Milli Selamet Partisi Davası’nın beraat ile sonuçlanması

ERBAKAN’IN TARİKAT BAĞLANTILARI VE BAĞIMSIZ MİLLETVEKİLİ SEÇİLMESİ

Erbakan'ın tarikat bağlantılarının kökenini muhafazakar bir yargıç olan babası ile başlatabiliriz.

Bu bağlantılar üniversite yıllarında Hasip Efendi, Kazanlı Abdülaziz Bekkine ile devam eder. İskender Paşa Cemaati’nin kurucusu Mehmet Zahit Kotku ile iyice pekişir. Kotku Erbakan'ı siyasete sokan isimdir.

Erbakan'ın “Milli Görüş”  adıyla ortaya attığı İslamcılık düşüncesi bu ortamdan doğmuştur. Erbakan’ın yeşil sermaye bağlantıları ve Konya milletvekili seçilmesi ve Erbakan'ın adıyla anılan Gümüş Motor (1956)  gerçekte İskender Paşa Cemaati’nin  Anadolu esnafından bozma sermaye bağlarını  gösterir. Erbakan bu sermaye gruplarına  öncülük etmiştir.

Demirel Erbakan'ı TOBB başkanlığından polis zoruyla indirdi. Adalet Partisi milletvekiliği adaylığını engelledi.

Demirel'in bu tavrı İslamcı çevrelerin Menderes’ten beri kent burjuvazisinin (seküler sermaye demek aslında)  eteklerine  tutunarak temsil edilme siyasetini  terk etmelerine yol açtı.

Bu süreci sınıf hegemonyasına adaylık olarak yorumlamak mümkündür.  1969 seçimlerinde Erbakan bir ucu İskender Paşa Dergahı'na uzanan  bir etkileşim ağıyla Konya'dan çok ciddi bir oy alarak bağımsız milletvekili seçildi 30.000 oy. Konya vilayeti seçmen sayısının %10’una yakın bir oy.

ERBAKAN’IN YAKIN ÇEVRESİ

1969'dan MSP davasına kadar Erbakan'ın yakın çevresi İTÜ’den ve Mehmet Zahit Kotku  (İskenderpaşa Cemaati) çevresinden edindiği arkadaşları idi.

Bunların çoğu mühendisti. Az sayıda  hukukçu  vardı. Bu kişiler Milli Nizam Partisi'nden (sonra MSP) Saadet Partisi'ne kadar büyük bir sadakatle Erbakan Hocayı terk etmediler.

Bazı isimleri zikretmek gerekirse Recai Kutan, Oğuzhan Asiltürk Fehim Adak, Şevket  Kazan, Ahmet Tekdal gibi.

AKP'nin önde gelen isimleri ise sonradan “Milli Görüşe”  intisap  etmiş genç kadrolardı. Örnek: Bülent Arınç, Abdullah Gül, Erdoğan, Abdülllatif  Şener.

MSP’Yİ KURAN VE BÜYÜTEN ETMENLER NELERDİ?

MSP’nin kökenini Demokrat Partili yıllara kadar geri götürmenin doğru olduğunu düşünüyorum. DP’nin yeni din  politikası Bayar'ın örtülü onayı ile yürürlükteydi. Karşılıklı  yararlanma  ilkesi. İsterseniz buna gericiliği görmezden gelme diyebilirsiniz. Demokrat Parti’nin içinde daima Cumhuriyet devrimine  karşı  tarikat bağlantılı milletvekilleri vardı:  Fehmi Ustaoğlu, Kemal Kaçar gibi.

Demirel ise bu tür odaklarla ilişkisi daima mesafeli tutmuştu. CHP karşıtı blokta her zaman onlara  yer vardı. Ama abartmamak  şartıyla.

Taşra sermayesinin kuruluş ve büyüme süreceği tarikat bağlantıları üzerinden yürümüştür.  Bu çevrelerin temel amacı acenteliğini yaptıkları kent  burjuvazisinin  elinde  tuttuğu para kredi dolanımına ortak olmaktı.

Daha doğru bir ifadeyle sermaye egemenliğinin paylaşılmasıydı.

Bence söylem düzeyinde temel çelişki gibi gösterilen laiklik karşıtlığı asli mesele değildi. Temel mesele sınıf meselesiydi.

Kurulduğundan beri gerçekte bir tarım ve ticaret sermayesi örgütü olan Türkiye Odalar Ve Borsalar Birliği’nin  Necmettin Erbakan’ı önce genel sekreterliğe  sonra da başkanlığa getirmesinin nedeni buydu.  Arka plandaki gerçek sebep sınıfsaldı.

