Tarikatlar çocukları uslu seçmenlere mi dönüştürecek, yoksa eli kanlı örgüt üyelerine mi?

Dünya üzerinde, zaman çizgisinin çok farklı noktalarında insanlar, çocuklar tarafından gerçekleştirilen şiddet eylemleriyle karşılaştılar. Çocuk askerler, çocuk gerillalar ve çocuk teröristler... Dünyanın neresinde olurlarsa olsunlar bu çocuklar, yetişkinlere göre daha seri, daha şiddetli ve daha acımasız eylemlere imza attılar.

Uganda’da kaçırılıp kendi ailelerini öldürecek kadar manipüle edilen çocuklar, IŞİD propagandasıyla büyütülüp infaz videolarında infazcı olarak teşhir edilen çocuklar, Latin Amerika’daki kartellerin tetikçiye dönüştürdüğü çocuklar bu karanlık tablonun yalnızca birkaç örneğiydi. Bu çocuklar sadece savaşçı olarak değil; muhbir, mühimmat taşıyıcısı, canlı bomba, cinsel obje ve örgütsel propaganda aracı olarak da kullanıldılar. Kullanılmaya devam ediyorlar.

Ülkemizde on dört yaşında bir çocuk okul arkadaşlarını soğukkanlılıkla katlettiğinde, “Nasıl olabilir, bir çocuk bunu nasıl yapabilir?” diye ülkece şaşkınlık gösterdik. Bu şaşkınlığı gösterirken çok yakın tarihimizde Güneydoğu Anadolu Bölgesi’ndeki faili meçhul cinayetlerde kullanılan çocukları, sayıları binlerle ifade edilen şiddet vakalarını ve 9-18 yaş aralığındaki çocukların cinayet ve işkence mekanizmalarının nasıl operatif parçaları hâline getirildiklerini hatırlama ihtiyacı duymadık.

Hatırlayalım! Bu çocuklar, kendilerine hedef gösterilen insanları yakın mesafeden bıçaklarla, satırlarla, silahlarla katletmişlerdi. Öldürdükleri insanlar arasında tanıdıkları da tanımadıkları da vardı; hatta kurbanları bazen kendi ailelerinin üyeleri ya da birinci dereceden akrabalarıydı.

Bir korku filmini çağrıştıran bu olguyu, kendiliğinden anlaşılır birkaç cümleyle ya da basit kausal denklemlerle açıklamamız mümkün değil. Yine de analiz sürecine yaklaşmanın ilk yolu, sorular sormaktan ve geçmişi irdeleyen hatırlama sekanslarından geçiyor.

OKUL ÇANTASINDAN SİLAHA UZANAN YOL!

Okul çantası taşıyan çocukların eline silah, bıçak, satır, balta ve ustura tutuşturarak onları insan öldürmeye ve yaralamaya kim ikna etmişti? Bu sorunun faili meçhul olmayan bir cevabı var. Bunlar mahalle aralarına konuşlanan radikal dinî örgütlerin sakallı, cübbeli, din adamı kılıklı üyelerinden başkası değildi...

Tam da bu noktada günümüze bakmamız gerekiyor. Çünkü geçmişte çocukların bilişsel dünyasına sirayet eden bu adamlarla, bugün resmî kanallar üzerinden okullarımıza girme izni verilen sakallı, cübbeli tarikat üyelerinin çocuklara yaklaşımı arasında ürkütücü benzerlikler bulunuyor. Henüz başlangıç aşamasında olabilecek güncel tehlikeyi anlayabilmek için, Güneydoğu Anadolu’daki çocukların şiddet eylemlerine nasıl ikna edildiklerini yeniden hatırlamalı ve iki dönemde kullanılan yöntemler arasındaki benzerlikleri dikkatle tahlil etmeliyiz.

Dolayısıyla sonraki cevaplarımızı, şu sorular etrafında formüle edeceğiz: Radikal dini örgütler bu çocuklara nerede ve nasıl ulaşmıştı? Hangi koşullar çocukları kırılgan ve ulaşılabilir kılmıştı?

