Sözde dava, özde rant: İdeolojik dolandırıcılar

Türk Dil Kurumu dolandırıcıyı, birini aldatarak onun malını veya parasını alan kimse olarak tanımlamış. O vakit dolandırıcının muhatapları ile ilişkiye geçmesi, onları türlü vaatlerle kandırması ve akabinde de amacına ulaşması gerekiyor.

Ortada kurulan bir ilişki olduğuna göre dolandırıcıların çevremizde olması hatta tanıdık olmaları bile mümkün. En nihayetinde muhataplarını ya da seslendiği kitleyi sürekli olarak aldatan, buna karşılık rant, makam, para gibi araçları elinden bırakmayan, dahası bunları gittikçe büyüten birileri varsa o aleni bir dolandırıcıdır. Tanımı böyle diyor, biz sadece tarife uyan failin kimliğini açıkça söylemiş oluyoruz.

Yukarıda kitleden bahsedip sonrasında da rant, makam gibi sözcükleri seçince dolandırıcılığın özel bir türüne atıf yaptığım anlaşılmıştır sanırım: İdeolojik dolandırıcılık.

İdeoloji en genel haliyle, siyasal ve toplumsal düşünceler bütünü olarak tanımlanabilir. Bir ideolojiye mensup birisi de, bu düşünceler bütünün içerisinde tarif eder fikirlerini, tutumunu, kavrayışını. Bununla birlikte mensubiyet mesuliyet de gerektirir. İdeolojik kavrayış aynı zamanda tutarlılığı, samimiyeti zorunlu kılar. Sosyalizmden bahsedip sömürü ağının içinde bir patron olamazsınız; kamusal eşit eğitimi ya da sağlığı savunup özel okul/hastane işletemez, sözüm ona kurduğunuz ya da içinde yer aldığınız siyasi partiyi şirket gibi yönetemezsiniz.  İşte bu ve benzeri eylemlerde bulunmak, ideolojik görünüm altında şirket yönetir gibi parti yönetmek, sömürü düzenini süslü kelimelerle sürdürmek, dost meclislerinde ya da sosyal medya ortamında sözüm ona haksızlığa, zulme karşı çıkarken, yeri geldiğinde en yakın çevresini bile sömürü çarkına dahil etmek ve elbette onların düşünceleri ve duygularını çıkarlarına tahvil etmek ideolojik dolandırıcılıktır.  Yakıtı sahtekarlık, yönü ise düzenbazlıktır. 

Söylemle aldatır ideolojik dolandırıcılar.

Ağızları iyi laf yapar; din ile aldatanlar kimi kutsal kelimeleri nasıl dillerinden düşürmüyorsa, ideolojik dolandırıcılar da aynı taktiği seküler dünyada kullanırlar.

Ait oldukları kümeye göre ülke, vatan, millet, sol ya da sosyalizm sözcükleri her daim yanlarında durur. Görünürde en ateşli konuşmaları bu kelimelerle dile getirirler…Nutukları bittiğinde ise o sözcükleri bir kağıt gibi buruşturup bir kenara atarlar.

O an yüzlerindeki maske de iner.

O an, siyasi ya da ticari çıkarları için en temel insani ilkeleri bir yana bırakıp yoldaşlarını hain ilan edebilir, arkadaşlarını dolandırabilir, düne kadar partisinin neferi olarak gördüğü kimseleri ajan olarak nitelendirebilirler.

Kimileri mesleklerinde oldukça iyidir, hünerlidir. Tutarsızlıklarını, omurgasızlıklarını teorik sözlerle açıklar, gün gibi ortada duran olguları dahi provakatif söylemlerle ters yüz etmeye çalışırlar.

Hünerli olmaları sadece zekalarıyla sınırlı değildir.  Utanmazdırlar mesela; açık yalanları karşısında dahi ar etmezler. Dün kara dediklerine bugün ak diyebilirler. 

Sorumluluk almazlar, partilerini ailelerinden kalan miras gibi görüp, yaşanan başarısızlıklar karşısında kati surette istifa etmeyi düşünmezler. 

Sorsanız tarikatlara karşıdırlar ama partilerini tekke gibi yönetip şeyh gibi posttan kalkmazlar. Ölene kadar işgal ettikleri koltuklardan çekilmezler. 

Sadece yöneticilere has bir durum da değildir bu. Benzer karakterler her kademede karşımıza çıkabilir. Karakteristik özellikleridir, taptıkları menfaat dinidir.

Yüksek tondan konuşurlar; gülüşleri yapaydır, derinlik yoktur gözlerinde.

Şairin dediği gibidirler “dilleri Ali söyler, gözleri Muaviye bakar” onların.

İdeolojik olarak gazeteci, yazar, şair, müzisyen gibi pek çok kılığa bürünebilirler. Hepsinin ortak mesleği ise aynıdır: ideolojik dolandırıcılık.

Öyle mahirdirler ki, bazen dar bir çevrede ama bazen de milyonların gözü önünde mesleklerini sürdürürler.

Sabıkaları, yanlarından ayırmadıkları soytarı kılıklı yardımcıları, bir türlü bırakamadıkları koltukları şahittir buna. 

Bir de dünden bugüne yaşananları kaydeden tarihin dili şahittir.

Duymak isteyen için bir adım ötededir o dil.

Fakat önce aklımız buna hazır olmalı. Yazarın dediği gibi akıl duymak istemeyince kulak işitmezmiş.