Başbakan Demirel’in Erbakan’ı hiddetle görevden almasının nedeni de buydu. (1969)

MİLLİ NİZAM PARTİSİ'NİN KURULMASI VE KAPATILMASI

Milli Nizam Partisi Adalet Partisi ve Yeni Türkiye Partisi'nden ayrılan milletvekilleri ile Erbakan öncülüğünde  kurulmuştu.(1970) MNP, Türkiye İşçi Partisi ile birlikte  Anayasa Mahkemesi tarafından kapatıldı. (20 Mayıs 1971) MNP’nin  kurucuları arasında Necip Fazıl,  Rıfat Boynukalın, İsmail Müftüoğlu,  Fehmi Cumalıoğlu,  Ahmet Tevfik Paksu, Süleyman Arif Emre  vardı. Bu ismlerin  bir kısmı eski AP’li bir kısmı YTP’li idi.

MNP kapatıldı ama Erbakan'ın parlamenterliği sona ermedi. 12 Mart dönemini İsviçre'de geçirdi. 1972 başında döndü. Süleyman Arif Emre’nin başkanlığında kurulan  Milli Selamet Partisine katılarak Büyük Kongrede başkan oldu. 1973 seçimlerinden önce partinin önderliğini ele aldı.

Erbakan'ın dönüşünün ara rejim generalleri tarafından teşvik edildiği söylenir. Büyük bir ihtimalle doğrudur.  Amaçları muhtıra ile görevden uzaklaştırıldıkları Demirel'in seçimle tekrar Başbakan olmasını engellemekti.

1973 seçimlerinde sağ seçmen tabanı bölündü. Farklı bir parlamento yapısı ortaya çıktı.

Ecevit 1972 Kurultayından sonra  bir “Karaoğlan  Rüzgarı”  estirmişti ama CHP'nin  Birinci Parti çıkmasının  nedeni bu  değildir.

Gerçek neden sağdaydı, Adalet Partisi tabanı üçe bölünmüştü: Demirel, Bozbeyli, Erbakan.

12 EYLÜL’DEN SONRA ERBAKAN’A VE DİĞER SİYASİLERE UYGULANAN  REJİM

Prof.Dr. Necmettin Erbakan, 12 Eylül'den hemen sonra İzmir Körfezi'ndeki Uzun Ada’ya götürüldü. Ada Urla açıklarındadır.

Rumca Adı: Kösten. Ada mübadeleye  kadar  Rumlarla meskun bir adaydı. Rumların Yunanistan'a gönderilmesinden sonra ada Türk Bahriyesine  devredildi.  Askeri  bölge  ilan edildi. Adada Deniz kuvvetlerine ait tesisler vardı.

Birkaç gün sonra teslim olan Türkeş de adaya getirildi.

Daha sonraki uygulamalardan da anlaşılacağı üzere Milli Güvenlik Konseyi Ecevit ve Demirel'e farklı davrandı.  Onları beceriksiz/basiretsiz  siyasiler  olarak görüyorlardı. İlke olarak onlara yönelik bir cezalandırma politikası olmayacaktı.

Demirel ne zaman/neyi konuşacağını  çok iyi bildiği için  zamanı  gelinceye kadar sustu. Ecevit de Demirel gibi zamanın gelmesini bekleseydi hakkında hiçbir ceza kovuşturması açılmazdı. Bazı fevri çıkışları oldu. Yabancı  basın mensuplarına  mülakat vermeye çalışmak gibi. birkaç kez kısa süreli hapis cezasına çarptırıldı. Bu girişimler  biraz da ileriye  yönelik  siyasi  yatırımlar gibi  görünüyordu. İç ve dış kamuoyuna karşı askeri diktatörlüğe direnen  demokrat lider mesajı vermek istiyor gibiydi.  Hapishane antetli mektup zarfları ve kağıtlar  bastırdı. Yazışmalarında Mamak Askeri Cezaevi antetli kağıtlar  kullandı.

Bu mektuplar  "Mamak Askeri Cezaevi Sıkıyönetim Komutanlığı" mühürlerini de taşıyordu  elbette.

ERBAKAN VE MSP YÖNETİCİLERİ NEREDE TUTUKLU KALDILAR? NEREDE YARGILANDILAR?

12 Eylül döneminde sıkıyönetim savcılıkları  birçok dava açtı. Bunların her birinin safahatı ayrı ayrı değerlendirilmek lazımdır.

Konsey yönetimine göre MSP karşı devrimci bir partiydi. 1970'ten beri takiyye yapıyordu.

Atatürk devrimlerine ve laik Cumhuriyete karşıydı. Ben de aynı düşüncedeyim.

