COP 31 ve 10 Kasım

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Birleşmiş Milletler İklim Zirvesi COP31 Antalya Zirvesinde konuşuyor: “Tek bir gökyüzümüz, tek bir yeryüzümüz var... Bir karıncayı bile incitmeyi yanlış buluruz... Atalarımız ‘yaş kesen, baş keser’ diyerek, sağlıklı bir ağacı kesmenin bir insanı öldürmekle eşdeğer olduğunu ifade etmiştir...”

Tek bir gökyüzü var ama hala o gökyüzüne zehir kusan termik santralleri şakır şakır çalıştırıyorsun ve o gökyüzünü zehirliyorsun... Tek bir yeryüzün var ama neredeyse her bir karışını maden ihaleleriyle şirketlere peşkeş çekiyorsun... Üstelik üzerinde yaşayan milyonlarca çiftçi ve köylüyü yok sayarak... ‘Yaş kesen baş keser’, evet doğru söylemiş atalarımız ama sizin rant düzeninizde her yıl yüz binlerce ağaç Türkiye’nin her bölgesinde çatır çatır kesiliyor.. 

Sıfır atık diye dünyaya caka satanlar daha bir şehrinde, hatta başkentinde bile sıfır atık sistemi kurabilmiş değil... Hala Ankara’da bütün çöp konteynerleri kağıt, plastik, cam, demir, tahta ve organik gübreyle dolu... Şehrin bazı sokaklarına birkaç mavi geri dönüşüm konteyneri koymakla olmuyor... Biliyorsunuz ama yapmıyorsunuz... Sadece göz boyama, manüpülasyon ve propaganda... 

Bir önceki sabah yani 10 Kasım, oğlum Barış’la birlikte mutfakta kahvaltıdayız... Eşim ve kızım erkenden iş telaşıyla çıktılar... Barış akşam sınavı olduğu için evde çalışıyor... Barış’la birlikte bir yandan kahvaltı ederken Sözcü TV’de İsmail Küçükkaya’yla sabah haberlerini izliyoruz... İsmail’in konuğu Erol Mütercimler...

Saatler 09’u geçerken İsmail Anıtkabir’e canlı bağlanıyor... Devlet erkanı Ata’nın huzurunda... Ve 09.05 oğlum Barış ben tek bir kelime etmeden ayağa fırlıyor, birlikte saygı duruşundayız... Ekranda Ankara ve İstanbul sokaklarında saygı duruşu görüntüleri... Sokaklar, caddeler, işyerleri ve bizim gibi evlerde herkes ayakta... Çok etkileyici... Gözlerim yaşardı... 

Birazdan saygı duruşu bitiyor ve İsmail Küçükkaya ile Erol Mütercimler sohbete devam ediyor... Mütercimler, Atatürk’ün İstanbul’un bir köyünde bir çiftçiyle yaşadığı çarpıcı bir anıyı  anlatıyor:  

Atatürk, dinlenmek için gittiği İstanbul’daki Florya Köşkü‘nden, yanında yalnızca şoförü ile Küçükçekmece’ye doğru giderken tarlasında sabanla çift süren bir çiftçi görür. Çiftçinin sabanında koşulu öküzün yanında, bir de merkep (eşek) vardır. Atatürk şoförüne,

— Arabayı durdur, der.

Arabadan iner. Tarlaya doğru yürür. Çiftçi kendisine doğru geleni görmüştür. Sabanında koşulu olan öküzü ve merkebi durdurur. Atatürk, yanına gelince,

— Kolay gelsin Ağa, der.

— Sağolasın Bey! Hoşgeldin.

— Hoşbulduk Ağa. Yoldan geçerken dikkatimi çekti. Öküzün yanına merkep koşmuşsun. Hiç öküzün yanına merkep koşulur mu? Bunlar denk değil.

Köylünün canı sıkkındır. Biraz da alınmıştır. Bezgin bir ses tonuyla,

— Merkeple öküzün yan yana koşulmayacağını bilmiyom mu sanıyon Bey. Sen bunu bana mı söylüyon?

— Kime söylemeliyim Ağa?

— Sen bunu git vergi memuruna söyle.

— Vergi memuruna mı?