ÇOCUKLARA ULAŞMANIN YOLU OKULLAR VE AİLELERDEN GEÇİYORDU

Okullar, bu tür radikal örgüt faaliyetleri için en elverişli alanlar olarak görülüyordu. Örgütlerin ulaşmak istedikleri yaş aralığındaki çocukların bu kurumlarda topluluk hâlinde bulunmaları, ayrıca okulların velilerin gözünden uzakta, çocukların en savunmasız oldukları mekânlar olmaları hasebiyle, bu kurumlar örgütlerin ilk hedefleri arasında yer alıyordu.?Okul önlerinde bekleyen örgüt üyeleri çocuklarla ilk teması kuruyor, çocukların yoksul olup olmadığını öğrenmek, örgütün ihtiyaç duyduğu ilk bilgi oluyordu. Çünkü bu bilgi üzerinden çocuklar markaja alınıyor, akabinde psikolojik ve ekonomik araçlarla sempatileri kazanılmaya çalışılıyordu.?

Çocukları savunmasız bırakmanın bir sonraki adımı ise ailelerdi. Mahalle aralarında tutulan evlerde yaşayan örgüt üyeleri, sözde eş, kız kardeş ve kız evlatlardan oluşan bir aile yapısı oluşturarak mahallede yaşayan diğer ev kadınları ve genç kızlarla iletişime geçiyorlardı.

Sistematik olarak düzenledikleri sohbetlerde, kadınlar için doğru giysinin çarşaf ve peçe olduğu ısrarla anlatılıyor; bir yandan da şehitlik mertebesinin ne kadar yüce, din uğrunda evlat feda etmenin ne kadar hayırlı olduğu annelerin kulaklarına fısıldanıyordu. Ne de olsa şehit olan bir çocuğun öteki dünyada 25 kişiye şefaat edip onları kendisiyle birlikte cennete götürmesi mümkündü.?

Geçim derdinin ve işsizliğin had safhada olduğu bölgede, kriminal, mafyatik oluşumların cirit atması ve PKK’nin varlığı, radikal dinî örgütlerin işini elbette kolaylaştırıyordu. Çocukları için zaten endişe duyan ailelere ısrarla, “Çocuklarınızın dağa gidip inançsız komünistler mi olmalarını istiyorsunuz, yoksa ölüsü de dirisi de anasına babasına hayırlı birer mücahit olmalarını mı?” diye soruyorlardı.?

Sonraki aşamada ise din ve ahlakın elden gittiğine inandırılan dindar ailelerin elini kolunu, bu kez başka bir argümanla bağlıyorlardı: “Sokaklar içki, uyuşturucu, hırsızlık çeteleri ve zina kapılarıyla dolu. Çocuklarınızın günahları yüzünden cehennemde mi yanmak istiyorsunuz, yoksa cennete mi gitmek?”

Kim isterdi ki çocuğunun zinakâr, hırsız ya da arsız olmasını? “Çocuklarınızı bize emanet edin” diyorlardı; “en azından Kur’an okumayı öğrenirler, günahtan uzak dururlar.” Anasının babasının kıymetini bilen, ahlaklı, itaatkâr çocuklar vadediyordu örgüt. Bu süreç aylarca sürdü. Aileler, “En azından ruhumuza bir Fatiha okur, arkamızdan hayır hasenat yapar.” diyerek çocuklarını cübbeli katillere emanet ettiler.

KARATE SALONLARINDA ÖFKE, SOKAKLARDA YENİ KİMLİKLER

Ailelerin şüpheleri azaltılınca sıra, bu çocukları ve daha başkalarını bir araya getirecek, onların ergenlik enerjisini belirli bir yöne kanalize edecek mekânların oluşturulmasına gelmişti. Bu amaçla ücretsiz karate kursları açıldı. Bu kurslar çok kısa sürede, örgüt üyelerine çocuklarla hem fiziksel hem de psikolojik temas kurma imkânı sağlayan mekânlara dönüştü. Dört bir yanı türlü tehlikelerle sarılı, ağır yoksulluk içerisinde yaşayan çocuklara, “Size kendinizi savunmayı öğreteceğiz, üstelik para da almayacağız.” teklifiyle gittiklerinde, çocukların savunmaya muhtaç ve kendilerini zayıf hissettikleri iç dünyalarında güçlü bir karşılık buldular.

Böylece ergenlik öncesi ve ergenlik dönemindeki çocukların agresyon içeren yüksek enerjileri, âdeta altın tepsi içerisinde önlerine konulmuş gibi, bu eli kanlı katillerin kullanımına açık hâle geldi...?