Bu noktada, MSP davası ile ilgili iki kaynak söyleyeceğim. Sadık Albayrak tarafından yazılan “MSP Davası ve 12 Eylül”  başlıklı kitap ile BBC  arşiv görüntülerine bakılmasını  öneririm.

Netice itibariyle, Erbakan ve parti yöneticileri tutuklandılar. (15 Ekim 1980)

İddianameye göre MSP’liler,  partiyi illegal bir örgüte dönüştürerek cumhuriyetin laiklik ilkesini ortadan kaldırmaya teşebbüs etmişlerdi.

MSP bir süre sonra diğer partilerle birlikte kapatıldı. Yöneticilerinin yargılamasına devam edildi.

Yargılan isimlerden bazıları şunlardır:  Erbakan,  Asiltürk, Kazan Adak, Kutan, Emre, Karamollaoğlu,  Aksu ve Lütfi Doğan. Kadir Mısıroğlu ise  yurtdışına kaçmıştı.

Çoğu yerde MSP’lilerin  Ankara Mamak Cezaevinde tutuklu kaldıkları yazılıdır.  Ama bu yanlış bir bilgidir. Yargılamalar Mamak'ta yapılmıştır.

Mamak’ta tutuklu değillerdi. 12 Eylül yönetimi siyasi tutuklular için Ordu  Dil ve İstihbarat Okulunu tahsis  etmişti. Deyim yerindeyse elit tutuklular burada kaldılar. Bu binalar tutukevi olarak kullanıldı.  Kıdeme göre bazı sanıklar iki kişilik odalarda bazıları ise koğuş düzeninde kaldılar.

Dil ve İstihbarat Okulu'nda sadece MSP’liler yoktu. Alparslan Türkeş, Deniz Baykal,  Ertuğrul Günay, Celal Doğan,  Mustafa  Timisi gibi CHP'liler, TİKP davasında yargılanan  Doğu Perinçek de  bu okulda tutukluydu.

MSP VE BARIŞ  DERNEĞİ DAVALARININ KARŞILAŞTIRMASI

12 Eylül  döneminin önemli  davalarından biri Barış Derneği davasıdır. Bu davanın sanıkları yargılama sürecinde ağır  mağduriyetler yaşadı.

Barış Derneği Davası sanıkları 141-142'den  MSP’liler ise 163'ten yargılanıyorlardı.

Milli Güvenlik Konseyi Barış Derneği sanıklarını daha tehlikeli görmüş olmalı ki tutuklulukları çok uzun sürdü.

Elbette bir kapalı rejimde insanların mağduriyet dereceleri üzerine konuşmak yanlış görülebilir.  Ama dönemi doğru analiz etmek açısından bu gereklidir.  MSP davası  sanıklarına uygulanan  rejim ile Barış Derneği yöneticilerinin muhatap olduğu  muamele  tamamen  farklı olmuştur.

Örneğin, Dernek Başkanı emekli Büyükelçi Mahmut Dikerdem ve Reha İsvan üç yılı aşkın bir  süreyle cezaevinde tutuklu kaldılar.  38 ay.  Beni mazur görünüz ama 12 Eylül MSP’lilere- söylemlerinin tersine- hafif bir tarife uygulamıştır. MSP’liler  ortalama 10 ay tutuklu kaldıktan sonra  tahliye edildiler. Yargılama 24  Nisan’da başlardı. Erbakan 24 Temmuz 1981’de  serbest  bırakıldı.  Sanıklar 1985’e kadar tutuksuz yargılandılar.  12 Eylül rejimi Barış Derneğini  Türkiye’ye Komünizmi getirme amacı olan  bir örgüt olarak görüyordu.

MGK yönetiminin bu davaya NATO Soğuk Savaş konsepti çerçevesinde baktığını düşünüyorum.

Bana göre 12 Eylül son tahlilinde bir uluslar arası sermaye- Pentagon projeksiyonudur.

MSP’liler mürteci olarak kabul edilmekle birlikte o kadar tehlikeli görülmemiş olmalılardır ki dava  beraat ile sonuçlandı.

Barış Derneği davası  sanıkları ise ciddi zulüm gördüler. Sadece sorgulamaları tutuklu olarak 6 ay sürdü,

Bu davada  Emekli Büyükelçi Mahmut Dikerdem,  Orhan Apaydın (İstanbul Barosu başkanı)  Dr. Erdal Atabek, Ali Sirmen,  Reha İsvan, Ataol Behramoğlu, Kemal Anadol gibi aydınlar  yargılandılar.

Davaya sonradan Tarık Akan, Genco Erkal,  Aziz Nesin, Sadun Aren, Jülide Gülizar gibi isimler de dahil edildiler.

