Ben Atatürkçü değilim

Biz Atatürkçü müyüz?

Sanmıyorum.

Peki Atatürk gibi mücadele ediyor muyuz, hiç sanmıyorum.

Bayramlarda, törenlerde, mitinglerde ve nutuklarda adını anıyoruz, yüksek sesle haykırıyoruz o kadar.

Atatürk’ün mücadelesini biliyor muyuz?

Örneğin Amasya Bildirisini nasıl bir yürekle, nasıl bir cesaretle ilan ettiğini.

Nasıl isyan ettiğini, Tek başına koca hükümete karşı nasıl baş kaldırdığını.

Erzurum’a hangi şartlarda geldiğini.

Damat Ferit hükümetini Samsun’a ayak basar basmaz 6 ay içinde  nasıl devirdiğini.

Cebinde beş para yokken Erzurum’dan Sivas’a nasıl gittiğini.

Ve Sivas’ta kendisini tutuklamaya gelen Ali Galip’i Sivas’tan nasıl kaçırdığını.

Boynunda idam fermanı ile Sivas Kongresi’ni nasıl düzenlediğini.

Alfred Rüstem’in kendisini bir akşam düelloya davet ettiğini kaçımız biliyor

Ankara’ya gelerek Meclis’in açılış çalışmalarını silah seslerinin gölgesinde nasıl yürüttüğünü.

Yine Ankara’da Meclis’i açarken İngilizleri nasıl tuşa getirdiğini.

Bilecik Mülakatı’nda kendisini tutuklamak isteyen İstanbul Hükümeti temsilcileri olan Bakanları ve Başbakanı ters yüz ederek paketleyip nasıl Ankara’ya getirdiğini.

Peki Sakarya Savaşı’nda doktorların itirazına rağmen kırık kaburgalarla cepheye gittiğini.

Bir futbol maçı bahanesiyle, bir çay ziyafetiyle düşmandan Büyük Taarruzu nasıl gizlediğini biliyor muyuz?

Sanmam.

Savaşlarda dâhiyane taktiklerle düşmanı nasıl tuzağa düşürdüğünü.

16’ncı Kolordu Komutanı iken bir gün arayla Bitlis ve Muş’u, iki şehri birden nasıl kurtardığını biliyor muyuz, bilmiyoruz.

Ondan sonra mücadele kazanacağız. Nasıl olacak bu?

Mitinglerde bayrak sallayarak Atatürkçü olunmaz. Konuşma metninin ortasına özenle yerleştirip nutuk atmakla hiç olunmaz. 

Bi kere memleketi kurtarmak istiyorsan Atatürkçü değil, Atatürk’ün kendisi olmalısın kendisi.

Ne o öyle halıcı kilimci futbolcu gibi. 

“Ya istiklal ya ölüm” demelisin örneğin. “Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum” demelisin. Büyük taarruz öncesinde“aman savaşmayalım kaybederiz ve kaybedersek bizi asarlar” dediklerinde,  “Bütün sorumluluk bana aittir. Kaybedersek beni Ankara’nın ortasında asın” demelisin örneğin.

"Geldikleri gibi giderler" diyerek öyle kararlı olmalısın.

Eğer kazanmak istiyorsan Atatürkçü gibi değil, Atatürk’ün kendisi gibi mücadele etmelisin.

Geçenlerde seçim çalışması nedeniyle bir eve girdim. Eski bir eve. Kapı ve pencerelerinde boy boy Atatürk resimleri asılıydı evin. Kapıyı çaldım, içeriden 90 yaşına merdiven dayamış ama oldukça diri ve sağlıklı bir teyze çıktı. Aklı ve bilinci de yerindeydi. Seçim çalışmasını anlatmaya başlamadan önce “Teyze sanırım siz Atatürkçüsünüz” dedim.

Kadın birden yüzünü gerdi. Kaşlarını çattı. 

“Hayır ben Atatürkçü değilim” dedi.

Bir an durdum. “Ama teyze evinizin içinde ve dışında boy boy Atatürk resimleri var” demek zorunda kaldım.

“O ne demek evladım, halıcı, kilimci, tamirci gibi. Bana Atatürkçü deme” dedi. 

Dondum kaldım. Aptallaştım. Benim şaşkın halimi gören kadın son noktayı koydu. Ve sert bir dille;

“Ben Atatürkçü değilim evladım, ben Atatürk’ün kendisiyim.” dedi. “Bana Atatürkçü deme, Atatürk de” dedi.

İşte o ayrımı o an anladım.

Kadın bir mesaj vermek istiyordu. Atatürkçü olunmaz. Atatürk’ün kendisi olunurdu. Atatürkçü gibi değil, Atatürk gibi mücadele edilirdi.

Eğer bir dava kazanılacaksa, bir mücadele kazanılacaksa Atatürk adı nutukların arasına yerleştirilmekten ibaret olmamalı. Büstü heykellerde, resmi salladığımız bayraklarda kalmamalı. Nasıl savaştığı, nasıl mücadele ettiği öğrenilip, onun gibi mücadele etmeli.

Örneğin bu halk nasıl uyandırılır, nasıl ayağa kaldırılır ondan, kendisinden öğrenilmeli.

O yüzden arkadaş ben Atatürkçü filan değilim, Atatürk’ün kendisiyim.