Wanda Nara’nın İcardi’ye yaptıklarına ses çıkardığımız kadar Kaz Dağları'na ses çıkardık mı?

Mesele esir olmakta değil, teslim olmamakta; bütün mesele…

Bugün 10 Kasım. Kurtarıcımız ve Cumhuriyetimizin kurucusu Atamızın gösterdiği yolda yürüyememiş, Atatürk değerlerini koruyamamış, kul kültürüne teslim olmuş bir ülkenin vatandaşı olarak derin bir hüzün yaşıyorum.

Geleceğe dair umudum gün be gün tükeniyor. Çünkü ancak bir kısmımız cesaretle var olana boyun eğmiyor.

Mesela bu haftanın en çok konuşulan olayı, Galatasaray’ın Ali Sami Yen’de Tottenham’ı ezmesiydi.

Futbolun mucidi İngiltere’ye “futbol böyle oynanır” dedik.

Ama İcardi’nin sakatlığına ve Wanda Nara’nın İcardi’ye yaptıklarına üzüldüğümüz ve ses çıkardığımız kadar, Cengiz İnşaat’ın Kaz Dağları’nda katlettiği ağaçlar için o sesi kuvvetle çıkardık mı?

Futbolda başarısızlığa tahammülümüz yok. Dünyaca ünlü teknik direktör Jose Mourinho’yu bile başarısızlığı nedeniyle yerden yere vuruyor, göndermek istiyoruz.

Ama açlık sınırının binlerce lira altında kalan asgari ücret için bu kadar ses çıkarmıyoruz.

Ülkede “yönetim istifa” sesleri duymuyoruz.

Hayat pahalılığından evine, ailesine bir kilo eti zor getiren babaların ses çıkardığı konu yoksulluk değil, Oshimen’e yüksek bonservis bulunup bulunmayacağı.

Wanda Nara’nın İcardi’ye dönüp dönmeyeceği, Jose Mourinho’nun Fenerbahçe’de kalıp kalmayacağı, Narin cinayetinden, tekeri patlamış gibi hızla uçuruma sürüklendiğimiz ekonomiden daha çok konuşuluyor.

Bir mesele var ki, ona ne siyasi erk ne de muhalefet değiniyor.

Çok yakında şehirleri de etkisi altına alacak su kıtlığı!

Susuzluğa bir kala, hepinize İcardi’li, Jose Mourinho'lu, Oshimen’li haftalar dilerim.