Yargılama  sürecinde davanın avukatları da tutuklandılar. Halit Çelenk, Turgut Kazan. Davaya 27 Şubat 1982'de 44 yöneticinin tutuklanması ile başlanmıştı.  Dava, Dünya kamuoyunda barışın yargılanması olarak görüldü. Sanıklar 1984'te Nobel Barış ödülüne aday gösterildiler.

Reha İsvan  ve Ali Sirmen 25.12.1985 tarihi itibariyle bile hala tutuklu  idi. Oysaki,  o tarihte Türkiye'de çok partili siyasal hayatı dönülmüş anayasa kabul edilmiş parlamento açılmış Özal Başbakan olmuştu.  Ama Barış Derneği davası sanıkları hala tutukluydu.

İstanbul 2 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi, 14 Kasım 1983 tarihinde Mahmut Dikerdem, Orhan Apaydın ve Ali Sirmen gibi isimlerin de bulunduğu çok sayıda sanığa ağır hapis cezaları vermiştir.Askerî Yargıtay 3. Dairesi ile Daireler Kurulu, yerel mahkemenin kararlarını "eksik inceleme" gerekçesiyle iki kez bozmuştur.

12 Nisan 1991 tarihinde yürürlüğe girenTerörle Mücadele Kanunu ile sanıkların suçlandığı Türk Ceza Kanunu'nun (TCK) ünlü 141 ve 142. maddeleri yürürlükten kaldırılmıştır Bu  değişikliğin ardından, 21 Nisan 1991 tarihinde mahkeme davanın düşmesine ve tutuksuz yargılanan tüm sanıkların beraat etmesine karar vermiştir.

12 EYLÜL ATATÜRKÇÜLÜĞÜ VE DİN POLİTİKASI

MGK yönetimi dini kendi düşünceleri doğrultusunda kullanmak istedi. Kullandı da.

Bu tutum Diyanet İşleri Başkanlığı’nın “idarenin” içinde bir  kamu kurumu olarak  örgütlenmesinden öte  bir anlam  ifade ediyordu. MGK’ya  göre, İslamiyet, “resmi Atatürkçülüğün” vesayeti altında  olduğu sürece sorun  yoktu. Hatta Devleti  elinde tutanlar açısından  yararlı işlevleri bile olabilirdi.

Zorunlu  din derslerinin  müfredata alınması, laik devlet okullarında  okutulması, Evren’in her konuşmasında dini  referanslar kullanması, Diyanet İşleri Başkanı'nı yanına alarak hacca gitmesi, 12 Eylül’ün ilk günlerinde  Fethullah Gülen’in göz altına alındıktan sonra “bir yerlerden gelen bir sufle üzerine”  hemen serbest  bırakılması  gibi olaylar, 12 Eylül Atatürkçülüğü'nün birkaç rüknünden birinin din olduğunu gösterir.

Müsaadenizle bu görüşümü izah etmek isterim. 12 Eylül’ün  Kemalizm ile ilişkisi  “Gardrop Atatürkçülüğünden”  öte bir anlam taşımaz.  İfade İlhan Selçuk’a aittir.  MGK paradigmasının en temel niteliği şiddetli sol düşmanlığıdır. Solun her çeşidi. 60’ların ortalarından itibaren Subayların  çoğunun  CHP’ye değil  Feyzioğlu’nun CGP’sine  oy verdiklerinden eminim. Ortanın Solu söyleminden ve Ecevit’ten dolayı. Muhtemelen Ecevit’i Marksist sanıyorlardı.

Oysa ki CHP, Atatürk ve İnönü dönemlerinde devletin kurucu  partisi ve başta subaylar olmak üzere bütün kamu görevlilerinin  hissi olarak da bağlı olduğu devrimin örgütü idi. Bu durum 50’lerde Menderes  yönetimi devrinde değişti.

80’lerde ortalama subay düşünce yapısı antikomünizm ve şekilci laiklik olarak tanımlanabilir.

Bir başka husus ise  dine atfedilen  anlamın değişmesidir. Bu konuda sizlere “Geçmişten Günümüze Diyanet İşleri Başkanlığı’nın  Tarihi İşlevi” başlıklı makalemi öneriyorum.  12 Eylül din bilgisi eğitimini  devlet okullarında zorunlu  hale  getirdi. Çocuklar dinlerini devletin okullarında  öğrensinler  “îrticanın eline düşmesinler mantığı idi bu.

Bu yanlış  teşhis devletin emrindeki dinden devleti ele geçirmiş  “dinsel ideolojiye” geçişi kolaylaştırdı. Geniş bir din bilgisi öğretmen kadrosu stoku yaratıldı.

