Çocuklarımız için nasıl bir Türkiye hayal ediyoruz?

Her şarkısının hafızamda ayrı bir anısı olan Barış Manço’nun ölüm yıldönümüydü 1 Şubat. Oğlum henüz bebekti  vefatını öğrendiğim gün. “Adam Olacak Çocuk” programını hiç kaçırmazdım.

Ülkenin geleceğini emanet edeceğimiz çocukların sesini duyururdu bu ülkeye.  Kendi kendimizi sorgulamamızı sağlardı. Çocuklarımızı ne kadar dinliyoruz? Onlara karşı sorumluluğumuzu ne kadar yerine getiriyoruz?

Çocuklarımız için nasıl bir Türkiye hayal ediyoruz? Bunu hiç sordunuz mu son zamanlarda kendinize?

İnsan ihmalinden kaynaklı faciaların ard arda yaşandığı,  önlenebilir ölümlerin doğallaştırıldığı, sorumluların hesap vermediği bir Türkiye mi?

Yoksa aslolanın “yaşatmak” olduğu, devletin insanı için var olduğu bir Türkiye mi?

Üstünlerin hukukunun işlediği bir Türkiye mi? Hukukun üstünlüğüne göre işleyen bir Türkiye mi?

İki yakamızı bir araya getiremediğimiz, asgari ücretin açıklandığı daha ilk ayda açlık sınırının altında kaldığı, asgari ücretin çoğunluğun aldığı ücret haline geldiği bir Türkiye mi?

Yoksa insanca yaşatan, adilce belirlenen ücret politikalarının uygulandığı bir Türkiye mi?

En yüksek yüzde 20’lik gelir grubunun toplam gelirden aldığı payın yüzde 50’ye ulaştığı, orta sınıfın yok olduğu, gelir dağılımı adaletsizliğinin görülmemiş boyuta ulaştığı,  fakirin fasfakirleştiği, bir Türkiye mi?

Yoksa gelir dağılımının iyileştirildiği, toplumun ortak özlemi olan barış, huzur, adalet ve refahın geliştirilmesi için sosyal devlet politikalarının hızlıca hayata geçirildiği bir Türkiye mi?

Ahbap çavuş ilişkisinin, torpil düzeninin egemen olduğu bir Türkiye mi? çalışmanın, alınterinin ve liyakatın değerli olduğu bir Türkiye mi?  

Soframıza gelen ürünlerin denetlenmediği, ihraç ettiğimiz ürünlerin geri çevrildiği, gıda güvenliğinin sağlanmadığı bir Türkiye mi?

Yoksa insan sağlığını her şeyin önüne koyan, toprağı, havayı ve suyu kirletmeyen, doğa ve iklim dostu, toprağı onarıcı bir tarım sisteminin benimsendiği bir Türkiye mi?

Gençlerin iş bulamadığı, hayal kuramadığı, gelecekten ümidini kestiği bir Türkiye mi?

Yoksa gençlerine yatırım yapan, iş alanları yaratan, gençlerinden güç alan bir Türkiye mi?

Mustafa Kemal’in Askerleriyiz demeyi disiplin suçu sayan ve gençlerini ordudan atan bir Türkiye mi?

Yoksa Mustafa Kemal’in Askerleriyiz demeyi övünç kaynağı gören, Atamıza bağlılık yemini eden harbiyeli teğmenlerini yüreğinin baş köşesine koyan bir Türkiye mi?

Çocuklarımız için nasıl bir Türkiye hayal ediyoruz?