, gaspların, hırsızlıkların Ankara'daki İslamcı iktidar için “finalde” oyuna sokulacak bir silah, halka günlük uygulanan testlerin de o nihai hesaplaşmaya bir hazırlık olduğuna dikkat çektik. Onun finansmanı söz konusu. 

İnsanların zenginleşme hırsıyla falan açıklanamayacak yükseklikte rakamlar içeriyor bu soygunlar.

Mesele şu mu? Bu rejimin fazla sürmeyeceğini, cumhuriyeti öldüren ama gömemeyen iktidarın bir nihai hesaplaşmaya doğru yürüdüğünü herkes görüyor. Sadece itiraf edemiyorlar ve ara çözümler bulmaya çalışıyorlar.

Bir kitlesel tepki sonucunda mevcut düşük yoğunluklu içsavaş koşullarından yüksek yoğunluklu bir “nihai” içsavaşa geçiş yapılacağını bilenler hem iktidarda hem de “muhalefette”: İslamcı Ankara bütün çaldıkları ve çaldırdıklarıyla (gerek entelektüel gerekse plebyen bir şiddet için) yedek kadrolar oluşturuyor. Parçalanmayla sonuçlanacak nihai hesaplaşma sırasında sahaya süreceği çetelerin finansmanı bu büyük soygunun nedeni olamaz mı? Galiba öyle.

Bütün bu çalınanlar, nihai hesaplaşmanın nasıl finanse edildiğini gösteriyor. Bir, bu var.

Bir de şu: Muhtemelen Almanya, bu tür hırsızlıklarda, soygunlarda, gasplarda, kara para aklama merkezi olarak, önemli bir rol oynuyor. Son yıllarda Almanya'nın hangi boyutlarda bir kara para yıkama cenneti olduğuna dair çok sayıda yayın yapıldı. Her gün bir yeni hadise de sahneye çıkıyor. “Sarıgül vak'ası” devede kulak olmalı. “III. Abdülhamid” rejiminin çeşitli renklerdeki İslamcıları bu yolu çok sık kullanıyor muhtemelen. “Havala” hadisesi hâlâ gündemden inmiş değil.

Türkiye'nin dış dünyadaki ilk en önemli irtibat merkezi olan Almanya, böyle yolsuzluklarda acaba nasıl bir işleve sahip? Kimler kimleri, hangi kurumlar hangi kurumları nasıl kullanıyor? Tam olarak bilen olmayabilir. Yaygınlığı ve giriftliği nedeniyle...

Fon hırsızlarının, destekçileriyle birlikte gasp ettiği paraların finaldeki nihai hesaplaşmaya kadar sistem içinde kalması ve “yıkanması” en çok hangi ülkeler üzerinden oluyor?

Geldiğimiz nokta, şu: Bu insanlar sadece kendileri için yapmıyor bu soygunu. AKP militanlarıdır ve belki de yeni paramiliter örgütlerin finanse edilmesi söz konusudur.

Her neyse, birileri nihai bir hesaplaşmaya hazırlanıyor olmalı.

“Zira bu terazi bu kadar sıkleti çekmez”; bunu iyi biliyorlar.

Belki “tıpış tıpış” sandık maymunu olmayı kabullenmiş muhalifçiler pek farkında olmayabilir. Emin değiliz.   

Fakat bir şeyden eminiz: Bu soygunlarda “gelişmiş demokrasiler” mutlaka merkezi bir işleve sahiptir. Araştırılması gerekiyor ve bunun dev vakıfların ya da bir biçimde yemlenmiş emperyal kurumların ücretlilerince falan yapılması mümkün değil. İstisnaları şimdilik bir kenara bırakalım.

Ne acı...

Bu toprakların yetiştirdiği, cumhuriyet kurabilmiş büyük bir devrimcinin ölüm yıldönümünde böyle şeylerle uğraşmak zorundayız. Düşünün durumun vahametini...