O günleri  yaşayanlar, MGK yönetiminin Atatürk devrimlerinin temeli olan “laikliği”  hiç  anlamadıkları konusundaki görüşüme hak vereceklerdir.

MSP’Lİ BİR NAKŞİBENDİ 12 EYLÜL REJİMİNİN BAŞBAKAN YARDIMCISI

Tuhaf olan şudur ki MGK’nın  bir taraftan MSP ile ilgili ciddi “rezervleri”  var gibi görünürken, öte yandan Turgut Özal gibi MSP’den milletvekili adayı olmuş bir Nakşibendiyi çok  önemli bir bakanlığın  başına getirdiler.

Hatırlanacağı üzere Özal, Bülent Ulusu hükümetinde ekonomiden sorumlu başbakan yardımcısıydı. Bence fiilen  başbakan oydu. Kenan Evren,  CGP başkanı Turhan Feyzioğlu’yu başbakan  yapmak istemiş; Özal’ın vetosu  üzerine mecburen  yeni emekli olmuş bir amirali başbakanlığa atamak zorunda kalmıştı.

Özal bu sıfatıyla, Türkiye  burjuvazisinin bütün ihtiyaçlarını  sıkıyönetim rejimi altında tatmin ettikten sonra askeri cuntaya karşı  liberal demokrat  seçenek rolüne  soyunmak için görevinden ayrılmış, ABD’ye gitmişti. Sanki iki yıl  süreyle hükümette yer almamış gibi.

ADİL DÜZEN VE MİLLİ GÖRÜŞ

İslamcılık Adalet Partisi'nden “Adil Düzen” iddiası ile koptu. Bu çevrelere göre Türkiye’nin düzeni siyonizme, uluslar arası sermayenin hegemonyasına dayanıyordu. Düzenin temeli  rant ve faizdi.  MSP bu düzeni  ortadan kaldırarak  hakkaniyete  dayanan bir düzen kuracağını vaat ediyordu.

Adil Düzenin ilkeleri Müslümanlığın kuruluş asrında (Asrı Saadet)  saklıydı. Bu  bir soyutlama idi. Somut olarak neye tekabül ediyordu belli değildi.

Bizim  Asrı Saadet diye bildiğimiz dönem Müslümanlar arasında  iç savaştı.  Halifelerin suikaste uğraması, Hz. Peygamber’in torunlarının katledilmesi  de buna dahildi. Sonunda  vahyin ilk tebliğ  yıllarında İslam  peygamberine en çok karşı çıkan Emeviler iktidara geldiler. Hilafeti saltanata çevirdiler.

Emevi asırları-iktisadi açıdan-kapitalizm  öncesi üretim ve bölüşüm ilişkileri, harp ganimetlerine el koyma esaslarına  dayanıyordu.

Zenginlik de yoksulluk da  insanın yeryüzündeki imtihanı idi. Servet sahiplerinin dini ve ahlaki vecibeleri zekat ve sadaka ile  mümin kardeşlerine el uzatmaktan ibaretti.

İslamın egemenliğinde geçen uzun asırlar boyunca  merkantilizm ve   ticaret,  İslami sermayeyi  ilkel kapitalizme yaklaştırmıştı.  Hz. Peygamber  başarılı  bir tüccardı. Ticareti  övüyordu. Fakat faiz yasaklanmıştı.

Ticaret başka, para üzerinden para kazanmak başkaydı.

Faiz yasağının VI. Ve VII. yüzyıllar Mekke-Medine  ekonomik pratikleri ile alakası vardır. Ama Müslüman  tüccarlar bu ilkenin   “arkasına dolanan yöntemler”  keşfetmekte gecikmediler.

Müslümanların İslami akidelere sıkı sıkıya bağlı kalarak kapitalizm karşısında başarılı olmaları mümkün değildi.

Adil Düzen kadrolarından bir fraksiyon Erbakan’dan ayrılarak  2002’de tek başına iktidara  geldi. İslamcılar hızla kapitalist  dünya sistemine entegre oldular. Hatta tahmin edilenin  ötesinde bir entegrasyondu bu.

Adil düzenin  İslami duyarlılığı olan tribünlerin nabzını elde tutmak dışında bir anlamı/işlevi   kalmadı.

İslamiyet kapitalizme çok   müsait  bir dindir. İslamcılıktan sosyalist düşünceye yakın bir düzen çıkması mümkün değildir. Ama  kapitalizm çıkabilir. Çıktı da.