Ergenlik döneminde görülen agresyon, elbette tek başına patolojik bir olgu değildi. Bu dönemde ortaya çıkan enerji; sınır arayışının, kimlik oluşturma çabasının ve statü mücadelesinin doğal bir dışavurumuydu sadece.?

Bu agresyona varan enerji yoğunluğu, devletin sağlıklı kurumlarıyla karşılaşması hâlinde kolaylıkla spora, sanata, bilime, mesleğe, yurttaşlığa, üretime ve özdenetime yönlendirilebilirdi, ancak öyle olmadı. Aynı enerji rezervinin farkında olan otoriter dinî yapılar bu enerjiyi patolojik bir seviyeye kadar yükselterek, açığa çıkan öfkeyi, sorgusuz itaat, yıkıcı erkeklik, şiddeti önceleyen disiplin, düşman inşası, cemaat aidiyeti, kutsal cinayetler ve kutsal ölümler inşa etmek üzere kullanmışlardı.

Mahalle aralarında bakkallar, manavlar açıldı; çocuklarını kendilerine sualsiz teslim eden ailelere, bedavaya yakın fiyatlarla yiyecek, içecek ve türlü çeşit ürün dağıtılmaya başlandı. Kara çullara bürünmüş ekmek,  aş dağıtan kanlı canavarlar gibiydiler.?

Güler yüzlü, yumuşak bakışlı, sakallı, cübbeli Ali hocalar, Ahmet hocalar, Ebu Zer abiler, Ebu ubeydler, çocukların sırtlarını sıvazladılar, ceplerine daha önce hiç sahip olmadıkları ve asla olamayacakları miktarlarda para sıkıştırdılar, çocukların aileleri ile tanıştılar, aile hikâyelerini dinlediler. Çocuklara kod isimler ve rütbeler vererek yeni kimlikler ve statüler edindirdiler; böylece onları kendi kimliklerine ve işleyecekleri suçların şahsi sorumluluğuna yabancılaştırdılar. Yaşça biraz daha büyük ve manipülasyona daha yatkın olanları ise kısa süreler içerisinde terfi ettirip diğer çocukların yönetimine atadılar.

KADINLARA BİÇİLEN VAZİFE: EVLAT FEDA ETMEK, İTAAT VE CİNSELLİK

Ali hocaların sözde çarşaflı, peçeli, güneş gözlüklü bacılarının, analarının ve çocuk yaştaki başörtülü kız çocuklarının vazifesi ise mahalledeki kadınlara, genç kızlara ve kız çocuklarına, başlarını örtmeleri, sonra da çarşaf giymeleri için ağır psikolojik baskılar uygulamaktı.

Gelecekte şehit olacak bir çocuğun bacısı, ablası nasıl olurdu da saçını, yüzünü erkeklere gösterebilirdi? Nasıl olurdu da sesini dışarıdaki bir erkeğin duymasına tahammül edebilirdi? Zaten doğuştan günahkâr olan bir kadın ancak Allah uğruna ölerek ya da hayatını mücahitler uğrunda harcayarak cennete gidebilirdi. Böyle bir yaşam ya da böylesine onurlu bir ölüm, ancak Allah’ın mümine kullarına nasip olurdu.

Gözyaşları içerisinde, kadınlara bu ruh hâlini telkin ediyor olmalarının elbette amaca yönelik bir nedeni vardı. Çünkü ailelerin sadece çocuklarını feda etmeleri yetmeyecekti; ilerleyen aşamalarda bu çocukların evlerine de mekân olarak ihtiyaç duyulacaktı. Manipüle edilen genç kızlara ise yakında genç delikanlılara dönüşecek oğlan çocuklarının savaştırıldığı cephenin gerisinde ihtiyaç vardı.?

