“Devr-i sabık” yaratmayana iktidar yok!

Sahneye bir göz atmak yeterli: Taş üstünde taş kalmayacağa benziyor. Gidiş kötü.

Fakat belki bundan daha kötü olan şey şu: Böyle bir ortamda, sandıktan kolayca ve kurtarıcı bir çözüm çıkacağına inananlar var. Bunlar muhalif. Kimsenin canını sıkmadan bir sorumluluk devri, iktidar değişimi yaşanacağına falan inanıyorlar. Var bunlar.

“Devri-i sabık” yaratmayacaklarını, bu koşullarda bile yineleyip duruyorlar.

Böyle efendice davranıp kendilerine bir iktidar şansı çıkarabileceklerine inanan saflar bunlar. III. Abdülhamid'in ısmarlasa bulamayacağı bir saflık veya bir işbirliği karşısındayız. Galiba ikincisi doğru.

“Devr-i sabık”, önceki dönem anlamındadır, ama siyasette, özellikle de Türk siyasetinde eski iktidarın hatalarını, yanlışlarını, istismarlarını ortaya çıkarma anlamı da taşıyor, malum. Türk siyasetinin armağanı bir kavram bu. İttihatçılardan CHP-DP çekişmesine kadar uzanan bir sürtüşmenin, daha doğrusu “sürtüşmesizliğin” ürünü.

Türkiye'nin çalışkan ve yoksul halkının sırtından bir avuç zenginin nasıl bir hayat yaşadığını artık herkes biliyor. Dizi filmler bile bunu anlatıyor. Bütün diziler. “Şu yaşananlar normal ve çok doğal” telkiniyle tabii... Medyanın işlevi, denecektir. Doğrudur.

Fakat durum sadece Türkiye'de böyle değil, Avrupa'da, hatta AB'nin merkez ülkelerinde, örneğin bir jeoekonomik dünya gücü olan Almanya'da bile işler sarpa sarmış durumda. Önceki gün Avrupa'nın sahibi ve lideri konumundaki Makine İmalat Sanayii Derneği (VDMA) temsilcileri dert yandılar. Özellikle de VDMA Başkanı Bertram Kawlath, en çok izlenen haber programlarında birinci haber olarak “hayretler içindeyiz” sözleriyle alıntılandı. Friedrich Merz hükümetinin acil önlem alması gerektiğini bağırdılar. Resmen ve daha terbiyeli bir ifadeyle “kafayı yemek üzere olduklarını” belirttiler. Temel sorun pahalı enerji ve Rusya'ya ilan edilen savaş olmasına rağmen, işgücü maliyetlerinin artmaması ve bürokrasinin azaltılması gerektiğini belirttiler. Oysa odadaki koca fil, Rusya'dan gelemeyen enerji, kendisinden hiç söz edilmeden varlığını koruyor.

Yani Alman siyaseti de “devr-i sabık” kavramına/tutarlılığına çok uzak; bu da normal. Alman iş dünyası Berlin'deki egemen siyaset sınıfının bir parçası, dolayısıyla merkezle arayı bozmak istemeyen, ama zangır zangır da titreyen bir reel ekonomiden söz ediyoruz.

Durum Almanya'da böyleyse, Fransa, İtalya ve İspanya'da nasıl olur, düşünün. Ya Doğu Avrupa'da? Haberlerde sokakları görüyoruz.

Demek ki, sıkışma sadece Türkiye'de değil. İşler, serbest piyasa güzellemeleri yapan ve her şeyin çaresinin “piyasada” bulunabileceğine inananların moralini bozacak kadar kötü.

Türkiye özel bir durum. Türkiye bir kilit taşı. Sadece bölge için değil, Avrupa için de öyle.

TÜRKİYE'Yİ SOYANLAR

Yaşanan neredeyse yarım asırlık aşırı yağmadan sonra geçmişi altüst etmeyenlerin, işleri yoluna koyabileceğine inananlar hâlâ var mı? Sokaklarda yok. Ama iktidar ve muhalefet çevrelerinde ipleri ellerinde tutanlar “kimsenin ağzının tadını bozmadan” bu çıkmazdan kurtulmanın mümkün olduğuna inanan uyanıklardan oluşuyor.

İki darbeden arta kalan bir Türkiye şu sahnedeki: 1980 ve 2002 darbelerinden itibaren, Türkiye'nin korkunç bir yağmanın konusu olduğunu görüyoruz.

Bir şeyi artık açıkça ilan etmek gerek: Eğer cumhuriyetin öldürülmesinden ve “cesedin hâlâ” yağmalanmasından sorumlu olan zengin sınıfın tüm temsilcilerinden hesap sorulmazsa, bu çıkmazdan çıkış yoktur.

“Devr-i sabık yaratacağını” ilan etmeyen bir “muhalefetin” iktidar şansının olmadığını söylemek için nerede konuşlanmak gerek?

Halk, böyle bir durumda, iktidara gelecek düzen muhalefetini de yağmacıların bir parçası/ortağı saymayacak mıdır? Söylemiyorlar. Çünkü ifade olanakları ellerinden, dillerinden alınmış bir yoksul halk bu sahnedeki: Öyle sayacaklardır ve sandıkta falan da bir destek vermeyecek, kendi içlerine kapanacaklardır. Afganistan'a, Suriye'ye bakın, Yugoslavya denilen mezarlığa ve oraların halklarına bir bakın.

İnsanlar, bizde de, böyle bir meydan okuma olmazsa sandığa bile gitmeyeceklerdir. Gidenlerle de eski rejimin devam edeceği kesindir. Aktörler değişir, mekanizma aynı kalır, yağma sürer.

Yeni bir iktidarın, önceki iktidarın tüm sorumlularından ve -hatta- onun “muhalefet” içindeki işbirlikçilerinden hesap soracağını ilan etmemesi durumunda herhangi bir şansı yoktur. Türkiye'nin de bu durumda herhangi bir şansı yoktur.  

Tekrar olsun: Geçmişin nasıl bir soygun ve soyguncu düzeni olduğunu teşhir masasına yatırmayana Türkiye'de iktidar falan verilmez. Belki birileri değişir, ama bu, “her şeyin aynı kalması için her şeyin değişmesi gerektiğini bilen” zenginlerin bir tasarrufu olur.

Umut “devr-i sabık yaratacağını” ilan eden bir meydan okumada.

Gören var mı o meydan okumayı? Şimdilik yok.

Sosyalizme yönelmiş bir cumhuriyetçi çıkış dışında, o program dışında Türkiye'nin bir şansı yok. Bunu açıkça ilan etmiş olalım.

Fon soyguncularından birkaçının kellesini alarak ancak bu soygun düzeninin gazını alırsınız.