Erbakan’ın lideri olduğu dönemde İslamcılık iktidar partisi olmadığından  adil düzen söylem düzeyinde kaldı. Ancak hocanın  talebeleri Milli Görüş gömleğini çıkardıklarını söyleyerek uluslar arası kapitalizme iltihak ettiler.  Zihin dünyalarında  bir değişiklik  olmadı. Kurdukları  düzen  de seküler sermayenin duyarlılıklarının gerisinde  vahşi kapitalizm ve sadaka ekonomisi oldu.Gömlek meselesi bir takiyye idi.

Erbakan’nın talebeleri Türkiye'yi Demokratik hukuk devleti ilkesinden epey uzaklara savurmuş, bir plebisit otoriterizmine  dönüştürmüştür.

Günümüz Türkiyesi'nde Milli Görüş ne ifade edebilir?

Erbakan'ın siyasi hayatı boyunca dilinden düşünmediği Milli Görüş ifadesi- bana göre- içi boş bir kavramdır.

Milli'den kasıt ulus/millet değildir. Ümmettir. Referansı vahiydir. Bu  düzende meşruiyet kaynağı millet iradesi olamaz.  Ulemanın tecviz ettiği ne ise doğru olan odur.

Milli Görüşü pozisyon aldığı karşıtlıklar üzerinden tahlil etmek mümkündür.  Adil Düzen kavramında olduğu gibi Milli Görüşün de referansı Orta Çağdır.

Demokratik devrimler çağının kazanımları ve ürettiği toplumsal dinamikler karşısında kapitalizmin mağdur ettiği kitlelere  ancak ikame ideolojik/psikolojik bir katkı sunabilir.

Bence Milli Görüş geçmiş fütühat  asırlarının nostaljisinden başka bir şey olamaz. Erbakan’ın emperyal Osmanlı   fütühat asırlarına  (ganimete) yoğun göndermede bulunan konuşmaları irrasyonel siyasi söylemine esas oluşturmaktadır

ERBAKAN’IN LAİKLİK  ANLAYIŞI

İzlediğim bir videoda Erbakan AKP lideri Erdoğan'ı eleştiriyor.

Videoda Erdoğan hep bildiğimiz üzere “bir kimsenin hem müslüman hem de laik olamayacağından”  söz ediyor.  Erbakan ise eski talebesini tahfif eden bir yüz ifadesi takınarak “onun  İmam Hatip'in arka kapısından kaçıp top oynamaya gittiğinden”  bahisle, müslümanlığın laik bir din olduğunu Fatih'in Patrikhaneye verdiği ferman ile açıklamaya çalışıyor.

Tamamen yanlış bir düşünce.

Benzer düşünceleri Bülent Ecevit de ifade etmişti.

“Osmanlı laik bir devletti”  derken  her ikisi de fena halde yanılıyorlardı. Osmanlı’da hiç kuşkusuz  gayrimüslimlerin zimmi statülerinden  kaynaklanan “dinsel serbestileri”  vardı. Ancak bu laik devlet yapısı anlamına gelmez . Şimdi bir nebze buna değinmek isterim.

Zımmilik İslam halifesinin verdiği güvencelere sahip olmak demektir. Emîrü'l-mü'minînin zimmetinde olmaktır.  Bu statünün laiklikle hiç bir alakası  yoktur. Darül İslam'da zımmilerin “Can,  mal, namus, ekonomik faaliyet”  teminatı vardır. İkinci sınıf  teba olarak.

Halifeye sadakatlerini sürdürdükleri, düzenli olarak cizye ödedikleri sürece sorun yoktur. Teminat altındadırlar.

Sultan II. Mahmud'un Mora isyanına destek verdiği ve devlet aleyhine faaliyetlerde bulunduğu gerekçesiyle Fener Rum Patriği V. Gregorius’u Patrikhanenin orta kapısında idam ettirdiğini  unutmayınız. Kapı hala  “kin kapısı” olarak  kapalı  durmaktadır. Osmanlı’da Rum, Ermeni, Yahudi ata binemez, kılıç kuşanamaz  dinsel  kimliğini belli eden bir  giysi içinde günlük  hayatını devam ettirebilir.

Fermanla  sağlanan bu güvenceler, Tanzimattan sonra  millet nizamnamelerine dönüştü. Rum Milleti Nizamnamesi, Ermeni Milleti Nizamnamesi gibi. Burada millet gayrimüslim cemaat demektir.

Bu arada önemli bir kavramı not etmekte yarar var: Millet-i İbrahim nedir?

Kur'an terminolojisinde Millet-i İbrahim, bir soy bağını değil, tevhid (Allah'ın birliği) inancı etrafında toplananların  inanç birliğini ifade eder.İslam  ümmeti anlamına gelir.

Tekrar zımmilik  kavramına dönersek Erbakan’ın  kutsadığı Osmanlı’da devletin dini İslamdır. Başında da halife-i müslimin sifatıyla Osmanlı hanedanından  biri bulunmaktadır.

