İlkemiz: Din'de laiklik, Siyaset'te siyaset

24 yıldır ülke siyasetine hakim olan AKP’ye aslında çok şey borçluyuz. Bu süre içinde yaşadıklarımızın bir zihinsel bilançosunu yaparsak, bu hayli uzun süre içinde AKP’nin çok önemli bilgileri bize öğretmiş olduğunu görürüz. Bu bilgileri ileriki dönemlerde kullanabilir miyiz, yoksa tüm eski bilgiler gibi bunları da değersiz görüp, belki de algılayamadan tarihin çöplüğüne gömüp, kırılamaz inatçılığımızla bildiğimiz yolda ilerleriz. Bakalım; hangi yolu seçeceğimizi tarih gösterecek! 

AKP’nin tarih sahnesine çıkışında bazı misyonları söz konusu idi. Bunların arasında, hatta siyaset sahnesinde, bizzat kendi ifadeleriyle, Fetullah Hoca’nın da izini takiben, bizzat kendilerinin ifadesiyle, büyük yüzyıllık parantezin kapatılması oluşturmakta idi. Evet, ilk yıllarda parantez kapanır gibi hizmet verildi topluma (!), kılık kıyafetten, suratlarda sakallara kadar her türlü şekli görüntüler yerine getirildi. Okulların, eğitimin sistemleri değiştirildi. Hatta daha da ileri gidildi, iç siyasete mesaj amacıyla, başka ülkelerin kılık kıyafet nizamnamelerine de karışılma cesareti gösterildi. Peki, sonuç ne oldu? Gençler başka yollara saptı, şekilci dinciler ise, neticeyi alenen gördüğümüz gibi, daha başka yollara savruldu. O kadar ki, samimi mümin imamların dahi içinin acımasını soğuturcasına  söylemekten çekinmeyerek açıkça ifade ettikleri gibi, çağdaş görüntüde ve şekilsel müslüman oldukları ayan olan bu insanlar, haram lokmaya el uzattılar, hem de tıksırıncaya kadar yemeye yöneldiler. Hadi diyelim ki, bu birinci aşama suç işlendi, peki böyle bir suça yapısal olarak zemin hazırlayana, ve ortalıkta dolaşan bir “liste” olduğuna göre, bu listeye aleniyet kazandıramayan siyasetçi de bu bağlamda ne laiktir, ne de hakkıyla siyasetçidir. Çağdaş ceza hukukuna göre bu cesametteki bir suçu, dinsel inancalara göre ise bu cesamette kul hakkını ihlale yönelen grubun adalete tesliminin engellemesine ne demeli! 

İşte bu noktadan biz laiklik ilkesine girebiliriz. Laiklik kesinlikle din karşıtlığı olmayıp, tam tersi samimi din yapısını ve duygusunun siyasete karıştırılmasını engelleyerek, saf ve temiz dokusunu koruyan çok güçlü bir zırhtır. Bu zırhı kaldırdığımız zaman, siyasiler din kisvesi altında, dincilik söylemi altında her türlü kişisel veya grupsal manevralarını yapabilir, samimi dindarları da kandırıp, dinci tabanı ile birleştirip, siyasi tabanını destekleyip, her istediğini hiçbir beis duymadan gerçekleştirebilir. Dincilik politikalarına karşı çıkanlar ise dincilik kalkanı ile dışlanır, hatta ezilir. Böylesi usul dışı kaynak ya da menfaat kotarmalarına da “din uğrunda savaş” yaftası yapıştırılır. İşte sahnede izlediğimiz siyaset budur! O nedenledir ki, siyaseti dine bulayan her siyasetçi, her iktidar hem samimi dinin, hem de gerçekçi siyasetin düşmanıdır. Özünde bu düşmanlık topluma yönelik olup, toplumda uzun yıllarda silinemez tahribata yol açar.

Siyaset alanında siyaset yapmak ise, tepeden toplumu yönetmek olmayıp, tabandan gelen talep ve tepkilere duyarlı olarak, tabanla birlikte toplumu yönetme sanatıdır. Siyasetçi ne devlet olma durumundadır, ne de ömür boyu imparator rolünü üstlenme heveslisi olmalıdır. Siyasetçinin bizatihi kendi menfaati ve topluma hizmet kaygısı ile her an hesap vermeye hazır olmalıdır; hesap yolunu tıkayan her siyasetçi kesinlikle toplumun kuşkulu bakışı ile karşı karşıya gelir, gelmelidir. Dünya sistemine ve genel uygulamalara bakıldığında, demokrat ve gerçekten halkına hesap verebilir zihniyetiyle davranan siyasetçilerin makul hizmet sürelerini uzatmak gibi yapay yollara başvurma girişiminde dahi bulunmaz, zira böyle bir duruma gereksinimi de olmaz. 

Ülkemize gelen yabancı liderlerin Anıtkabir’i ziyareti bir türbe ziyareti değildir. Aynı şekilde siyasilerimizin de önemli günlerde Anıtkabir’i ziyareti bir türbe ziyareti değildir. Bu ziyaret, bir ülkenin kuruluş felsefenin karıldığı döneminin kutsanma ziyareti ve anısıdır. Bu itibarla, ülkemize gelip, Anıtkabir ziyaretini reddeden yabancı konuklara devlet başkanının kabulü gerekmez. Çünkü o insanlar, ülkemizin kuruluş felsefesinin karıldığı dönemi, dolayısıyla ülkemizi dışlamaktadır. Bu insanların resmi törenle devlet başkanı ve sorumluları tarafından kabulü de makbul bir davranış olarak görülemez; görülmemelidir.!