Manipüle edilmiş genç kızlar, cinayet mahallerinde çocukluklarını da öldürdükleri insanlarla birlikte katleden genç adamların nikâhına sunulacaklardı. Yani eli kanlı Ebu bilmem ne abiler, bu genç adamlara paraya, cinselliğe ve erksel statüye erişim imkânı sağlıyorlardı. Onlara, başkalarını bastırmayı, yönetmeyi ve cezalandırmayı kendilerine hak görebilecekleri, öldürmeyi farz sayabilecekleri ve ilkel bir erkek egemenliğine erişebilecekleri yeni bir dünya vadediyorlardı. Ödenmesi gereken tek bedel ise öldürürken ölmeyi göze alacak kadar delirmek ve dissosiyatif kişilik bölünmeleriyle geçecek paranoid bir hayatı kabullenmekti.

Her şey son derece sistematik ilerledi. Çok geçmeden propaganda kitapları evlere sızdı. Siyah üzerine beyaz Arapça yazılı alın bantları, namaz kılarken başa sarılan yeşil sarıklar çıktı ortaya.

Eli Kalaşnikoflu başörtülü kadın çıkartmaları, yoksul evlerdeki aynaların kenarlarını süsledi. “Allah yolunda ölmek ve öldürmek helaldir” sloganı, insan çığlıklarını boğacak kadar yüksek fısıltılara dönüşerek, damlardan evlere, evlerden sokaklara, sokaklardan hücre evlerine kadar bulaşarak, akışkanlaşarak, iğrençleşerek yayıldı.?

Mahalle aralarında açılan karate kurslarında çocuklara bir insanı metodik olarak nasıl etkisiz hâle getirecekleri; silah, bıçak ve sopa kullanma yöntemleri öğretiliyordu. Çocuklara yüklenen motivasyonun duygusal ağırlığı çok büyüktü: Ölürlerse şehit, hayatta kalıp öldürürlerse Allah’ın devrimci savaşçıları olacaklardı. Oysa hepsi sadece ama sadece 9-18 yaş aralığındaki masum çocuklardı.

Kendilerini elçi diye lanse eden Ebu Ubeyd, Ebu Zer ya da Ali hocaların verdikleri telkinlere göre yapılanların hepsi Allah’ın emriydi. Allah öyle istediği için bıçak, silah, satır, balta, ustura ve jilet kullanmayı öğreniyorlardı.

Önce mümin ve mücahit olmak, ardından Allah yolunda ölmek ve öldürmek geliyordu. Allahuekber naraları eşliğinde karate hareketleri tekrarlanıyor, çocukların alınlarına siyah-beyaz Arapça yazılar taşıyan bantlar bağlanıyordu. Ergen çocukların çatlak seslerini erkeksi naralara dönüştüren “Öl, öldür!” sloganları, spor odasının beyaz kireçli duvarlarını inletiyordu.?Bu adamların açtığı Kur’an kursları, çay ocakları ve mahalle bakkalları ile bazı çocukların aile evleri, zaten çok yoksul olan çocukların sığındıkları ve eğitildikleri yerler olarak kullanılıyordu. Çay ocaklarındaki sıcak sobanın etrafında aile sıcaklığı bulan çocuklardan çay ve oralet parası alınmıyor, onlara simit ısmarlanıyordu. Yapılan suikastların ya da saldırıların akabinde ise çocuklara hatırı sayılır harçlıklar dağıtılıyordu. Mekanizma kurulmuş ve kolayca işlemeye başlamıştı.

KANLAR YUNUP YIKANDI, AMA TOPRAK UNUTMADI!

Sonunda ne mi oldu?

Human Rights Watch'ın 2000 yılında yayımladığı Türkiye Hizbullahı raporuna göre, 1992–1995 yılları arasında Güneydoğu Anadolu kentlerinde binden fazla insan sokak infazlarında öldürüldü. Raporda, Hizbullah cinayetlerine tanık olan kişilerin faillerin “çok genç” olduklarını sıklıkla bildirdikleri kayıtlara geçti.

Ne mi oldu? Çocuklar, her yaz Kur’an öğrenmeye gittikleri camilerin imamlarını, yeterince radikal Müslüman olmadıkları ve camileri onların kullanımına açmadıkları için baltalarla, satırlarla, olabilecek en kanlı şekilde katlettiler.

Ne mi oldu? Mahallenin bakkalı, haraç vermeyi reddettiği için bir sabah iş yerinin önünde öldürüldü. Bir çocuk, solcu olduğu için öz ağabeyini öldürmeye kalkıştı; başka bir çocuk ise yeterince dindar olmadıkları gerekçesiyle annesini ve babasını analıktan ve babalıktan reddetti.?

