ÇÖLLEŞTİK

Bu yaz başka yanıyor içimiz. Ildır’da başlayan yangın Çeşme’ye ulaştı. Gaziemir, Seferihisar küle büründü. Memleketin her yerinden yangın haberleri geliyor. 

Yangın söndürme uçağı almaya yetkisi olmayan belediyeler, çaresiz. İtfaiye ekipleri yetişemiyor.  

Şu ana kadar 50 bin insanımız evlerinden tahliye edildi. 

Birileri yaşatmak için mücadele ederken, birileri öldürmek için durmuyor.  

Bir çığlık yükseliyor memleketin dört bir yanından. Sadece ormanlarımız yanmıyor, vicdanlarımız da kuruyor. Dumanla kaplı dağlardan, suskunluğa gömülmüş adliye salonlarından, yanmış bir ağacın köklerinden ve haksızlığa uğramış binlerce insanın kalbinden aynı anda yükselen sessiz bir çığlık.

Her yaz biraz daha kavrulan toprağımız gibi, biz de içeriden içeriden çoraklaşıyoruz. 

Göz göre göre yakılan ormanlar, yerlerine dikilen betonlar, kesilen zeytin ağaçları, susturulan insanlar… 

Ne nefes alacak bir gölge, ne de sesimizi duyuracak bir mecra kaldı! 

Çölleştik.

Bir ülkenin çölleri sadece toprağında değilse, o çöl her şeyi yutar. 

Eskiden bir ağacın yanına oturup hayal kurardık. Şimdi ise bir ağacın gölgesinde bile huzur kalmadı. 

Eskiden bir adliye binasına umutla girilirdi. Şimdi adalet, bir duvar yazısı kadar uzak bize. Haksızlığı dile getirmek suç, karşı çıkmak suç, yazmak suç! Ama susmak da suç gibi geliyor insanın içine.

Bu yaz başka türlü yanıyor içimiz. 

Bir ülkenin vicdanı yanıyor, kök salmış değerleri bir bir kül oluyor. Değerleri savruluyor. Adaleti yok ediliyor. 

Ama unuttukları bir şey var:

Bir tohum, çorak bir toprakta da direnir bazen.

Ve bazen, bir kıvılcım

her şeyi  başlatan olur!