Hayata dair umutlar

İki gün önce Marmaray hattında, iki üniversite öğrencisinin dertleşmesine denk geldim; 

“Hayata dair beni umutlandıracak hiçbir şey kalmadı” diyordu genç kız, arkadaşına. 

“Okulu dereceyle bitirsem bile iş yok. Yurtdışına gitmeye kalksam, cesaretim yok. Evleneyim desem, yaşıtım erkeklerin maddi gücü yok. Yaşlı erkekle olmanın da derdi çok!”

20’li yaşlardaki bu genç kızın kendine çizdiği hayat ve kapana kısılmış hali beni çok gerdi. 

“Umut insanın içindeki cesaretten gelir. Olmayanı oldurma gücü verir.  Farklı olana, cesaret edene, farklı düşünene, kapılar mutlaka açılır,“ demek istedim.  O sırada arkadaşı sözü aldı. 

“Biliyor musun kanka? Sıcaklıklar dünya tarihinin gördüğü en yüksek seviyeye ulaştı. Nisan ayı 100 yılın sıcaklık rekorunu kırmış.  Isınma eşiği olan 1.5 dereceyi geçtik. Sıcaklıklar 1.61 derecenin üzerine çıktı. Küresel ısınma bu şeklilde  devam ederse, dünyanın yarısı sular altında kalacak, yarısı ise kuraklıkla boğuşacak. Birçok canlı türü yok olacak.

 Benim bırak kendi hayatıma  dair, dünyanın geleceğine dair de umudum kalmadı!”

Bu ilginç konuşmayı dinlerken, bir yandan da Hazine ve Maliye Bakanımız Mehmet Şimşek’in açıkladığı kamu  tasarruf paketini okuyordum. 

Sadece günlük elektrik tüketiminin 20 asgari ücretlinin aylık maaşına denk gelen, günlük masrafının 15 milyon TL'yi geçen Beştepe Sarayı’nın giderleri, kamu tasarruf paketinin konusu bile olmamıştı.

Söğütlüçeşme durağına geldiğimizde  İBB’nin her zamankinden farklı anonsu istasyonu çınlattı. 

“Acil istasyonu terkedin, acil istasyonu terkedin!” 

Kendimi trenden dışarı attım, acil  çıkışa  yöneldim. Alarm çalıyordu. Yürüyen merdivenler durmuştu. Merdivenlerden hızlıca çıkarak istasyonun kapısına geldim.

Arkama dönüp baktığımda trenden benim gibi sadece birkaç kişinin indiğini gördüm. 

Neden bu anons yapılmıştı? İhbar mı alınmıştı? Tüm bu sorular kafamdan geçerken, yolcuların tepkisizliğine şaşırdım. 

Ne yazık ki ülkece yaşadığımız sıkıntıların bizi her şeye karşı kayıtsızlaştırdığı, duyarsızlaştırdığı ülkenin vatandaşı olmaktı kaderimiz. 

İstasyonu terk etmemeyi seçen çoğunluk, hiçbir şey olmamış gibi bir sonraki treni beklemeye devam etti.