Aynı cenahtan olmalarına rağmen, İki radikal dini gruptan biri, diğer grubun üyelerini insan öldürmeyi reddettikleri için ardı ardına katletti. Küçük çocuklar, kendilerine okuma yazma öğreten ilkokul ve ortaokuldaki solcu öğretmenlerini sabahın ayazında silahla vurup kaçtılar...

Sokaklar; kan akıtılan, barut kokan, cinayet işleyip “Allahuekber!” diyerek kaçan çocukların korku saçtığı cehennem dehlizlerine dönüştü.

Genç kızlar, kadınlar, mahallelerinde dökülen kanları yıkamak için kovalarca su döktüler. Sarı çalı süpürgeleriyle kanlı suları evlerinin önünden süpürdüler. Ancak ne şehrin hikâyesini temizleyebildiler ne karakterlerinde dissosiyatif bölünmeler yaşayan, belki de hayatlarının sonuna kadar normale dönemeyecek olan çocukları kurtarabildiler ne de ölenleri geri getirebildiler.?

Kanlar yunup yıkanınca evlerine girip demir kapılarını köçek üstüne köçek kilitlediler; mecburen sustular, mecburen karanlığa saklanıp unuttular.

Çocuklar ve aileler manipüle edilmiş; insanlar kaçırılmış, bir daha asla bulunamamış ya da işkence hücrelerinde hapsedilip öldürülmüşlerdi.?

Bir şehrin bin insanı, şiddetle katledilmiş; hayatları, faili meçhul cinayetler başlığının altına kaydedilerek yeryüzünden silinmişti.?

Yıllar sonra televizyonlarda ardı arkası kesilmeyen hücre evi görüntülerini; domuz bağlarıyla işkence edilerek öldürülmüş insanların, evlerin kırılan duvarlarının arkasından nasıl çıkarıldıklarını izledik...

BÜTÜN HİKÂYE TIPKI BUGÜNKÜ GİBİ BAŞLAMIŞTI

Hepsini, hepsini; çocukların sırtını sıvazlayan, ceplerine para kıstıran, sözde güler yüzlü, merhametli, meczubane iki büklüm ve mahcup görünen; ince perdeden sesleriyle şiddet, kan ve ölüm fısıldayan, dua sözcüklerini fikirlerine alet eden radikal dinî örgütlerdeki sakallı, cübbeli Ali hocalar, Ebu Zer abiler, Ebu bilmem ne adamlar planlamış ve bu planları tatbik etmek için çocukların karakterlerini kırmış, beyinlerini yıkamış ve onları manipüle etmişlerdi.?

Onlar da tıpkı şimdilerde ilkokullarımızda, ortaokullarımızda, henüz soyut düşünme yetisi tam olarak oluşmamış çocuklarımızın karakterlerini ölüm korkusu, cehennem ve günah kavramları üzerinden şekillendirmeye ve kırmaya çalışan adamlar gibiydiler. Onlar da başlangıçta çocuklar üzerinde aynı yöntemleri kullandılar. Bütün hikâye tıpkı bugünkü gibi başlamıştı.?

Tek bir fark vardı: Onların okul çocuklarına erişimleri resmî bir kanal üzerinden onaylanmamış, okulların içerisine girerek çocuklara telkinde bulunmalarına izin verilmemişti.?

Peki şimdi gerçekten siyasi ikbal uğruna, ülkemizin kanlı geçmişine rağmen, bir kez daha radikal dinî örgütlerin ilkokul çocuklarımıza, üstelik resmî kanallar üzerinden erişmesine izin mi veriyoruz??

Politik ikbal kaygısıyla hareket edildiği, yeni neslin yeni seçmenler olarak dizayn edilmek istendiği aşikâr. Ancak çocukluk evresinin ne kadar tehlikeli olduğu; çocuk kötü ellere teslim edildiğinde taşıdığı enerjinin ne kadar kontrol edilemez hâle gelebileceği göz ardı edilebilir mi?

Bu çocukların ilk öldürdükleri kişilerin, yeterince Müslüman bulmadıkları mahalle imamları olmasından çıkarılacak dersler yok mudur sizce?