— He ya! Bu sene ürünüm kıt oldu. Vergi borcumu ödeyemedim. Dört gün önce vergi memurları öküzün eşini “vergi borcunu karşılar” diyerek alıp götürdüler. Sattılar. Benim öküzün eşi sizin gibi Beylerin sofrasına et, sucuk oldu Bey.

Atatürk, çok sinirlenmiştir. Alışkanlığı gereği kızdığı zaman kaşlarını çatmaktadır. O’nun bu halini gören köylü,

— Bana niye kaş çatıyon bey. Yalan söylediğimi mi sanıyon? Sana ne söylediysem hepsi doğru. Ben Küçükçekmece köyündenim. Muhtara sor istesen.

Atatürk,

— Neden Kaymakam Bey’e gidip durumu anlatmadın Ağa?

— Gittim bey.

Köylü duraksamıştır. Bunu anlayan Atatürk, devam eder.

— Kaymakam ne dedi?

— Git borcunu öde, dedi.

— Sen de Vali Bey’in yanına gitseydin.

Köylü Atatürk’ü bir müddet süzer. Atatürk, konuşmadan dinlemektedir. Köylü konuşmaya devam eder.

— Sen hiç Vali’nin yanına gitmemişsin bey. Halından belli oluyor.

— Halimden belli mi oluyor?

— He ya! Hem gitseydin bilirdin.

— Neyi bilirdim?

— Kapıdaki jandarmaların adamı içeri koymadığını, bey.

Atatürk,

— Başvekil İsmet Paşa’ya telgraf çekip, durumunu niye izah etmedin? diye sorar.

Köylü gülümseyerek,

— İnsanı güldürme bey. Başvekilin kulağı sağır, duymaz diyola, der.

Atatürk, kızmıştır.

— Peki! Gazi Paşa’ya niye telgraf çekmedin? diye sorar.

— O’nunda bir gözü kör, görmez diyola. Hem, sen zenginsin. Tomofilin bile var. Bunları heç duymadın mı?

Atatürk, cüzdanından elli lira çıkarır.

— Bunu kabul et ağa. Öküzün yanına bir eş alırsın, der.

Elleri titreyen köylünün, elini sıkar. Yanından ayrılır. Hızlı adımlarla arabasına doğru yürür. Florya Köşkü‘ne döner. Başbakan İsmet Paşa’ya şu telgrafı çeker.

—“ Derhal Heyeti Vekileyi (Bakanlar Kurulu’nu) topla, İstanbul’a gel.”

Başbakan başkanlığında Bakanlar Kurulu Florya Köşkü‘ne gelirler. Atatürk, şoförünü köylüyü alıp gelmesi için yollamıştır. Arabanın içinde sıra sıra dizilmiş Jandarmaların arasından Florya Köşkü‘ne gelen köylü, “Eyvah ben ne yaptım” diye için için dövünmektedir. Kendisini kapıda karşılayan şık giyimli bir beyefendi nazik bir sesle, “Beni takip edin efendim” deyince içi biraz ferahlasa da çok korkmuştur. Adamı takip ederek büyük bir toplantı salonuna girerler. Salon kalabalıktır. Ortada büyük bir masa, etrafında sandalyelere oturmuş şık giyimli insanlar ile ayakta duran iki kişi daha vardır. Gözleri karamış, ayakları bedenini taşımakta zorlanmaktadır. Heyecandan kalbi fırlayacak gibidir. Tanıdık bir ses duyar.

— Hoşgeldin Ağa. Gel yerin burada.

Diyen Atatürk, sağ tarafında, yanında ayırdığı boş sandalyeyi eliyle işaret etmektedir. Köylü, zorlanarak yürür ve yığılırcasına sandalyeye oturur. Durumunu anlayan Atatürk,

— Sakin ol Ağa. Korkacak hiç bir şey yok.

— Sağol Bey! Sağol.

Köylünün soluklanmasını ve rahatlamasını bekleyen Atatürk, bir müddet sonra,

— Seni buraya niye çağırdım biliyor musun Ağa?

— Hayır Bey, bilmiyom.

— Dün bana anlattıklarını, bu gün burada anlatmanı istiyorum. Ama; bir tek kelimesini dahi atlamadan, eksiksiz olarak anlatmanı istiyorum. Haydi başla, seni dinliyoruz.

