Doymak bilmeyenlerin iştahı, dev bir obruk gibi adeta!

“Tabiat bir aynadır, hem de aynaların en parlağı” diyor, Dostoyevski.

Birkaç haftadır  siyasi gündemden uzak, çok yakında yaşayacağımız “Su” krizini konu alan yeni belgeselin çekimlerindeydim.

Sosyal medyaya nadir bakabildim. Sahadaki  gündem, şehirdekinden çok farklı!

Çiftçi aç. Tarım yaparak geçinemiyor artık. Türkiye’de son 10 yılda çiftçi sayısı yüzde 55 azalmış. Enflasyonun yüzde 70’in üzerine çıkmasıyla birlikte, çiftçiler için kritik öneme sahip girdi fiyatları çok artmış. Tarıma teşvik az. Üstüne İklim krizi ve kuraklığın etkileri de binince, çok sert bir geçim sıkıntısı sürecindeler.

Devlet’in  suyu kısıtlı miktarda vermesi ise yeni bir sorun! 

Barajlarda çekimler yaptık. Suların ne kadar eksildiğine şahit olduk.

Tarım Bakanının “2030’da susuz kalacağız” açıklaması doğru. Madem su krizini önemsiyorsunuz, neden hala  Konya Ovası’nda ısrarla en çok su tüketen mısır üretilmesine izin veriyorsunuz?

Konya Ovası’nda oluşan irili ufaklı, sayıları 600’ü bulan obruklar, bu ülkenin yanlış tarım politikalarının sonucu!

Konya Karapınar ilçesinde mısır üreten çiftçilerin, ailelerinin can güvenliği tehlikede. Her an yeni bir obruk oluşabilir.

Köylerini bile yutabilir. Şeker pancarı ve mısır sulamak için yeraltından çekilen sular yüzünden, Konya ovasında 130 metreden bile su çıkmıyor artık. 

Obrukların dibine kadar gittiğimde Kurak Günler filmi geldi aklıma.

Ülkedeki iki yüzlülüğü, hiçbir başarının cezasız bırakılmadığını, ülkedeki insan dokusunun bozukluğunu ne kadar güzel anlatmıştı. 

Obruklar da bugünkü Türkiye’nin metaforu adeta.. 

İnsan hayatı en değersiz şey olmuş! Adalet işlemiyor, hukuk bitmiş, ekonomi çökmüş, milli varlıklarımız satılmış, tarım bitme noktasına gelmiş.

Eğitim dibi boylamış, işçi nefes alamaz hale gelmiş, fiyatlar almış başını gitmiş, emekliler debeleniyor.

Gençler ülkeyi terk etmek için fırsat kolluyor. 

Erken seçim için ısrar edilmezse, doymak bilmeyenlerin iştahı, dev bir obruk gibi Türkiye’yi yutacak!