Dinî motivasyonlarla itaat zemini oluşturularak dizayn edilmiş seçmenler mi istiyorsunuz gerçekten? Eğer plan buysa, yönteminiz çok tehlikeli.

Vakıa, yönteminiz; yaşı ve bilişsel yapısı gereği manipülasyona bu kadar açık olan çocukları, karakter kırmakta, beyin yıkamakta ve öfke üretmekte bu denli ustalaşmış radikal dinî tarikatlara teslim etme doğrultusunda seyrediyor. Bu durumda meselenin ne din ne de ahlak olduğunu hepimiz biliyoruz. Şayet amacınız bütün ülkenin geleceği açısından akıl almaz derecede riskli bir müdahalede bulunmak değilse, bu yöntemden vazgeçmeniz gerekiyor.

Radikal dinî örgütlerin kontrol edilemez hedefleri ile çocukluğun potansiyel enerjisi bir araya geldiğinde, kapıların akıllı uslu seçmenlere değil, dehşet saçan katillere açılma ihtimalinin hepimizi rahatsız etmesi gerekiyor.

İhtimal ki sözümüz devlet erkânına erişmez; akıllarındaki planı uygulamaya kararlı oldukları da şüphesiz. Aynı cenahtan olup derin korkularımızı tarafsızca okuyan, anlamaya çalışan birileri bulunur mu; onun da ihtimali meçhul. Ancak esas muhatap, hangi cenahtan olurlarsa olsunlar, dış dünyanın kuzu postuna bürünmüş canavarlarının kanlı dişlerinden çocuklarını korumak isteyen ailelerdir.?

Buraya kadar anlattığımız tablo yalnızca tarihsel bir anlatı değil; yakın geçmişimizde ülkeyi kana bulayan sistematik hatanın tekrarlanmasına karşı duyduğumuz endişenin nedenlerini ortaya koyan bir hatırlatmadır.

ÇOCUK FAİL OLDUĞUNDA ASIL SUÇLU KİMDİR?

Asıl sorulması gereken soru şudur: Neden çocuklarımız hedefte??

Neden ideolojik yapılar, yetişkinlerden çok çocukları devşirmeye öncelik veriyor??

Bir çocuğu birkaç yıl içinde nefret etmeye, öfke duymaya ve şiddet uygulamaya ikna eden psikolojik ve toplumsal mekanizmalar nelerdir??

Meseleyi yalnızca şiddet uygulayan çocuğu analiz ederek anlamak mümkün değildir; dolayısıyla çocuğu suçlayan her analiz eksik kalacaktır. Çünkü şiddetin ilk uygulayıcısı çocuk değildir. Bir çocuğun katile yahut uygarlık karşıtı, toplum dışı bir insana dönüşmesinin her aşamasında, çocuğun maruz kaldığı planlı ve yoğun bir fiziksel ve psikolojik şiddet mekanizması vardır.

Ahlak din üzerinden öğretilecekse bu eğitimin uygulayıcıları, devletin üniversitelerinde okumuş din kültürü ve ahlak bilgisi öğretmenleri olmalıdır.?

Devlet okullarındaki zorunlu eğitimi bile aldıkları şüpheli olan, herhangi bir akademik geçmişleri ve pedagojik formasyonları bulunmayan, ancak çocukları nasıl manipüle edecekleri konusunda özel eğitimler almış tarikat, dernek ve cemaat üyelerine çocuklarımızın bilişsel yapısı, tertemiz zihinleri ve ülkenin geleceği teslim edilmemelidir.?Unutulmaması ve ehemmiyetle not edilmesi gerekir ki çocuk fail hâline geldiğinde, çoğu zaman ondan önce başarısız olmuş bir aile, bir okul sistemi, devlet politikası, ekonomi ve toplum vardır.

Kaynaklar:

1. https://www.hrw.org/report/2000/02/16/what-turkeys-hizbullah/human-rights-watch-backgrounder
2. https://en.tihv.org.tr/wp-content/uploads/2020/09/1996-Human-Rights-Report.pdf
3. https://www.refworld.org/reference/annualreport/usdos/1995/en/25685
4. https://www.refworld.org/reference/annualreport/hrw/1995/en/92892

Not: Görseller GPT ile yapay zekâ tarafından üretilmiş olup temsili niteliktedir; gerçek kişi ve mekânlarla ilgisi yoktur.