Köylü başından geçenleri bir bir anlatır. Daha önce söylediklerinin eksik olanlarını Atatürk, tamamlar. Köylünün konuşması bitince Atatürk, masada oturanları tek tek tanıtır. Kendisinin de Gazi olduğunu söyler. Sonra ayağa kalkar. Elini masaya sertçe vurarak, öfkeli bir sesle;

— Beyler, ben çiftçinin koşumluk hayvanını sattıran kanun istemiyorum. Ben çiftçinin tohumluk buğdayını sattıran kanun istemiyorum. Ben çiftçinin tarım aletini, sağımlık hayvanını sattıran kanun istemiyorum. Ankara’ya dönecek ve bu işi hemen halledeceksiniz.

Bu olaydan sonra aşağıdaki kanun bir gecede hazırlanıp yasalaştırılmıştır. İcra İflas Kanunu Madde 82/4: Borçlu çiftçi ise, kendisinin ve ailesinin geçimi için zorunlu olan arazi ve çift hayvanları ve nakil vasıtaları ve diğer teferruatı ve tarım aletleri haczedilemez

Atatürk bu olaydan sonra iki cümle daha kurmuştur: “Köylü milletin efendisidir... Cumhuriyet kimsesizlerin kimsesidir...” 

Böyle bir büyük liderin kurduğu cumhuriyetin bugünkü köylüleri ve üreticileri ne durumda? Mesela Ankara’da Atatürk tarafından tarımsal amaçlarla kurulan Atatürk Orman Çiftliği ne durumda? Eskişehir yoluna çıkın, ODTÜ istikametinden Çayyolu istikametine doğru devam ederseniz çok net olarak görürsünüz. Üzerinde son olarak AKP’li eski Sağlık Bakanı’nın Medipol Hastanesi yükseliyor... Her geçen gün yeni yeni temeller atılıyor... AOÇ arazisi üzerinde türlü türlü beton bloklar yükseliyor... 

Hani diyor ya Erdoğan, “Başka bir gökyüzü ve başka bir yeryüzü yok” diye... Sanırım Erdoğan dışındaki AKP’liler başka bir yeryüzü de gökyüzü de bulmuş gibi hareket ediyor... Artık bunları haber yapacak gazeteler ve televizyonlar da yok... Ya da yok denecek kadar ezilmiş, kapatılmış, el konulmuş ve hapislere tıkılmış... Köylü milletin efendisi lafı boşuna söylenmiş bir laf değil... Ama sadece lafla olmaz... İşte AOÇ o sözün anlamıdır, o sözün fiiliyatıdır...   Bugün de ağızlarını her açtıklarında, “Köylümüz şöyle değerli, böyle kıymetli... Köylü milletin efendisidir” diyenler yine var ama köylüler, çiftçiler ve üreticiler inim inim inliyor... Karadeniz’de, Ege’de, Akdeniz’de, Anadolu’nun her köşesinde...

Ürettiklerinin bir değeri yok... Fındık da üretse, üzüm, zeytin, çay, limon, elma ve patates de üretse aynı... Tarladan ürünü kaldıracak gücü yok... Kaldırsa da masraflarını bile karşılayacak bir fiyata satamıyor... Adam limonunun kilosunu 8-9 TL’ye mal ediyor... Tüccar, “Üç TL’ye verirsen alırım” diyor... Ayni limon markette 40-50 lira arasında... Fındıkta 250 TL taban fiyatı açıklanıyor, TMO fındık almıyor, tüccar da 145 TL’ye fındığı üreticinin elinden adeta çalıyor... Üretici net zararda... Ve bütün bu süreci seyreden bir devlet... Bütün bu yok oluşu film izler gibi izleyen bir hükümet... Üreticisi inim inim inlerken, yok olurken kahrolurken gıkını çıkaramayan bir AKP hükümeti... Çünkü çiftçinin, üreticinin, vatandaşın sorunlarına çözüm bulması gerekenler meşgul... Hangi fonda ne kadar vurgun yapabilirler onun peşine düşmüşler... Üretime değil vurguna, çalışmaya değil ranta, projeye değil soyguna odaklanmış bir zihniyet ülkeyi uçuruma sürüklüyor...