Sistemin kabul ettiği diğer kitaplı dinler için ibadet, inanç  hürriyeti ve iç  hukuk serbestisi  vardır. İç hukuk: aile ve miras hukuku ve kilise yönetiminin seçilmesinden ibarettir. Daha fazlası değil. Görüldüğü gibi bu pratiklerin laiklikle bir ilgisi yoktur.

Milli Nizam Partisinden başlayarak bütün Milli Görüş partileri devletin düzenini dini esaslara dayandırmak gerekçesiyle kapatılmışlardır.

AKP ise benzer gerekçeyle suçlu bulunmuş nitelikli çoğunluk bulunmadığından kapatılmamıştır. AYM AKP’yi “laiklik  karşıtı eylemlerin odağını  olduğunu”  tespit etti. Oy çokluğu  ile müeyyideyi değiştirdi. Hatırlatmak isterim.

Milli Görüş partileri tarihi  incelendiğinde, kanaatimce Erbakan’ın başkanı olduğu MSP’nin iktidara gelmesi halinde en iyimser tahminle meşrutiyetin  İslam uygulaması  tedricen  geçerlilik kazanırdı.

Günümüz Türkiye'si fiilen bu hale gelmiştir.  Anayasa cumhuriyetin  değiştirilmesi teklif  dahi edilemez ilkeleri  arasında  laikliği özellikle vurgulamış olsa da.

MSP DAVASININ BERAATLE SONUÇLANMASI ÜZERİNE

MSP davası  sanıkları uzun süre tutuksuz yargılandılar. Dava, ilk derece mahkemesinde Erbakan ve arkadaşlarının mahkumiyetiyle sonuçlandı.  Askeri Temyiz Mahkemesi kararı bozdu. Mahkeme karara uydu. MSP yöneticilerini beraat ettirdi. (13  Şubat 1985)

Bu  karar verildiği tarihte 1982 Anayasası yürürlüğe girmiş, Evren cumhurbaşkanı olmuş, seçimler yapılmış,  Özal’ın Anavatan Partisi iktidara gelmişti.

Cumlurbaşkanı Evren Askeri Yargıtay Başkanını Çankaya'ya çağırmış. Başkana sitem etmiş. O da mahkum edecek delil  yoktu. O yüzden beraat ettirmek zorunda kaldık demiş.

Oysa ki Evren MSP’lilerin  mahkum edilmesini ve koydukları %10 ülke barajı ile birlikte Türkiye'de ılımlı merkez partilerinin kalmasını istiyormuş.  Beklentilerinin hiçbiri gerçekleşmedi. Üstelik  koydukları ülke barajı İslamcıların tek başına  iktidara gelmesine yaradı.

Askeri Yargıtay 12 Eylül’ün  gerekçelerinden biri olarak gösterilen Konya  Mitingindeki gerici gösterilerin MSP yöneticileriile “illiyetini  bulamamış” suç ve cezada kişisellik  ilkesi gerekçesiyle Erbakan ve 23  parti yöneticisini beraat ettirmiş.

Evren’in 12 Eylül  dönemi konuşmalarını incelediğimizde askeri müdahalenin  iki nedene dayandırıldığını görürsünüz.

Günde 20 yurttaşın hayatını kaybettiği sağ sol-çatışmasının iç savaş boyutlarına ulaşması. Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 1980 Nisanı'ndan Eylül'e kadar Cumhurbaşkanı seçememesi.

Anayasanın geçici maddelerinden anlaşılacağı üzere genel  olarak bütün siyasi  aktörler basiretsizlikle suçlanıyor, değişik sürelerde seçme ve seçilme haklarından mahrum ediliyorlardı.

Cuntanın asıl düşman olarak gördüğü kesim  solculardı. Devrimci Yol, Devrimci Sol  gibi gruplar şiddetle cezalandırıldılar. Eğer tutuklanan bir kişi solcu ise kesin olarak işkence görüyordu.

Solcular sıkıyönetim askeri mahkemelerinde  ağır cezalara çarptırıldılar, memur iseler 1402 sayılı yasaya dayanarak kamu görevinden  çıkarıldılar.

MHP ve MSP için durum farklıydı.

MHP şiddet eylemlerinin aktif taraflarından biriydi. MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası iddianamesinde parti  yönetimi siyasi parti yapısından uzaklaşmakla şiddet eylemlerine karışmakla itham ediliyordu. MHP davası  mahkumiyetle sonuçlandı.

MSP’ye gelince, cihet-i askeriyenin en haz etmediği parti MSP idi.

