Yaş sınırı 69, hız sınırı yok

Geçtiğimiz günlerde iki haber art arda düştü.

İlki, motokuryeleri ilgilendiriyor.

Ticari araç kullanan sürücüler için alınması zorunlu olan SRC belgesi kapsamında yaş sınırı 69’a yükseltildi. 

Yani artık 69 yaşına kadar motokuryelik yapılabilecek.

İkinci haber ise başka bir pencereden bakıyordu.

65 yaş üstü bir vatandaşın ücretsiz toplu taşıma hakkını yıl boyunca binlerce kez kullandığı ortaya çıktı. 

Zaten uygulama gereği 65 yaş üzeri vatandaşlar ücretsiz taşıma kartına sahip. 

Yani sistem o yaştan sonra sizi “ücretsiz taşınacak yaş grubuna” dahil ediyor.

Şimdi durup düşünelim.

Aynı ülkede 65 yaşında biri “yaşlı” kategorisine giriyor.

Ama 69 yaşına kadar motosiklet üzerinde, trafikte, sipariş yetiştirebilecek kadar “çalışabilir” kabul ediliyor.

Bu bir çelişki değil mi?

Demek ki mesele yaş değil.

Mesele ekonomik pozisyon.

Türkiye’de yaş tanımı biyolojik değil, bütçesel.

65 yaşındaki bir vatandaş yıl boyunca binlerce kez ücretsiz otobüse binebiliyor.

69 yaşındaki bir başka vatandaş aynı şehirde motosikletin üzerinde sipariş yetiştiriyor.

Biri sistem tarafından “korunan yaş grubu”.

Diğeri sistem tarafından “çalışabilir yaş grubu”.

Ama aradaki fark sadece dört yıl.

Torun sevecek yaştaki bir dede, sırtında termos çanta ile paket taşıyor. 

Bu romantik bir çalışma azmi hikâyesi değil. 

Bu, ekonomik gerçekliğin fotoğrafı.

Elbette çalışmak isteyen çalışır. Kimseye “çalışma” denemez.

Ama soru şu:

69 yaşında motokuryelik bir tercih mi, yoksa bir zorunluluk mu?

Ücretsiz ulaşım hakkı sosyal devlet göstergesi olabilir.

Ama 69’a kadar aktif saha çalışmasını normalleştirmek neyin göstergesi?

İşgücü açığı mı?

Yetersiz emekli geliri mi?

Yoksa “çalışabildiğin kadar çalış” politikasının sessiz kabulü mü?

Buradaki asıl problem yaş sınırı değil.

Yaşın neye göre tanımlandığı.

Aynı sistem bir vatandaşa hem “sen artık yaşlısın” diyor,

hem de “ama çalışabiliyorsan devam et” diyor.

Bu, sosyal politika değil;

ekonomik dengeleme refleksi.

Yaş sınırı 69.

Hız sınırı var.

Ama hayat pahalılığının sınırı yok.

Ve bazı dedeler, torunlarına masal anlatmak yerine paket servisi yapıyor.