MSP, ortalama bir Türk subayının tam zıttı görüşleri savunan bir partiydi. MSP’liler şiddet eylemlerinin içinde olmadılar. Bu nedenle MSP yöneticilerini yargılayabilecek tek madde TCK 163'tü.  Bu da din devleti kurma düşüncesiyle örgütlenmek anlamına geliyordu.  .

MSP’liler bu iddiayı reddediyor, kendilerini muhafazakar demokrat olarak tanımlıyorlardı. “Dindarlık başka din devleti kurma isteği başkadır” demeye getiriyorlardı.

Neticede 12 Eylül koşullarında çok uzun olmayan bir süre tutuklu kaldıktan  sonra tahliye edildiler. Mahkumiyet kararları da bir askeri diktatörlük  devrinde verilmiş en hafif cezalardan  sayılabilir.

Bu sözlerimle yanlış anlaşılmak istemem.

Elbette yurttaşlarımızın bir kesiminin bir cunta  tarafından hürriyetlerinden  mahrum edilmesi savunulamaz.

Ancak DİSK ve Barış Derneği davalarının safahatı/sanıkların gördükleri muamele düşünüldüğünde  MSP’lilerin  12 Eylül mağduriyeti siyasi düzeyde kalmıştır. En az  mağdur kesim  onlar olmuştur.

Ben meseleye bir başka cepheden daha  bakmak  isterim.

İslamcılık resmi  Atatürkçülük (12 Eylülcülük)  tarafından dışlanan  bir  ideoloji idi. Ama komünizm/solculuk ölçüsünde bir  tehdit olarak   görülmüyordu.  İslamcıların (Milli Görüşçülerin) Atatürk devrimlerini ortadan  kaldırmaya  cüret edemeyecekleri düşünülüyordu. İlerde de geçmişte olduğu gibi  partilerinin  (fazla ileri giderlerse)  Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılabileceğini  düşünüyorlardı. Projeksiyon çok da yanlış değildi.

Bu kesim %10’nun altında oy alıyor, iktidar blokunda yer alırsa devlette kadrolaşmaya, devletten nemalanmaya çalışıyordu. Bu halledilemez bir mesele değildi.

Bir  başka ifadeyle 12 Eylül rejimi  İslamcı kadroların Atatürk  karşıtlıklarının yaratabileceği ortamı bastırabilir buluyordu.

UZUN DÖNEM ABD PLANLARINDA MSP’NİN YERİ OLABİLİR Mİ?

Ben, MSP’lilere muamele tarzının Pentagon planları ile ilgili olabileceğini düşünüyorum.

ABD, Küba Krizinden sonra Sovyet Rusya’ya karşı MHP ve Pantürkizmi  kolladı. Hatta  bazı Gladio işlerinde  yararlandı. Türkeş’in 27 Mayıs’ın ilk günü başvekalet binasında CIA Türkiye Ofisi'nden söz ettiğini unutmayalım.

İslamcılığın o tarihlerde  ABD  planları açısından  verimliği düşünülemez sanılsa da Kanlı Pazar olaylarındaki  (16 Şubat 1969) MTTB’lilerin kimler olduğunu hatırlatırım. Bu olaylarda dinci-tutuculuğun en az marjinal millieyetçilik   kadar  kullanışlı  olduğu görülmüştü. Sadece şimdilik daha fazlasına ihtiyaçları yoktu.

Erbakan'ın İslamcı söylemi, ABD ve İsrail karşıtlığına dayanıyordu. İsrail’i Siyonizm ile özdeşleştiriyordu. Kullandığı terminoloji antisemitizme çok yakındı.

Buna rağmen sonunda ABD ve İsrail  ile en geniş ittifakı yapan gene kendi kadroları içinden çıkan bir fraksiyon  olmuştur,

Erbakan hareketinden kopan bu fraksiyon “zihin dünyası”  itibariyle bugün de onunla aynı çizgidedir.  Ama 30 yıla yaklaşan iktidar hiçbir sağ  iktidarın göze alamayacağı kadar Amerikan/İsrail çıkarlarına hizmet eder hale gelmiştir.

ABD “İslamcılıktaki bu potansiyeli”  yarım asır önce görmüş olmalıdır. İslamcılık ABD çıkarlarına pekala hizmet edebilirdi. Bence bunu çok erken gördüler. Planlarını buna göre yaptılar.

MSP davasının 12 Eylül yargısından “beraat  kararı ile çıkmasına bir de bu gözle bakılmalıdır diye düşünüyorum. ABD öncelikle marjinal milliyetçiliği kullandı. Ondan yararlandı. İslamcılığı ise geri planda yedekte tuttu. AKP bu uzun dönemli planın ürünüdür. Son otuz yıl bunun kanıtıdır.